ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Κάποιοι έρωτες γεννιούνται αθόρυβα, στις σκιές των κανόνων και των «πρέπει».
Έρωτες που δεν ζητούν την άδεια της λογικής, αλλά εισβάλλουν στη ζωή δύο ανθρώπων σαν ορμητικό κύμα, ανατρέποντας κάθε δεδομένο.
Αλήθεια πόσο εύκολα μπορεί να γκρεμιστεί μια τέλεια χτισμένη ζωή;
Εκεινη στα 46 της, έχει όλα όσα ορίζει η κοινωνία ως επιτυχία: μια καταξιωμένη καριέρα ως δικηγόρος, μια έδρα στη Νομική Σχολή και μια σταθερή οικογένεια.
Έχει μάθει να ζει με τη λογική, να κρίνει με βάση τους νόμους και να ελέγχει τα πάντα.
Μέχρι τη στιγμή που εκείνος, ένας 26χρονος μεταπτυχιακός φοιτητής, μπαίνει στο αμφιθέατρό της.
Εκείνος φέρνει μαζί του την ορμή, την αμφισβήτηση και ένα βλέμμα που διαπερνά τις άμυνές της. Αυτό που ξεκινά ως μια ακαδημαϊκή συνεργασία μετατρέπεται γρήγορα σε μια επικίνδυνη έλξη.
Για πρώτη φορά, οι νόμοι που εκείνη υπηρετεί δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις στο χάος που νιώθει, και η καρδιά της αρνείται να πειθαρχήσει στα «πρέπει» της ηλικίας, του γάμου και της θέσης της.
Το «Όσα δεν τολμήσαμε να πούμε» είναι το χρονικό ενός έρωτα που γεννήθηκε στα έδρανα και στις σκιές των δικαστικών αιθουσών.
Μια ιστορία για το τίμημα της επιθυμίας, τον φόβο της απώλειας και τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι το μεγαλύτερο ρίσκο στη ζωή είναι να μην ρισκάρεις καθόλου.
Μια ιστορία δύο ανθρώπων που συναντήθηκαν τη λάθος στιγμή, κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Παγιδευμένοι ανάμεσα στις υποχρεώσεις που τους δένουν με το παρελθόν και σε ένα συναίσθημα που τους παρασύρει προς ένα αβέβαιο μέλλον, καλούνται να αντιμετωπίσουν το πιο δύσκολο δίλημμα της ζωής τους: να υπακούσουν στη λογική που τους υπόσχεται ασφάλεια ή να ακολουθήσουν την καρδιά τους, που διεκδικεί το δικαίωμα να ζήσει.
Μια βαθιά συγκινητική ιστορία για το βάρος των ανείπωτων λέξεων, το τίμημα των απαγορευμένων επιλογών και την αιώνια πάλη ανάμεσα στο καθήκον και το πάθος. Γιατί μερικές φορές, οι πιο δυνατές ιστορίες γράφονται με όσα δεν τολμήσαμε ποτέ να πούμε.
Ένας έρωτας που δεν έπρεπε να υπάρξει.
Μια αγάπη που κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει.
Κεφάλαιο 1 – Η πρώτη συνάντηση
Η Ελένη ήταν 42 ετών. Καθηγήτρια πανεπιστημίου, παντρεμένη εδώ και δεκαεπτά χρόνια με τον Γιώργο. Είχε μια όμορφη οικογένεια, μια αξιοζήλευτη επαγγελματική πορεία και μια καθημερινότητα που έμοιαζε τακτοποιημένη.
Μόνο που μέσα της κάτι είχε σβήσει.
Ο γάμος της είχε μετατραπεί σε συνήθεια. Τα φιλιά είχαν γίνει τυπικά, οι συζητήσεις αφορούσαν κυρίως λογαριασμούς και υποχρεώσεις και τα βράδια κοιμόντουσαν συχνά γυρισμένοι σε διαφορετικές πλευρές του κρεβατιού.
Εκείνο το πρωινό μπήκε στην αίθουσα λίγο πριν αρχίσει το μάθημα.
«Καλημέρα σας», είπε αφήνοντας τις σημειώσεις της στην έδρα.
Οι φοιτητές σηκώθηκαν για λίγο τα μάτια από τα βιβλία τους.
«Καλή σας μέρα, κυρία καθηγήτρια.»
Ένας νεαρός καθόταν στην τρίτη σειρά. Ήταν περίπου 26 ετών, με σκούρα μαλλιά και ένα ήρεμο, σχεδόν αφοπλιστικό βλέμμα.
«Είστε καινούργιος;» τον ρώτησε.
«Ναι, κυρία καθηγήτρια. Ονομάζομαι Νικόλας.»
«Καλώς ήρθατε, κύριε Νικόλα.»
«Ευχαριστώ. Ελπίζω να μην απογοητεύσω.»
Η Ελένη χαμογέλασε.
«Αυτό θα εξαρτηθεί από την προσπάθειά σας.»
Το μάθημα ξεκίνησε.
Ο Νικόλας έκανε μια ερώτηση που την ξάφνιασε. Ήταν εύστοχη, ώριμη και διαφορετική από τις συνηθισμένες.
Για πρώτη φορά εκείνο το πρωινό, η Ελένη ένιωσε πραγματικό ενδιαφέρον.
Όταν τελείωσε το μάθημα, οι φοιτητές άρχισαν να αποχωρούν.
«Κυρία καθηγήτρια;»
Ήταν εκείνος.
«Ναι, Νικόλα;»
«Ήθελα να σας ρωτήσω κάτι σχετικά με την εργασία.»
«Βεβαίως.»
Εκείνος πλησίασε την έδρα και της έδειξε τις σημειώσεις του.
Η συζήτησή τους κράτησε περισσότερο απ' όσο υπολόγιζαν.
«Έχετε πολύ ενδιαφέροντα τρόπο σκέψης», του είπε.
«Το ίδιο θα έλεγα κι εγώ για εσάς.»
Η Ελένη σήκωσε το βλέμμα.
«Προσέχετε τι λέτε, κύριε Νικόλα.»
Εκείνος χαμογέλασε διακριτικά.
«Γιατί;»
«Επειδή οι καθηγητές δεν πρέπει να κολακεύονται τόσο εύκολα.»
«Κι αν δεν ήταν κολακεία;»
Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε σιωπή.
Η Ελένη χαμήλωσε τα μάτια στις σημειώσεις της.
Εκείνος έφυγε.
Κι εκείνη έμεινε για λίγο ακίνητη.
Δεν είχε συμβεί απολύτως τίποτα. Μια συνηθισμένη συζήτηση με έναν φοιτητή.
Κι όμως, καθώς επέστρεφε στο γραφείο της, θυμήθηκε το χαμόγελό του.
Το ίδιο βράδυ, ο Γιώργος τη ρώτησε:
«Πώς πήγε η μέρα σου;»
«Καλά. Είχα ένα ενδιαφέρον μάθημα.»
«Ωραία. Θα φάμε;»
«Ναι, έρχομαι.»
Κάθισε απέναντί του, αλλά το μυαλό της ταξίδευε αλλού.
Και για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια αναρωτήθηκε:
Μήπως η καρδιά μου δεν έχει ξεχάσει πώς είναι να αισθάνεσαι;
«Ήθελα να σας ρωτήσω κάτι σχετικά με την εργασία.»
«Βεβαίως.»
Εκείνος πλησίασε την έδρα και της έδειξε τις σημειώσεις του.
Η συζήτησή τους κράτησε περισσότερο απ' όσο υπολόγιζαν.
«Έχετε πολύ ενδιαφέροντα τρόπο σκέψης», του είπε.
«Το ίδιο θα έλεγα κι εγώ για εσάς.»
Η Ελένη σήκωσε το βλέμμα.
«Προσέχετε τι λέτε, κύριε Νικόλα.»
Εκείνος χαμογέλασε διακριτικά.
«Γιατί;»
«Επειδή οι καθηγητές δεν πρέπει να κολακεύονται τόσο εύκολα.»
«Κι αν δεν ήταν κολακεία;»
Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε σιωπή.
Η Ελένη χαμήλωσε τα μάτια στις σημειώσεις της.
«Καλή συνέχεια, Νικόλα.»
«Καλή σας μέρα, κυρία καθηγήτρια.»
Κι όμως, καθώς επέστρεφε στο γραφείο της, θυμήθηκε το χαμόγελό του.
Το ίδιο βράδυ, ο Γιώργος τη ρώτησε:
«Πώς πήγε η μέρα σου;»
«Καλά. Είχα ένα ενδιαφέρον μάθημα.»
«Ωραία. Θα φάμε;»
«Ναι, έρχομαι.»
Κάθισε απέναντί του, αλλά το μυαλό της ταξίδευε αλλού.
Και για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια αναρωτήθηκε:
Μήπως η καρδιά μου δεν έχει ξεχάσει πώς είναι να αισθάνεσαι;
Κεφάλαιο 2 – Μια σκέψη που δεν έφευγε
Οι επόμενες ημέρες πέρασαν σχετικά ήρεμα. Τουλάχιστον εξωτερικά.
Η Ελένη συνέχιζε την καθημερινότητά της. Πανεπιστήμιο, σπίτι, οικογενειακές υποχρεώσεις. Όμως κάτι είχε αλλάξει. Κάθε φορά που έμπαινε στην αίθουσα, τα μάτια της αναζητούσαν ασυναίσθητα τον Νικόλα.
Εκείνος καθόταν σχεδόν πάντα στην τρίτη σειρά.
Ένα πρωί, καθώς τελείωνε το μάθημα, την πλησίασε.
«Κυρία Ελένη, μπορώ να σας μιλήσω λίγο;»
Ήταν η πρώτη φορά που την αποκαλούσε με το μικρό της όνομα, έστω και μπροστά από το επώνυμό της.
«Βεβαίως. Τι συμβαίνει;»
«Θα ήθελα τη γνώμη σας για μια εργασία. Αλλά όχι μόνο για το θέμα. Θα ήθελα να μάθω πώς σκέφτεστε εσείς.»
Η Ελένη χαμογέλασε.
«Αυτό είναι λίγο επικίνδυνο. Οι άνθρωποι δεν πρέπει πάντα να προσπαθούν να σκέφτονται όπως οι άλλοι.»
«Ίσως. Αλλά κάποιοι άνθρωποι αξίζει να τους ακούς.»
«Έχετε πάντα έτοιμη απάντηση;»
«Όχι. Μόνο όταν έχω απέναντί μου κάποιον που με ενδιαφέρει.»
Η Ελένη ένιωσε τα μάγουλά της να ζεσταίνονται.
«Νικόλα, είμαι καθηγήτριά σου.»
«Το ξέρω. Και το σέβομαι.»
«Τότε ας μείνουμε στην εργασία.»
Εκείνος έγνεψε.
«Όπως θέλετε.»
Πήρε τις σημειώσεις του και ετοιμάστηκε να φύγει.
«Νικόλα;»
Γύρισε.
«Η εργασία σου είναι πολύ καλή. Συνέχισε έτσι.»
«Θα προσπαθήσω. Καλή σας μέρα.»
Το βράδυ η Ελένη καθόταν στον καναπέ, διαβάζοντας ένα βιβλίο.
Ο Γιώργος παρακολουθούσε τηλεόραση.
«Ελένη, τι έχεις τελευταία;»
«Τι εννοείς;»
«Είσαι αφηρημένη. Σαν να σκέφτεσαι συνέχεια κάτι άλλο.»
«Κουράζομαι στη δουλειά.»
«Πάντα κουρασμένη είσαι.»
Η Ελένη έκλεισε το βιβλίο.
«Γιώργο, δεν θέλω να μαλώσουμε.»
«Ούτε εγώ. Απλώς μου λείπει η γυναίκα μου.»
Τα λόγια του την αιφνιδίασαν.
«Κι εμένα μου λείπει κάτι, Γιώργο», απάντησε χαμηλόφωνα.
Εκείνος δεν ρώτησε τι.
Την επόμενη ημέρα, έξω από το πανεπιστήμιο, άρχισε να βρέχει δυνατά.
Η Ελένη στεκόταν κάτω από το υπόστεγο, προσπαθώντας να βρει ταξί.
«Δεν έχετε ομπρέλα;»
Γύρισε.
Ο Νικόλας στεκόταν δίπλα της.
«Όπως βλέπεις, όχι.»
«Μπορώ να σας περιμένω μέχρι να βρείτε ταξί.»
«Δεν χρειάζεται, ευχαριστώ.»
«Το ξέρω. Αλλά θα ήθελα.»
Η Ελένη τον κοίταξε.
«Νικόλα, γιατί είσαι τόσο ευγενικός μαζί μου;»
Εκείνος χαμογέλασε, αλλά αυτή τη φορά δεν αστειεύτηκε.
«Ίσως επειδή μου αρέσει να σας βλέπω να χαμογελάτε.»
Η Ελένη έμεινε σιωπηλή.
Ένα ταξί σταμάτησε μπροστά τους.
«Καληνύχτα, Νικόλα.»
«Καληνύχτα, κυρία Ελένη.»
Μπήκε στο αυτοκίνητο και έκλεισε την πόρτα.
Καθώς το ταξί απομακρυνόταν, εκείνη τον είδε να μένει κάτω από τη βροχή.
Και τότε συνειδητοποίησε κάτι που την τρόμαξε.
Δεν περίμενε απλώς να τον ξαναδεί.
Το ήθελε.
Κεφάλαιο 3 – Το μήνυμα που άλλαξε τα πάντα
Η Ελένη είχε μόλις επιστρέψει από το πανεπιστήμιο. Άφησε την τσάντα της στην είσοδο, έβγαλε τα παπούτσια της και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα.
Ήταν κουρασμένη, αλλά το μυαλό της δεν έλεγε να ησυχάσει.
Τις τελευταίες ημέρες ο Νικόλας είχε γίνει μια επίμονη σκέψη. Δεν ήταν μόνο η εμφάνισή του. Ήταν ο τρόπος που της μιλούσε, η προσοχή με την οποία άκουγε κάθε της λέξη, η ευγένεια και εκείνη η ανεξήγητη ζεστασιά που ένιωθε όταν βρισκόταν κοντά του.
«Πάλι αφηρημένη είσαι;»
Η φωνή του Γιώργου την έκανε να γυρίσει.
«Όχι, απλώς σκέφτομαι τη δουλειά.»
«Ελένη, τελευταία όλο δουλειά σκέφτεσαι.»
«Έχω πολλές υποχρεώσεις, το ξέρεις.»
Ο Γιώργος την πλησίασε και τη φίλησε στο μάγουλο.
«Θα βγούμε αύριο το βράδυ; Έχουμε καιρό να κάνουμε κάτι μαζί.»
«Ναι, φυσικά.»
Χαμογέλασε, αλλά μέσα της ένιωσε μια ανεξήγητη ενοχή.
Νικόλας:
«Καλησπέρα, κυρία Ελένη. Συγγνώμη για την ενόχληση τέτοια ώρα. Ήθελα να σας ρωτήσω κάτι σχετικά με την εργασία μου. Ελπίζω να μην ενοχλώ.»
Η Ελένη κοίταξε το μήνυμα για αρκετή ώρα.
Έγραψε:
«Καλησπέρα, Νικόλα. Δεν ενοχλείς. Πες μου τι χρειάζεσαι.»
Η απάντηση ήρθε σχεδόν αμέσως.
«Ήθελα τη γνώμη σας για την τελευταία ενότητα. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, ήθελα και να σας μιλήσω.»
Η Ελένη ένιωσε την καρδιά της να χτυπά λίγο πιο γρήγορα.
«Για ποιο πράγμα;»
«Δεν ξέρω αν πρέπει να σας το πω.»
«Τότε ίσως καλύτερα να μην το πεις.»
Πέρασαν μερικά λεπτά.
«Ξέρετε κάτι; Από τότε που σας γνώρισα, περιμένω τα μαθήματά σας περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε.»
Η Ελένη ακούμπησε το κινητό στο κομοδίνο.
Έκλεισε τα μάτια.
Ήξερε ότι έπρεπε να σταματήσει αυτή τη συζήτηση.
Όμως το κινητό φωτίστηκε ξανά.
Κεφάλαιο 3 – Το μήνυμα που άλλαξε τα πάντα
Η Ελένη είχε μόλις επιστρέψει από το πανεπιστήμιο. Άφησε την τσάντα της στην είσοδο, έβγαλε τα παπούτσια της και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα.
Ήταν κουρασμένη, αλλά το μυαλό της δεν έλεγε να ησυχάσει.
Τις τελευταίες ημέρες ο Νικόλας είχε γίνει μια επίμονη σκέψη. Δεν ήταν μόνο η εμφάνισή του. Ήταν ο τρόπος που της μιλούσε, η προσοχή με την οποία άκουγε κάθε της λέξη, η ευγένεια και εκείνη η ανεξήγητη ζεστασιά που ένιωθε όταν βρισκόταν κοντά του.
«Πάλι αφηρημένη είσαι;»
Η φωνή του Γιώργου την έκανε να γυρίσει.
«Όχι, απλώς σκέφτομαι τη δουλειά.»
«Ελένη, τελευταία όλο δουλειά σκέφτεσαι.»
«Έχω πολλές υποχρεώσεις, το ξέρεις.»
Ο Γιώργος την πλησίασε και τη φίλησε στο μάγουλο.
«Θα βγούμε αύριο το βράδυ; Έχουμε καιρό να κάνουμε κάτι μαζί.»
«Ναι, φυσικά.»
Χαμογέλασε, αλλά μέσα της ένιωσε μια ανεξήγητη ενοχή.
Νικόλας:
«Καλησπέρα, κυρία Ελένη. Συγγνώμη για την ενόχληση τέτοια ώρα. Ήθελα να σας ρωτήσω κάτι σχετικά με την εργασία μου. Ελπίζω να μην ενοχλώ.»
Η Ελένη κοίταξε το μήνυμα για αρκετή ώρα.
Έγραψε:
«Καλησπέρα, Νικόλα. Δεν ενοχλείς. Πες μου τι χρειάζεσαι.»
Η απάντηση ήρθε σχεδόν αμέσως.
«Ήθελα τη γνώμη σας για την τελευταία ενότητα. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, ήθελα και να σας μιλήσω.»
Η Ελένη ένιωσε την καρδιά της να χτυπά λίγο πιο γρήγορα.
«Για ποιο πράγμα;»
«Δεν ξέρω αν πρέπει να σας το πω.»
«Τότε ίσως καλύτερα να μην το πεις.»
Πέρασαν μερικά λεπτά.
«Ξέρετε κάτι; Από τότε που σας γνώρισα, περιμένω τα μαθήματά σας περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε.»
Η Ελένη ακούμπησε το κινητό στο κομοδίνο.
Έκλεισε τα μάτια.
Ήξερε ότι έπρεπε να σταματήσει αυτή τη συζήτηση.
Όμως το κινητό φωτίστηκε ξανά.
«Δεν θέλω να σας φέρω σε δύσκολη θέση. Απλώς ήθελα να ξέρετε ότι σας θαυμάζω. Όχι μόνο ως καθηγήτρια.»
Η Ελένη πήρε μια βαθιά ανάσα.
Έγραψε και έσβησε την ίδια φράση τρεις φορές.
Τελικά απάντησε:
«Νικόλα, είμαι μια γυναίκα με οικογένεια και είσαι φοιτητής μου. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.»
«Το καταλαβαίνω. Δεν σας ζητώ τίποτα.
Απλώς δεν ήθελα να προσποιούμαι ότι δεν αισθάνομαι τίποτα.»
Εκείνη άφησε το κινητό στην άκρη.
Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που γνωρίζεις τόσο λίγο να αγγίζει κάτι μέσα σου που νόμιζες πως είχε πεθάνει;
Άνοιξε το γραφείο της, τακτοποίησε τα βιβλία και προσπάθησε να συγκεντρωθεί.
Χτύπησε η πόρτα.
«Περάστε.»
Ο Νικόλας εμφανίστηκε.
«Καλημέρα σας.»
«Καλημέρα, Νικόλα.»
«Ελπίζω να μην είστε θυμωμένη για τα χθεσινά μηνύματα.»
«Δεν είμαι θυμωμένη. Απλώς θέλω να καταλάβεις ότι υπάρχουν όρια.»
«Τα καταλαβαίνω.»
«Και θέλω να τα σεβαστείς.»
«Θα τα σεβαστώ. Δεν θέλω να σας δημιουργήσω προβλήματα.»
Η Ελένη τον κοίταξε προσεκτικά.
«Είσαι πολύ νέος, Νικόλα. Έχεις ολόκληρη τη ζωή μπροστά σου.»
Εκείνος χαμογέλασε ελαφρά.
«Το ξέρω. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ξέρω τι αισθάνομαι.»
Η Ελένη δεν απάντησε.
«Μπορώ να σας κάνω μια ερώτηση;» συνέχισε εκείνος.
«Πες μου.»
«Εσείς είστε πραγματικά ευτυχισμένη;»
Η ερώτηση την αιφνιδίασε.
«Δεν νομίζω ότι αυτό σε αφορά.»
«Έχετε δίκιο. Συγγνώμη.»
Πήρε τις σημειώσεις του.
«Καλή σας μέρα, κυρία Ελένη.»
«Νικόλα…»
Εκείνος σταμάτησε στην πόρτα.
«Ναι;»
«Μην αφήσεις τα συναισθήματά σου να επηρεάσουν τις σπουδές σου.»
Ένα τελευταίο μήνυμα.
Νικόλας:
«Δεν θέλω να γίνω μια δυσκολία στη ζωή σας. Θα ήθελα μόνο κάποτε να με θυμάστε ως έναν άνθρωπο που σας έκανε να χαμογελάσετε.»
Η Ελένη διάβασε το μήνυμα ξανά.
Και ξανά.
Ύστερα κλείδωσε την οθόνη.
Δεν απάντησε.
Όμως εκείνο το βράδυ, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, έκλαψε σιωπηλά στο μαξιλάρι της.
Όχι επειδή είχε χάσει κάτι.
Αλλά επειδή φοβόταν πως είχε αρχίσει να θέλει κάτι που δεν ήξερε αν είχε το δικαίωμα να αποκτήσει.
Και ο Νικόλας, από την άλλη πλευρά της πόλης, κοιτούσε το κινητό του περιμένοντας μια απάντηση που ίσως δεν θα ερχόταν ποτέ.
Κεφάλαιο 4 – Εκεί που η λογική σωπαίνει
Η Παρασκευή είχε φτάσει. Η Ελένη είχε περάσει μια δύσκολη εβδομάδα. Προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της ότι το ενδιαφέρον του Νικόλα ήταν απλώς ένας ενθουσιασμός που σύντομα θα περνούσε.
Δεν είχε απαντήσει στο τελευταίο του μήνυμα.
Κι όμως, κάθε φορά που έπιανε το κινητό της, ήλπιζε να δει το όνομά του.Το απόγευμα αποφάσισε να περάσει από ένα μικρό βιβλιοπωλείο στο κέντρο. Ήθελε να αγοράσει ένα καινούργιο νομικό σύγγραμμα.
Καθώς περιεργαζόταν τα βιβλία, άκουσε μια γνώριμη φωνή.
«Δεν περίμενα να σας συναντήσω εδώ.»
Γύρισε απότομα.
Ήταν ο Νικόλας.
Φορούσε ένα σκούρο μπλε πουλόβερ και κρατούσε δύο βιβλία στα χέρια.
«Νικόλα; Τι κάνεις εδώ;»
«Ψάχνω ένα βιβλίο για τη διπλωματική μου.»
«Κατάλαβα.»
Εκείνος χαμογέλασε.
«Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;»
«Εξαρτάται.»
«Γιατί δεν απαντήσατε στο μήνυμά μου;»
Η Ελένη χαμήλωσε το βλέμμα.
«Γιατί δεν ήξερα τι να σου απαντήσω.»
«Δεν χρειαζόταν να πείτε κάτι ιδιαίτερο.»
«Μερικές φορές, Νικόλα, η σιωπή είναι η πιο σωστή απάντηση.»
«Ή η πιο εύκολη;»
Η Ελένη τον κοίταξε αυστηρά.
«Δεν είσαι πάντα τόσο αθώος όσο προσπαθείς να δείχνεις.»
Εκείνος γέλασε χαμηλόφωνα.
«Ούτε εσείς τόσο ψυχρή όσο προσπαθείτε να δείχνετε.»
Για μια στιγμή τα βλέμματά τους συναντήθηκαν.
Κανείς δεν μίλησε.
«Δεν σας ζήτησα να την αγνοήσετε.»
«Τότε τι θέλεις από εμένα;»
Εκείνος σταμάτησε.
«Να με γνωρίσετε. Όχι ως φοιτητή σας. Ως άνθρωπο.»
Η Ελένη ένιωσε έναν κόμπο στον λαιμό.
«Δεν είναι τόσο απλό.»
«Το ξέρω.»
«Υπάρχει διαφορά είκοσι χρόνων ανάμεσά μας.»
«Και λοιπόν;»
«Και λοιπόν, έχουμε διαφορετικές ζωές, διαφορετικές εμπειρίες. Εσύ μπορεί αύριο να θέλεις να κάνεις οικογένεια, να ταξιδέψεις, να γνωρίσεις τον κόσμο. Εγώ έχω ήδη μια ζωή χτισμένη.»
Ο Νικόλας την κοίταξε σοβαρά.
«Κι αν αυτή η ζωή δεν σας κάνει ευτυχισμένη;»
Η Ελένη δεν απάντησε.
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Δεν ξέρεις πόσο καιρό έχω να ακούσω κάτι τέτοιο.»
«Ίσως κάποιος έπρεπε να σας το πει.»
Εκείνη μπήκε στο ταξί.
«Καληνύχτα, Νικόλα.»
«Καληνύχτα.»
Το αυτοκίνητο ξεκίνησε.
Αυτή τη φορά, όμως, η Ελένη δεν γύρισε να κοιτάξει πίσω.
«Ελένη, νιώθω ότι τελευταία απομακρύνεσαι από εμένα.»
Εκείνη άφησε την τσάντα της.
«Ίσως επειδή έχουμε πάψει να μιλάμε πραγματικά.»
«Μπορούμε να το αλλάξουμε.»
Η Ελένη τον κοίταξε. Ήξερε ότι δεν ήταν κακός άνθρωπος.
Ήξερε ότι είχαν μοιραστεί χρόνια, όνειρα και δυσκολίες.
Κι αυτό έκανε τα πάντα πιο περίπλοκα.
«Ίσως πρέπει να προσπαθήσουμε», του είπε.
Ο Γιώργος την αγκάλιασε.
Εκείνη έκλεισε τα μάτια.
Αλλά στο μυαλό της επέστρεψαν τα λόγια του Νικόλα.
«Θα ήθελα να γνωρίσω και τη γυναίκα πίσω από την καθηγήτρια.»
Και τότε κατάλαβε πως η μεγαλύτερη δυσκολία δεν ήταν η διαφορά ηλικίας.
Ήταν ότι κάποιος είχε αρχίσει να βλέπει εκείνη που είχε ξεχάσει ακόμη και η ίδια.
«Μου λείπει ήδη η παρουσία σας.»
Το διάβασε, χαμογέλασε πικρά και το έσβησε.
Δεν ήθελε να την πιέσει.
Ήθελε όμως να της πει πως εκείνη η σύντομη συνάντηση είχε σημασία γι' αυτόν.
Και πως, όσο κι αν προσπαθούσε, δεν μπορούσε να τη βγάλει από το μυαλό του.
Για πρώτη φορά, η Ελένη και ο Νικόλας φοβούνταν το ίδιο πράγμα: ότι αυτό που ένιωθαν ίσως να ήταν πολύ δυνατό για να το αγνοήσουν.
Κεφάλαιο 5 – Η ζήλια έχει όνομα
Η Δευτέρα ξεκίνησε με έναν ήλιο που έμπαινε από τα μεγάλα παράθυρα της Νομικής Σχολής.
Η Ελένη είχε φτάσει νωρίς. Φορούσε ένα κομψό μαύρο παντελόνι, ένα λευκό πουκάμισο και τα μαλλιά της ήταν πιασμένα χαλαρά πίσω. Στα σαράντα έξι της είχε μια παρουσία που δύσκολα περνούσε απαρατήρητη.
Μπήκε στο γραφείο της, άφησε τον καφέ της και άνοιξε τον υπολογιστή.
«Καλημέρα, Ελένη!»
Ήταν ο Ανδρέας, ένας συνάδελφος καθηγητής, περίπου πενήντα ετών.
«Καλημέρα, Ανδρέα.»
«Πάντα τόσο σοβαρή Δευτέρα πρωί;»
«Κάποιος πρέπει να δουλέψει εδώ μέσα.»
Εκείνος γέλασε.
«Σκεφτόμουν μήπως πηγαίναμε για φαγητό σήμερα. Έχουμε καιρό να τα πούμε.»
«Δεν ξέρω αν θα προλάβω. Έχω αρκετές υποχρεώσεις.»
«Θα σε περιμένω. Δεν δέχομαι εύκολα την άρνησή σου.»
Η Ελένη χαμογέλασε ευγενικά.
«Θα δούμε.»
Δεν αντιλήφθηκε ότι κάποιος στεκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα.
Ο Νικόλας είχε έρθει για να παραδώσει μια εργασία.
Είχε ακούσει τη συνομιλία τους.
Και κάτι μέσα του σφίχτηκε.
Ο Νικόλας χαμογέλασε αμήχανα.
«Ίσως ζήλεψα λίγο.»
Η Ελένη πάγωσε για μια στιγμή.
«Δεν έχεις κανέναν λόγο να ζηλεύεις.»
«Το ξέρω. Δεν έχω κανένα δικαίωμα.»
«Χαίρομαι που το καταλαβαίνεις.»
Εκείνος χαμήλωσε το βλέμμα.
«Δεν μιλάω μόνο για τη δουλειά σου.»
Η Ελένη άφησε το πιρούνι της.
«Ανδρέα…»
«Άσε με να τελειώσω. Είσαι μια πολύ όμορφη γυναίκα. Και αναρωτιέμαι πώς γίνεται ένας άνθρωπος σαν εσένα να μην αφήνει κανέναν να τον πλησιάσει.»
Εκείνη χαμογέλασε αμήχανα.
«Έχω οικογένεια, Ανδρέα.»
«Το ξέρω. Δεν σου ζητάω να αλλάξεις τη ζωή σου. Απλώς σου λέω αυτό που σκέφτομαι.»
Η Ελένη άλλαξε διακριτικά θέμα.
«Αυτό σημαίνει κάτι;»
«Σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.»
«Θα περιμένω.»
«Μην το λες αυτό. Δεν ξέρεις τι ζητάς.»
«Ίσως όχι. Αλλά ξέρω τι αισθάνομαι.»
Η Ελένη άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου.
«Καληνύχτα, Νικόλα.»
«Καληνύχτα, Ελένη.»
Ήταν η πρώτη φορά που την αποκάλεσε με το μικρό της όνομα.
Και εκείνη δεν τον διόρθωσε.
Η Ελένη χαμογέλασε μέσα στο σκοτάδι.
Έγραψε:
«Καληνύχτα, Νικόλα. Να προσέχεις τον εαυτό σου.»
Αυτή τη φορά δεν έσβησε το μήνυμα.
Το έστειλε.
Και για πρώτη φορά, εκείνος δεν ήταν ο μόνος που περίμενε μια απάντηση.
Ήταν και εκείνη που περίμενε το επόμενο πρωί για να τον ξαναδεί.
Κεφάλαιο 6 – Μια εξομολόγηση στη βροχή
Η βροχή είχε ξεκινήσει από νωρίς εκείνο το απόγευμα. Ο ουρανός πάνω από την Αθήνα ήταν σκοτεινός και τα σύννεφα έμοιαζαν να κουβαλούν όσα οι άνθρωποι κρατούσαν μέσα τους και δεν τολμούσαν να πουν.
Η Ελένη είχε περάσει μια δύσκολη ημέρα στο πανεπιστήμιο. Μια δικαστική υπόθεση που χειριζόταν παράλληλα με τα ακαδημαϊκά της καθήκοντα την είχε εξαντλήσει.
Έκλεισε τον υπολογιστή της και κοίταξε έξω από το παράθυρο.
«Επιτέλους, τελείωσε κι αυτή η ημέρα», ψιθύρισε.
Πήρε την τσάντα της και κατευθύνθηκε προς την έξοδο.
Στο ισόγειο, κοντά στην κεντρική είσοδο, είδε τον Νικόλα.
Καθόταν σε ένα παγκάκι και διάβαζε κάτι στις σημειώσεις του.
«Νικόλα;»
Εκείνος σήκωσε αμέσως το κεφάλι.
«Κυρία Ελένη! Δεν σας περίμενα.»
«Αυτό βλέπω. Τι κάνεις ακόμη εδώ;»
«Περιμένω να σταματήσει η βροχή. Ξέχασα την ομπρέλα μου.»
Η Ελένη χαμογέλασε.
«Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Πάντα απροετοίμαστος.»
«Δεν είμαι απροετοίμαστος για όλα.»
Το χαμόγελό του την έκανε να κοιτάξει αλλού.
«Θα πρέπει να φύγω. Καλή συνέχεια.»
«Καλή σας νύχτα.»
Περπάτησε λίγα βήματα, αλλά τότε άκουσε τη φωνή του.
«Ελένη!»
Σταμάτησε.
Ήταν η πρώτη φορά που την αποκαλούσε έτσι μπροστά της.
Γύρισε αργά.
«Ναι;»
«Συγγνώμη. Δεν έπρεπε.»
Εκείνη τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα.
«Όχι. Απλώς με ξάφνιασες.»
«Δεν θέλω να σας προσβάλλω.»
«Το ξέρω, Νικόλα.»
Έξω η βροχή δυνάμωνε.
Θέλεις έναν καφέ μέχρι να κοπάσει;» τον ρώτησε τελικά.
Ο Νικόλας έμεινε για λίγο σιωπηλός.
«Θα ήθελα πολύ.»
Κάθισαν στο μικρό καφέ απέναντι από το πανεπιστήμιο. Η Ελένη επέλεξε ένα τραπέζι κοντά στο παράθυρο.
Για αρκετά λεπτά μίλησαν για τις σπουδές του, τη διπλωματική εργασία και τα σχέδιά του.
«Πού μεγάλωσες;» τον ρώτησε.
«Στη Θεσσαλονίκη. Οι γονείς μου μένουν ακόμη εκεί.»
«Είστε δεμένοι;»
Ο Νικόλας χαμογέλασε.
«Πολύ. Είναι ίσως ο άνθρωπος που με ξέρει καλύτερα από όλους.»
«Και οι γονείς σου;»
Το χαμόγελό του χάθηκε λίγο.
«Ο πατέρας μου ήταν πάντα απαιτητικός. Δεν του άρεσε να κάνω λάθη. Μεγάλωσα προσπαθώντας να αποδεικνύω ότι αξίζω.»
Η Ελένη τον κοίταξε με ενδιαφέρον.
«Δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις συνεχώς την αξία σου.»
«Εύκολο να το λέτε. Δύσκολο να το πιστέψεις όταν έχεις μεγαλώσει έτσι.»
«Σε καταλαβαίνω περισσότερο απ' όσο νομίζεις.»
Εκείνος σήκωσε το βλέμμα.
«Κι εσείς; Ποιος σας έμαθε να είστε πάντα τόσο δυνατή;»
Η ερώτηση την αιφνιδίασε.
«Δεν ξέρω. Ίσως οι συνθήκες.»
«Και ποιος σας φροντίζει όταν κουράζεστε;»
Η Ελένη χαμήλωσε τα μάτια στο φλιτζάνι της.
«Δεν είναι πάντα εύκολο να το εξηγήσω.»
«Δεν χρειάζεται να εξηγήσετε τίποτα.»
Για πρώτη φορά, ένιωσε ότι κάποιος δεν περίμενε από εκείνη να έχει όλες τις απαντήσεις.
«Μερικές φορές αισθάνομαι πως έχω περάσει τη ζωή μου προσπαθώντας να είμαι σωστή. Σωστή σύζυγος, σωστή μητέρα, σωστή επαγγελματίας. Και κάπου στην πορεία ξέχασα τι σημαίνει να είμαι απλώς εγώ.»
Ο Νικόλας δεν την διέκοψε.
«Δεν σημαίνει ότι δεν αγαπώ την οικογένειά μου. Αλλά υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι μόνη. Ακόμη κι όταν έχω ανθρώπους γύρω μου.»
«Ίσως επειδή κανείς δεν σας ρωτάει πώς αισθάνεστε πραγματικά.»
Η Ελένη τον κοίταξε.
«Εσύ μόλις το έκανες.»
«Γιατί με ενδιαφέρει η απάντηση.»
Τα μάτια της γυάλισαν.
Ο Νικόλας έγειρε λίγο προς το μέρος της.
«Δεν βλέπω μια γυναίκα που έχει περάσει τα σαράντα. Βλέπω έναν άνθρωπο που με κάνει να θέλω να γίνω καλύτερος. Βλέπω μια γυναίκα που θαυμάζω, που με προβληματίζει, που με συγκινεί.»
Η Ελένη προσπάθησε να χαμογελάσει.
«Είσαι επικίνδυνα καλός στα λόγια.»
«Δεν είναι λόγια. Είναι αυτό που αισθάνομαι.»
«Μη με αντιμετωπίζετε σαν ένα παιδί που δεν ξέρει τι θέλει.»
«Δεν σε θεωρώ παιδί.»
«Τότε γιατί φοβάστε τόσο πολύ;»
Η Ελένη πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Γιατί ξέρω τι μπορεί να καταστρέψει μια λάθος απόφαση. Εσύ βλέπεις έναν έρωτα. Εγώ βλέπω ανθρώπους που μπορεί να πληγωθούν.»
«Δεν θέλω να πληγωθεί κανείς.»
«Κι όμως, καμιά φορά αυτό δεν εξαρτάται μόνο από εμάς.»
Ο Νικόλας έκανε ένα βήμα πίσω.
«Δεν θέλω να σας πιέσω. Θέλω μόνο να είμαι ειλικρινής μαζί σας.»
Για μια στιγμή, εκείνη θέλησε να τον αγκαλιάσει.
Να αφήσει για λίγο στην άκρη όλους τους φόβους της.
Αλλά δεν το έκανε.
«Πρέπει να φύγω, Νικόλα.»
«Το ξέρω.»
«Καληνύχτα.»
«Καληνύχτα, Ελένη.»
Στο αυτοκίνητο, η Ελένη έμεινε αρκετή ώρα χωρίς να βάλει μπροστά τη μηχανή.
Σκεφτόταν τη συζήτησή τους.
Δεν είχε γίνει τίποτα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί προδοσία. Κι όμως, αισθανόταν πως είχε μοιραστεί με τον Νικόλα κάτι πολύ προσωπικό. Κάτι που δεν είχε καταφέρει να μοιραστεί με τον ίδιο της τον σύζυγο εδώ και χρόνια.
Όταν έφτασε στο σπίτι, ο Γιώργος την περίμενε.
«Άργησες. Όλα καλά;»
«Ναι. Έπιασε βροχή και καθυστέρησα.»
«Έφαγες;»
«Ήπια έναν καφέ.»
Ο Γιώργος την πλησίασε.
«Ελένη, θέλω να προσπαθήσουμε ξανά. Να βρούμε ο ένας τον άλλον.»
Εκείνη τον κοίταξε με θλίψη.
«Κι εγώ θέλω να καταλάβω πού χάσαμε ο ένας τον άλλον.»
Εκείνος της έπιασε το χέρι.
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησαν.
Και τότε η Ελένη κατάλαβε ότι η ζωή της δεν ήταν ένα απλό δίλημμα ανάμεσα σε δύο άντρες.
Ήταν ένα δίλημμα ανάμεσα σε όσα είχε χτίσει και σε όσα είχε πάψει να αισθάνεται.
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα
Το κινητό της φωτίστηκε.
Ένα μήνυμα από τον Νικόλα.
«Ελπίζω να φτάσατε καλά. Σήμερα μου μιλήσατε περισσότερο απ' όσο περίμενα. Σας ευχαριστώ που με εμπιστευτήκατε.»
Η Ελένη χαμογέλασε.
Απάντησε:
«Κι εγώ σε ευχαριστώ που με άκουσες. Καληνύχτα, Νικόλα.»
Εκείνος απάντησε:
«Καληνύχτα. Και μην ξεχνάτε κάτι: αξίζετε κι εσείς να είστε ευτυχισμένη.»
Η Ελένη ακούμπησε το κινητό στο στήθος της.
Και ψιθύρισε:
«Μακάρι να ήξερα πώς.»
Γιατί ορισμένες φορές, ο πιο δύσκολος άνθρωπος να αγαπήσεις δεν είναι εκείνος που στέκεται απέναντί σου.
Είναι ο εαυτός σου, που έχεις ξεχάσει να φροντίζεις.
Κεφάλαιο 7 – Το πρώτο άγγιγμα
Η Δευτέρα ξημέρωσε δύσκολα για την Ελένη.
Είχε κοιμηθεί ελάχιστα. Το προηγούμενο βράδυ είχε συζητήσει με τον Γιώργο για τη σχέση τους, για τα χρόνια που είχαν περάσει και για την απόσταση που είχε δημιουργηθεί ανάμεσά τους.
Εκείνος της είχε υποσχεθεί πως θα προσπαθούσε να αλλάξει.
Κι εκείνη ήθελε να τον πιστέψει.
Όμως η καρδιά της ήταν μπερδεμένη.
Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη της. Φόρεσε ένα μαύρο φόρεμα, ένα γκρι σακάκι και τα αγαπημένα της σκουλαρίκια.
Κοίταξε για λίγο την αντανάκλασή της.
«Πρέπει να συνέλθεις, Ελένη», ψιθύρισε.
Δεν ήξερε αν μιλούσε στον εαυτό της ή
στην καρδιά της.
Στο πανεπιστήμιο, ο Νικόλας την περίμενε έξω από το αμφιθέατρο.
«Καλημέρα σας.»
«Καλημέρα, Νικόλα.»
Την κοίταξε προσεκτικά.
«Είστε καλά;»
«Γιατί με ρωτάς;»
«Δεν ξέρω. Φαίνεστε κουρασμένη.»
«Ίσως επειδή είμαι.»
Εκείνος δίστασε.
«Ελπίζω να μην είναι κάτι σοβαρό.»
«Μερικές φορές τα πιο δύσκολα πράγματα δεν φαίνονται.»
Ο Νικόλας την κοίταξε με τρυφερότητα.
«Το ξέρω.»
Η Ελένη άνοιξε την πόρτα του αμφιθεάτρου.
«Πάμε. Έχουμε μάθημα.»
Το μάθημα κύλησε δύσκολα.
Η Ελένη προσπαθούσε να συγκεντρωθεί, αλλά το κεφάλι της πονούσε. Κάποια στιγμή έχασε τη σειρά των σημειώσεών της.
«Συγγνώμη», είπε στους φοιτητές. «Θα χρειαστώ ένα λεπτό.»
Κάθισε στην έδρα και έκλεισε τα μάτια.
Ο Νικόλας την παρακολουθούσε ανήσυχος.
Όταν τελείωσε το μάθημα, περίμενε να αποχωρήσουν όλοι.
«Κυρία καθηγήτρια, αισθάνεστε καλύτερα;»
«Ναι, Νικόλα. Μην ανησυχείς.»
«Δεν φαίνεστε καλά.»
«Ήταν απλώς μια δύσκολη ημέρα.»
Εκείνος άφησε τις σημειώσεις του στην έδρα.
«Δεν χρειάζεται να είστε πάντα δυνατή.»
Η Ελένη τον κοίταξε.
«Γιατί μου το λες συνέχεια αυτό;»
«Γιατί έχω την αίσθηση ότι κανείς δεν σας το λέει.»
Εκείνη χαμήλωσε το βλέμμα.
«Δεν ξέρεις πόσο ανάγκη είχα να ακούσω αυτή τη φράση.»
Λίγο αργότερα, η Ελένη βγήκε από το γραφείο της.
Στον διάδρομο συνάντησε τον Νικόλα, που ετοιμαζόταν να φύγει.
«Νικόλα;»
Εκείνος γύρισε.
«Ναι;»
«Έχεις λίγο χρόνο;»
«Όσο χρειαστεί.»
«Θα ήθελα να μιλήσουμε.»
Κάθισαν σε ένα ήσυχο σημείο της αυλής.
Κάθισαν σε ένα ήσυχο σημείο της αυλής.
Η Ελένη κρατούσε στα χέρια της έναν φάκελο, αλλά δεν τον άνοιγε.
«Δεν ξέρω από πού να αρχίσω», είπε.
«Από όπου θέλετε.»
«Φοβάμαι.»
Ο Νικόλας δεν μίλησε.
«Φοβάμαι όσα αισθάνομαι. Φοβάμαι ότι μπορεί να πληγώσω ανθρώπους που αγαπώ. Φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα κοιτάξω πίσω και δεν θα αναγνωρίζω τη ζωή μου.»
«Δεν θέλω να γίνω η αιτία να πονέσετε.»
«Κι όμως, έχεις γίνει ήδη ένας άνθρωπος που σκέφτομαι περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε.»
Νικόλας την κοίταξε συγκινημένος.
«Ελένη…»
«Άφησέ με να τελειώσω.»
Εκείνος έγνεψε.
«Δεν είμαι μια κοπέλα της ηλικίας σου. Έχω περάσει πολλά. Έχω ευθύνες. Έχω έναν σύζυγο. Έχω μια οικογένεια. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα.»
«Δεν σου ζήτησα ποτέ υποσχέσεις.»
«Τότε τι θέλεις;»
Ο Νικόλας πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Θέλω να είσαι ευτυχισμένη. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα είμαι εγώ ο άνθρωπος που θα βρίσκεται δίπλα σου.»
Η Ελένη ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα.
Δεν περίμενε αυτή την απάντηση.
Εκείνη τη στιγμή, ένας δυνατός αέρας ανακάτεψε τα χαρτιά που κρατούσε.
«Περίμενε!» είπε ο Νικόλας και σηκώθηκε για να τα μαζέψει.
Η Ελένη γέλασε αυθόρμητα.
«Πάντα κάτι μου συμβαίνει όταν είσαι κοντά.»
«Τουλάχιστον δεν βαριέστε μαζί μου.»
«Αυτό είναι αλήθεια.»
Της έδωσε τα χαρτιά.
Τα δάχτυλά τους ακούμπησαν για μια στιγμή.
Ήταν ένα απλό άγγιγμα.
Κι όμως, κανείς από τους δύο δεν απομακρύνθηκε αμέσως.
Η Ελένη σήκωσε τα μάτια της.
Ο Νικόλας την κοιτούσε χωρίς να προσπαθεί να κρύψει τη συγκίνησή του.
«Συγγνώμη», ψιθύρισε εκείνος.
«Γιατί;»
«Γιατί κάποιες φορές ξεχνάω πόσο περίπλοκη είναι η θέση σας.»
Η Ελένη χαμογέλασε θλιμμένα.
«Κι εγώ κάποιες φορές ξεχνάω πόσο περίπλοκη είναι η δική μου καρδιά.»
Εκείνος άπλωσε το χέρι του, αλλά σταμάτησε πριν την αγγίξει.
«Μπορώ;»
Η Ελένη ένιωσε τα δάκρυά της να κυλούν.
«Μη με κάνεις να κλάψω», είπε χαμηλόφωνα.
«Δεν θέλω να σε βλέπω να κλαις.»
«Τότε μην είσαι τόσο καλός μαζί μου.»
Ο Νικόλας χαμογέλασε.
«Δεν ξέρω να είμαι διαφορετικός μαζί σου.»
Για λίγα δευτερόλεπτα έμειναν έτσι.
Ύστερα εκείνη τράβηξε απαλά το χέρι της.
«Πρέπει να φύγω.»
«Το ξέρω.»
Η Ελένη σηκώθηκε.
Πριν απομακρυνθεί, γύρισε και τον κοίταξε.
«Νικόλα;»
«Ναι;»
«Σε ευχαριστώ που δεν προσπαθείς να με αλλάξεις.»
Εκείνος χαμογέλασε.
«Δεν θέλω να σε αλλάξω. Θέλω να σε γνωρίσω.»
Το βράδυ – Μια δύσκολη αλήθεια
Στο σπίτι, ο Γιώργος είχε ετοιμάσει δείπνο.
«Σου έχω μια έκπληξη», της είπε.
Στο τραπέζι υπήρχαν κεριά και ένα μπουκάλι κρασί.
«Θυμάσαι τα πρώτα μας χρόνια;» τη ρώτησε.
Η Ελένη χαμογέλασε.
«Φυσικά.»
«Τότε που δεν μπορούσαμε να περάσουμε ούτε μια ημέρα χωρίς να μιλήσουμε;»
«Ναι.»
«Μου λείπει εκείνη η Ελένη.»
Η Ελένη ένιωσε την καρδιά της να σφίγγεται.
«Ίσως κι εμένα να μου λείπει εκείνος ο Γιώργος.»
Εκείνος της έπιασε το χέρι.
«Μπορούμε να ξαναβρούμε όσα χάσαμε.»
Η Ελένη δεν απάντησε αμέσως.
Ήθελε να είναι δίκαιη μαζί του. Δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει τον Νικόλα ως δικαιολογία για όλα όσα δεν λειτουργούσαν στον γάμο της.
Αλλά ούτε ήθελε να συνεχίσει να ζει με μισές αλήθειες.
Την ίδια ώρα…
Ο Νικόλας βρισκόταν στο δωμάτιό του.
Είχε ανοίξει ένα τετράδιο και προσπαθούσε να γράψει, αλλά οι σκέψεις του επέστρεφαν συνεχώς στην Ελένη.
Τελικά πήρε το κινητό του.
Έγραψε:
«Σήμερα, όταν κράτησα το χέρι σου, ένιωσα πως για λίγα δευτερόλεπτα σταμάτησε ο χρόνος. Δεν ξέρω τι θα συμβεί αύριο. Ξέρω μόνο ότι δεν θέλω να είμαι ένας ακόμη άνθρωπος που θα σε κάνει να αισθανθείς μόνη.»
Δίστασε.
Δεν το έστειλε.
Το αποθήκευσε στις σημειώσεις του.
Κάποιες λέξεις ήταν ακόμη πολύ νωρίς να ειπωθούν.
Η Ελένη, λίγο πριν κοιμηθεί, άνοιξε το κινητό της.
Δεν είχε νέο μήνυμα.
Κι όμως, χαμογέλασε.
Έπειτα ψιθύρισε στον εαυτό της:
«Τι μου συμβαίνει, Θεέ μου;»
Δεν είχε απάντηση.
Είχε μόνο την ανάμνηση ενός χεριού που την κράτησε με τρυφερότητα, χωρίς να απαιτήσει τίποτα.
Και για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ένιωσε πως κάποιος είχε αγγίξει όχι το σώμα της, αλλά την ψυχή της.
Γιατί υπάρχουν αγγίγματα που διαρκούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα, αλλά μένουν μέσα μας για μια ολόκληρη ζωή.
Κεφάλαιο 8 – Αν δεν υπήρχαν οι φόβοι
Το επόμενο πρωινό, η Ελένη ξύπνησε πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Για λίγα λεπτά έμεινε ακίνητη, κοιτάζοντας το ταβάνι. Δίπλα της, ο Γιώργος κοιμόταν ακόμη.
Τον παρατήρησε σιωπηλά. Ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο είχε μοιραστεί δεκαεπτά χρόνια ζωής. Είχαν χτίσει μαζί μια οικογένεια, είχαν περάσει δυσκολίες, είχαν χαρεί επιτυχίες, είχαν κάνει σχέδια. Κι όμως, κάπου στην πορεία, ανάμεσα στις επαγγελματικές υποχρεώσεις και στις ατελείωτες απουσίες του, κάτι είχε χαθεί.
Τον τελευταίο καιρό, όμως, ο Γιώργος προσπαθούσε.
Το προηγούμενο βράδυ είχε ετοιμάσει δείπνο. Της είχε μιλήσει με μια τρυφερότητα που εκείνη είχε καιρό να ακούσει. Δεν ήξερε αν αυτή η αλλαγή θα κρατούσε, ούτε αν μπορούσε να θεραπεύσει όσα είχαν συμβεί. Ήξερε μόνο πως δεν της ήταν αδιάφορη...
Σηκώθηκε προσεκτικά για να μην τον ξυπνήσει.
Λίγο αργότερα, όταν κατέβηκε στην κουζίνα, τον βρήκε ήδη εκεί.
«Καλημέρα», της είπε χαμογελώντας. «Σου έφτιαξα καφέ».
Η Ελένη κοντοστάθηκε.
«Ξύπνησες νωρίς».
«Ήθελα να προλάβουμε να πιούμε έναν καφέ μαζί. Έχεις εκείνο το συνέδριο σήμερα, σωστά;»
«Ναι. Θα φύγω το μεσημέρι. Θα επιστρέψω αύριο το βράδυ».
Ο Γιώργος ακούμπησε την κούπα μπροστά της.
«Θα μου λείψεις».
Η φράση του την αιφνιδίασε. Κάποτε θα την έκανε να χαμογελάσει αυθόρμητα. Τώρα ένιωσε μια γλυκιά θλίψη.
«Κι εσύ να προσέχεις», του απάντησε.
Εκείνος πλησίασε και φίλησε απαλά το μέτωπό της.
«Όταν γυρίσεις, να κανονίσουμε να βγούμε. Μόνο οι δυο μας. Χωρίς τηλέφωνα, χωρίς δουλειές».
Η Ελένη έγνεψε.
Και αυτή τη φορά δεν είπε ψέματα.
Ήθελε πραγματικά να δει αν μπορούσαν να ξαναβρούν κάτι από όσα είχαν χάσει.
Το συνέδριο πραγματοποιούνταν σε ξενοδοχειακή αίθουσα, στην Νύφη του Βορρά τη Θεσσαλονίκη
Η Ελένη είχε προσκληθεί να συμμετάσχει σε συζήτηση για τις σύγχρονες προκλήσεις του ποινικού δικαίου.
Ήταν στο στοιχείο της.
Οι ερωτήσεις, οι τοποθετήσεις, οι νομικές αντιπαραθέσεις τής έδιναν πάντα μια αίσθηση ασφάλειας.
Εκεί μπορούσε να είναι η Ελένη που όλοι γνώριζαν: η δυναμική δικηγόρος, η καθηγήτρια που δεν δίσταζε να υπερασπιστεί τις απόψεις της
Όμως, όταν τελείωσε η απογευματινή συνεδρία και βγήκε από την αίθουσα, μια γνώριμη φωνή την έκανε να σταματήσει.
«Καλησπέρα σας, κυρία καθηγήτρια».
Γύρισε απότομα.
Ο Νικόλας.
Για μια στιγμή δεν μπόρεσε να κρύψει την έκπληξή της.
«Νικόλα; Τι κάνεις εδώ;»
Εκείνος χαμογέλασε διακριτικά.
«Έχω μια συνάντηση με τον υπεύθυνο καθηγητή
της διπλωματικής μου .
Συμμετέχει σε μια παράλληλη επιστημονική εκδήλωση. Δεν ήξερα ότι θα σας συναντούσα».
«Ούτε εγώ».
Έμειναν για λίγο να κοιτάζονται, σαν να προσπαθούσαν και οι δύο να καταλάβουν αν αυτή η συνάντηση ήταν απλώς μια σύμπτωση ή κάτι που θα δυσκόλευε ακόμη περισσότερο τα πράγματα.
«Πώς είστε;» τη ρώτησε.
«Καλά. Εσύ;»
«Καλά. Λίγο κουρασμένος, αλλά χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ».
Η Ελένη χαμογέλασε.
«Χαίρομαι που συνεχίζεις να ασχολείσαι τόσο σοβαρά με τις σπουδές σου».
«Εσείς με κάνατε να αγαπήσω ακόμη περισσότερο τη Νομική».
Το βλέμμα της μαλάκωσε, αλλά αμέσως επανήλθε η συνηθισμένη της επιφυλακτικότητα.
«Να θυμάσαι, όμως, ότι βρίσκεσαι εδώ για τις σπουδές σου».
«Δεν το ξεχνώ».
Η απάντησή του ήταν ήρεμη. Δεν προσπάθησε να πλησιάσει περισσότερο ούτε να εκμεταλλευτεί την απρόσμενη συνάντηση.
«Θα σας δω αργότερα;» τη ρώτησε.
«Ίσως. Αν τελειώσουν εγκαίρως οι υποχρεώσεις σου».
«Θα χαρώ».
Χαιρετήθηκαν και πήραν διαφορετικές κατευθύνσεις.
Η Ελένη συνέχισε να περπατά, αλλά η παρουσία του είχε ήδη αναστατώσει τη σκέψη της.
Το βράδυ, αφού ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του συνεδρίου, η Ελένη κατέβηκε στο ισόγειο του ξενοδοχείου. Ήθελε να βγει για λίγο στον καθαρό αέρα.
Βγαίνοντας, τον είδε να στέκεται κοντά στην είσοδο.
«Δεν κοιμάσαι;» τον ρώτησε.
«Δεν νύσταξα ακόμη. Εσείς;»
«Χρειαζόμουν λίγο αέρα».
Ο Νικόλας κοίταξε τον ήσυχο δρόμο.
«Θα θέλατε να περπατήσουμε λίγο; Αν δεν σας κουράζει».
Η Ελένη δίστασε. Ήξερε πως έπρεπε να είναι προσεκτική. Κι όμως, η ανάγκη της να μιλήσει σε κάποιον που δεν θα την έκρινε ήταν πιο δυνατή από την επιθυμία της να επιστρέψει αμέσως στο δωμάτιό της.
«Λίγο», απάντησε.
Περπάτησαν για αρκετή ώρα χωρίς να μιλούν. Η πόλη είχε ησυχάσει και τα φώτα των δρόμων καθρεφτίζονταν στα βρεγμένα πεζοδρόμια.
«Δεν περίμενα να σας δω εδώ», είπε τελικά ο Νικόλας».
«Ούτε εγώ περίμενα να σε συναντήσω».
Μερικές φορές οι συμπτώσεις μάς φέρνουν μπροστά σε ανθρώπους που έχουμε στο μυαλό μας περισσότερο απ’ όσο παραδεχόμαστε».
Η Ελένη χαμήλωσε το βλέμμα.
«Νικόλα, δεν είναι εύκολο αυτό που συμβαίνει».
«Το ξέρω».
«Όχι. Δεν ξέρω αν το ξέρεις πραγματικά. Έχω έναν σύζυγο. Έναν άνθρωπο με τον οποίο έχω ζήσει σχεδόν τη μισή μου ενήλικη ζωή. Έχουμε οικογένεια, κοινές αναμνήσεις, υποχρεώσεις. Και τώρα εκείνος προσπαθεί να με πλησιάσει ξανά».
«Το βλέπω».
«Και δεν θέλω να αδικήσω την προσπάθειά του.
Δεν είναι όλα μαύρα στη ζωή μας.
Υπήρξαν χρόνια που με έκανε ευτυχισμένη».
Ο Νικόλας δεν τη διέκοψε.
«Ο Γιώργος είναι ένας πολύ επιτυχημένος δικηγόρος», συνέχισε. «Διοικεί μια μεγάλη δικηγορική εταιρεία που αναλαμβάνει δύσκολες ποινικές υποθέσεις, βαριά εγκλήματα, κακουργήματα. Η δουλειά του απαιτούσε πάντα πολλά. Ταξίδια, συναντήσεις, υποθέσεις που δεν μπορούσαν να περιμένουν. Έλειπε συχνά.
Στην αρχή το καταλάβαινα. Τον θαύμαζα, μάλιστα, για όσα κατάφερνε».
Σταμάτησε για λίγο.
«Έμαθα να περιμένω. Να μην παραπονιέμαι. Να λέω στον εαυτό μου ότι έτσι είναι η ζωή όταν αγαπάς έναν άνθρωπο με τόσο απαιτητική δουλειά».
«Και μετά;» ρώτησε απαλά ο Νικόλας.
Η Ελένη πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Μετά έμαθα ότι υπήρχε μια άλλη γυναίκα».
Ο Νικόλας γύρισε προς το μέρος της. Δεν έδειξε έκπληξη ούτε προσπάθησε να κρύψει τη λύπη του.
«Ήταν κάτι που κράτησε;» ρώτησε προσεκτικά.
«Δεν ξέρω αν έχει σημασία πια η διάρκεια. Σημασία έχει ότι συνέβη. Κι εγώ τότε προσπαθούσα να εξηγήσω τις απουσίες του, να δικαιολογήσω την κούρασή του, να κρατήσω το σπίτι και την οικογένειά μας όρθια. Δεν ήξερα ότι κάπου αλλού υπήρχε μια ζωή που δεν γνώριζα».
Η φωνή της έσπασε ελαφρά.
«Δεν λέω ότι έφταιγε η δουλειά του. Οι απουσίες μας απομάκρυναν, ίσως. Αλλά η απιστία ήταν δική του επιλογή. Και αυτό είναι κάτι που δεν μπόρεσα ποτέ να ξεχάσω εντελώς».
Ο Νικόλας έμεινε σιωπηλός για λίγο..
«Τον συγχώρησες;»
Η Ελένη χαμογέλασε πικρά.
«Προσπάθησα. Ίσως κάποιες μέρες να πίστεψα ότι τον είχα συγχωρήσει. Άλλες, όμως, μια ανάμνηση αρκούσε για να επιστρέψουν όλα. Δεν χωρίσαμε. Συνεχίσαμε να ζούμε μαζί. Και τώρα προσπαθεί
να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη μου».
«Κι εσύ; Θέλεις να του δώσεις αυτή την ευκαιρία;»
Η ερώτηση την έκανε να σταματήσει.
«Δεν ξέρω, Νικόλα. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να πιστέψω ότι μπορούμε να ξαναβρούμε ο ένας τον άλλον. Και υπάρχουν άλλες που αναρωτιέμαι αν αυτό που προσπαθούμε να σώσουμε υπάρχει ακόμη».
«Δεν θα σου πω τι πρέπει να κάνεις».
«Το ξέρω».
«Ούτε θα σου ζητήσω να ξεχάσεις όσα έζησες. Δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν σου».
Η Ελένη τον κοίταξε.
«Τότε γιατί επιμένεις;»
Εκείνος χαμήλωσε για λίγο το βλέμμα, σαν να αναζητούσε τις σωστές λέξεις.
«Γιατί αυτό που αισθάνομαι δεν είναι κάτι που μπορώ να προσποιηθώ ότι δεν υπάρχει. Αλλά δεν θέλω να γίνω ένας ακόμη λόγος για να πονέσεις. Δεν θέλω να σε πιέσω να πάρεις αποφάσεις για τις οποίες δεν είσαι έτοιμη».
Η Ελένη ένιωσε τα μάτια της να υγραίνονται.
«Δεν ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να ακούω τέτοια πράγματα από εσένα».
«Ίσως επειδή δεν σου ζητάω τίποτα».
Συνέχισαν να περπατούν. Κάποια στιγμή κάθισαν σε ένα παγκάκι, σε μια μικρή πλατεία σχεδόν άδεια.
«Φοβάμαι», είπε εκείνη ύστερα από λίγο.
«Ότι μπορεί να καταστρέψω όσα έχω χτίσει. Ότι μπορεί να πληγώσω ανθρώπους που αγαπώ. Ότι μπορεί να χάσω την οικογένειά μου. Αλλά φοβάμαι και κάτι άλλο».
«Τι;»
«Μήπως περάσουν τα χρόνια και συνειδητοποιήσω ότι δεν έζησα ποτέ πραγματικά για μένα».
Ο Νικόλας την κοίταξε με μια τρυφερότητα που δεν προσπάθησε να κρύψει.
«Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις απόψε».
«Κι αν κάποια στιγμή αποφασίσω ότι δεν μπορώ να είμαι μαζί σου;»
«Θα πονέσω. Αλλά δεν θα ήθελα ποτέ να είσαι μαζί μου επειδή φοβάσαι να με χάσεις».
Η Ελένη ένιωσε πως η σιωπή ανάμεσά τους είχε γίνει πιο βαριά από οποιαδήποτε λέξη.
Ο Νικόλας πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ελένη… μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;»
Εκείνη γύρισε προς το μέρος του.
«Ναι».
«Αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι φόβοι, θα ήθελες να είσαι μαζί μου;»
Η ερώτηση έμεινε ανάμεσά τους.
Η Ελένη άνοιξε τα χείλη της, αλλά δεν βρήκε απάντηση. Κοίταξε τα χέρια της, έπειτα το πρόσωπό του. Ήθελε να του πει την αλήθεια. Μα δεν ήξερε ακόμη ποια ήταν αυτή η αλήθεια.
Μα δεν ήξερε ακόμη ποια ήταν αυτή η αλήθεια.
«Δεν είναι τόσο απλό», ψιθύρισε τελικά.
Ο Νικόλας έγνεψε αργά.
«Το ξέρω».
«Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω μια απάντηση».
«Δεν χρειάζεται να μου τη δώσεις τώρα».
Σηκώθηκαν και επέστρεψαν προς το ξενοδοχείο. Στην είσοδο σταμάτησαν.
«Καληνύχτα, Νικόλα».
«Καληνύχτα, Ελένη».
Εκείνη ανέβηκε στο δωμάτιό της και έκλεισε την πόρτα πίσω της. Άφησε την τσάντα της στην πολυθρόνα και κάθισε στην άκρη του κρεβατιού.
Το κινητό της φωτίστηκε.
Ήταν μήνυμα από τον Γιώργο.
«Ελπίζω να πήγε καλά η μέρα σου. Μου λείπεις. Σε περιμένω αύριο. Να προσέχεις».
Η Ελένη διάβασε το μήνυμα δύο φορές.
Ύστερα άνοιξε τη συνομιλία με τον Νικόλα. Δεν υπήρχε καινούργιο μήνυμα. Μόνο η τελευταία τους καληνύχτα.
Δύο άντρες. Δύο διαφορετικές ζωές. Ένας γάμος που δεν είχε τελειώσει και ένα συναίσθημα που δεν είχε ακόμη τολμήσει να ονομάσει.
Και μια ερώτηση που δεν έλεγε να φύγει από το μυαλό της.
Αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι φόβοι, θα ήθελες να είσαι μαζί μου;
Για πρώτη φορά, η Ελένη δεν φοβήθηκε μόνο την απάντηση.
Φοβήθηκε μήπως την ήξερε ήδη.
Κεφάλαιο 9 – Οι σκιές ενός παλιού έρωτα
Κάποιες ιστορίες τελειώνουν πολύ πριν ειπωθεί η τελευταία λέξη. Κάποιοι γάμοι διαλύονται αθόρυβα, χωρίς φωνές, χωρίς μεγάλους καβγάδες, χωρίς θεαματικές αποχωρήσεις. Και κάποιες προδοσίες που δεν αφήνουν σημάδια στο σώμα, αλλά αλλάζουν για πάντα τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος αγαπά.
Η Ελένη είχε υπάρξει κάποτε μια γυναίκα που πίστευε βαθιά στον έρωτα.
Πίστευε στις υποσχέσεις, στα κοινά σχέδια, στα πρωινά που ξεκινούν με ένα φιλί και στις βραδιές που τελειώνουν με μια αγκαλιά. Πίστευε πως όταν δύο άνθρωποι αγαπιούνται πραγματικά, μπορούν να αντιμετωπίσουν τα πάντα.
Μέχρι που η ίδια της η ζωή τής έδειξε πως μερικές φορές η αγάπη δεν αρκεί.
Ήταν ένας άντρας που ήξερε τι ήθελε. Και τότε, εκείνη πίστευε πως ήξερε και τι ήθελε από τη ζωή του.
Ο γάμος τους ξεκίνησε όμορφα. Υπήρχαν ταξίδια, δείπνα, κοινά όνειρα και εκείνη η γλυκιά αίσθηση πως είχαν βρει ο ένας στον άλλον τον άνθρωπό τους.
Στην αρχή, οι επαγγελματικές απουσίες του δεν την ενοχλούσαν ιδιαίτερα.
«Θα λείψω δύο ημέρες. Έχουμε μια σοβαρή υπόθεση στη Θεσσαλονίκη», της έλεγε.
Εκείνη τον συνόδευε μέχρι την πόρτα, του έδινε ένα φιλί και του ευχόταν καλή επιτυχία.
«Πρόσεχε τον εαυτό σου. Θα μου λείψεις».
Κι εκείνος χαμογελούσε.
«Κι εσύ. Μόλις τελειώσω, θα είμαι πίσω».
Μόνο που οι δύο ημέρες γίνονταν συχνά τέσσερις. Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονταν, τα τηλεφωνήματα μειώνονταν και οι επιστροφές του γίνονταν ολοένα πιο σύντομες.
Η Ελένη προσπαθούσε να καταλάβει.
Ήξερε πως η δουλειά του ήταν απαιτητική. Γνώριζε πως ορισμένες υποθέσεις δεν μπορούσαν να περιμένουν. Δεν ήθελε να γίνει εμπόδιο στην επαγγελματική του εξέλιξη.
Έτσι, έμαθε να περνάει τα βράδια μόνη.
Έμαθε να τρώει χωρίς εκείνον, να κοιμάται χωρίς να ακούει το κλειδί στην πόρτα, να γιορτάζει μικρές και μεγάλες στιγμές με την απουσία του να έχει γίνει σχεδόν φυσιολογική.
Κάποιες φορές, όταν τον ρωτούσε αν όλα ήταν καλά μεταξύ τους, εκείνος απαντούσε:
«Ελένη, ξέρεις πόσο πολύ σε αγαπώ. Απλώς αυτή την περίοδο έχω πάρα πολλές υποχρεώσεις».
Κι εκείνη τον πίστευε.
Ή, καλύτερα, ήθελε να τον πιστεύει.
Τα τηλεφωνήματα που γίνονταν ξαφνικά πιο σύντομα. Οι συζητήσεις που διακόπτονταν όταν εκείνη πλησίαζε. Οι επιστροφές στο σπίτι που συνοδεύονταν από μια παράξενη απόσταση.
Υπήρχαν βράδια που τον έβλεπε να κοιτάζει το κινητό του και να χαμογελάει. Όταν τον ρωτούσε ποιος ήταν, εκείνος απαντούσε αδιάφορα:
«Κάποιος από το γραφείο. Μια υπόθεση».
Δεν επέμενε.
Δεν ήθελε να γίνει καχύποπτη. Δεν ήθελε να ψάχνει πίσω από κάθε λέξη, πίσω από κάθε καθυστέρηση, πίσω από κάθε απουσία.
Άλλωστε, δεν είχε λόγο να αμφιβάλλει για τον άνθρωπο που είχε επιλέξει να παντρευτεί.
Μέχρι εκείνο το απόγευμα.
Ήταν μια συνηθισμένη ημέρα. Ο σύζυγός της βρισκόταν εκτός Αθήνας για μια επαγγελματική υπόθεση. Είχε φύγει από το προηγούμενο πρωί και της είχε πει πως θα επέστρεφε αργά το βράδυ της επόμενης ημέρας.
Η Ελένη είχε μείνει στο σπίτι, τακτοποιώντας κάποιες εκκρεμότητες.
Κάποια στιγμή, χτύπησε το τηλέφωνό της.
Ήταν μια ειδοποίηση από έναν κοινό γνωστό τους. Μια φωτογραφία από μια επαγγελματική εκδήλωση, στην οποία συμμετείχαν αρκετοί δικηγόροι.
Άνοιξε τη φωτογραφία χωρίς ιδιαίτερη σκέψη.
Και τότε τον είδε.
Ο σύζυγός της στεκόταν δίπλα σε μια γυναίκα. Δεν ήταν η παρουσία της γυναίκας που την τάραξε. Ήταν ο τρόπος που την κοιτούσε.
Τις επόμενες ημέρες άρχισε να παρατηρεί πράγματα που παλαιότερα προσπερνούσε. Μικρές αντιφάσεις στις εξηγήσεις του, τηλεφωνήματα που γίνονταν μακριά της, ταξίδια που δεν μπορούσε πια να δικαιολογήσει.
Και τελικά ήρθε η αλήθεια.
Δεν ήταν μια παρεξήγηση.
Υπήρχε μια άλλη γυναίκα.
Μια γυναίκα που είχε μπει στη ζωή του πολύ πριν η Ελένη αντιληφθεί ότι ο γάμος τους είχε αρχίσει να αδειάζει.
