Ο Αύγουστος απόψε μάς αποχαιρετά…
Κι εμείς, οι περισσότεροι, αποχαιρετούμε μαζί του τις ανέμελες καλοκαιρινές μας μέρες, τις μικρές αποδράσεις, τα ατέλειωτα βράδια, τις θάλασσες και τα όνειρα που γεννήθηκαν κάτω από έναν ξάστερο ουρανό.
Ο Σεπτέμβρης έρχεται αθόρυβα, κρατώντας ακόμη στα χέρια του τη ζεστασιά του καλοκαιριού.
Οι μέρες του έχουν το φως του Αυγούστου, μα τα βράδια του ψιθυρίζουν ήδη την πρώτη, δροσερή πνοή του φθινοπώρου.
Ο γρύλος τραγουδά ακόμη τα μεσημέρια, σαν να θέλει να προλάβει να αξιοποιήσει κάθε στιγμή από τη σύντομη ζωή του.
Η μέλισσα, ακούραστη, βουίζει ανάμεσα στα άνθη του τριφυλλιού και το ονειρικό της τραγούδι μοιάζει να ακούγεται πιο δυνατά από τις φωνές των φτερωτών τραγουδιστών, που σιγά σιγά σωπαίνουν ή αναχωρούν με μια μελωδία θλιμμένη για άλλους ουρανούς.
Τ’ αμπέλια βαραίνουν από τις γεμάτες συστάδες των σταφυλιών και ζωγραφίζουν τη δική τους γιορτή πάνω στη γη.
Τα οπωροφόρα δέντρα, φορτωμένα με καρπούς, μοιάζουν να μας γνέφουν με παράπονο, υποκλινόμενα πάνω από το εύφορο χορτάρι.
Κι ο ήλιος…
Ο ήλιος χαμηλώνει στον ορίζοντα σαν μια μουντή, κατακόκκινη σφαίρα.
Το αεράκι έχει τη γεύση φλούδας μήλου.
Και μέσα στο βαθύ, πορφυρό σούρουπο, μια γλυκιά μελαγχολία αγγίζει την καρδιά.
Τη μισή καρδιά…
Εκείνη που θυμάται τις καλοκαιρινές νύχτες, τότε που κάτω απ’ τον ξάστερο ουρανό έδινε όρκους αιώνιας αγάπης και έπλαθε όνειρα για μια ζωή ολόκληρη.
Κι ακόμη ονειρεύεται να ξαναβρεί την άλλη της μισή…
Τα παιδιά ετοιμάζονται για το σχολείο.
Καινούργια βιβλία, τετράδια, γόμες και μολύβια θα γεμίσουν τις σάκες τους.
Μα περισσότερο απ’ όλα, θα γεμίσουν οι καρδιές τους από προσμονή.
Για τους φίλους που θα ξανασυναντήσουν, για τις συμμαθήτριες και τους συμμαθητές τους, για τη δασκάλα τους, για τις καινούργιες ιστορίες που θα αρχίσουν να γράφονται.
Κι εκεί, ανάμεσα στο πράσινο του καλοκαιριού, εμφανίζεται το πρώτο κίτρινο φύλλο.
Σαν τα πρώτα γκρίζα μαλλιά ανάμεσα στον κότσο μιας καλλονής που κάποτε ήταν ξανθός…
Ένα μικρό σημάδι πως ο χρόνος προχωρά.
Τα φύλλα θα πέσουν.
Οι μέρες θα μικρύνουν.
Οι νύχτες θα δροσίσουν.
Και η θεά Δήμητρα θα τραβήξει σιγά σιγά τον μανδύα της γύρω από τη Γη, καθώς ο Μεγάλος Θεός Ήλιος θα πλέει προς τη Δύση, στη χώρα της αιώνιας γοητείας, αφήνοντας πίσω του τη δροσιά της νύχτας.
Κι έτσι, μέσα σε όλα αυτά τα μικρά και υπέροχα σημάδια, ο Σεπτέμβρης είναι εδώ.
Με το καλύτερο φως του καλοκαιριού
και την πιο γλυκιά χαρά του φθινοπώρου.
Είναι ο μήνας της συγκομιδής.
Το γεμάτο καλάθι.
Το ώριμο σταφύλι.
Το μαζεμένο στάχυ.
Είναι ο μήνας της κορύφωσης και της ολοκλήρωσης.
Ένας μήνας με ζεστασιά, βάθος και χρώμα.
Ένας μήνας που λάμπει σαν παλιό κεχριμπάρι…
Κι εγώ δεν κουράζομαι να τον γυρίζω ξανά και ξανά στο μυαλό μου.
Ίσως γιατί ο Σεπτέμβρης δεν είναι μόνο ένας μήνας.
Είναι μια υπενθύμιση.
Πως ό,τι όμορφο κι αν τελειώνει, αφήνει πίσω του έναν καρπό.
Πως κάθε αποχαιρετισμός κρύβει μέσα του μια καινούργια αρχή.
Πως η ζωή συνεχίζει να ανθίζει, να ωριμάζει, να καρποφορεί…
Φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι,
μαζευτείτε με τους ανθρώπους που αγαπάτε.
Γιορτάστε το αμπέλι, τη συγκομιδή, τη ζωή.
Ανοίξτε ένα μπουκάλι καλό κρασί και καλωσορίστε τον Σεπτέμβρη με χαμόγελο, αγάπη και χαρά.
Κάντε μια πρόποση για τον Διόνυσο, τον Θεό του κρασιού και της έκστασης — τον γιο της Σελήνης.
Πιάστε την αντανάκλαση του φεγγαριού μέσα στο ποτήρι σας…
Σηκώστε το ψηλά, προς τον ουρανό.
Και ας πιούμε όλοι μαζί…
Στην ουσία.
Στην παρουσία.
Στη ζωή.
Στον έρωτα που θυμάται.
Στην αγάπη που περιμένει.
Στα όνειρα που δεν τελείωσαν.
Και στις καινούργιες αρχές που μας περιμένουν.
Καλώς ήρθες, Σεπτέμβρη! 🍂🍇
Καλό μήνα σε όλους,
με υγεία, αγάπη, καρποφορία,
όμορφες ανταμώσεις
και πολλές στιγμές που αξίζει να κρατήσουμε στην καρδιά μας. ❤️
© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου
