❤️Τα Δύο Τραίνα ❤️

❤️Τα Δύο Τραίνα ❤️

Εκείνη τη νύχτα συγκρούστηκαν δύο τραίνα.

Όχι από σίδερο μόνο, αλλά από βούληση.
Το ένα τραίνο κουβαλούσε νέα παιδιά που είχαν όνειρα, ανθρώπους που είχαν οικογένειες , 
 που πίστευαν πως κάποιος προσέχει τις ράγες.

Το άλλο κουβαλούσε σιωπές, υπογραφές και κάποια πράγματα που "δεν ήξεραν".

Όταν συγκρούστηκαν, ο χρόνος σταμάτησε 
Και μαζί του σταμάτησαν  ονόματα, φωνές, ζωές.

Από τα συντρίμμια σηκώθηκε μια μάνα.
Δεν είχε πια τίποτα στα χέρια της, μόνο τη φωτογραφία  της κόρης και μια ερώτηση:
— Γιατί;
Στην αρχή, η μάνα δεν μιλούσε για πολιτική.
Μιλούσε για την κόρη της.
Και για τους άλλους.
Για εκείνους που δεν γύρισαν., που κάηκαν, που εξαερρώθηκαν .

Στάθηκε στις ράγες.
Όχι για να τις μπλοκάρει, αλλά για να μην ξεχαστούν.
Και οι άνθρωποι άρχισαν να μαζεύονται γύρω της.
Οι σταθμοί έγιναν πλατείες.
Τα σφυρίγματα έγιναν συνθήματα.
Και η μνήμη έγινε πορεία, συλλαλητήριο, 
συναυλίες . 
Η μάνα έλεγε: — Δεν ζητώ εκδίκηση. 
Ζητώ την αλήθεια.. Ζήτω να δικαίωση των ψυχών που έφυγαν. 
Κι όμως, όσο φώναζε, τόσο κατάλαβε πως η αλήθεια δεν ταξιδεύει μόνη της.
Χρειάζεται μηχανή.
Χρειάζεται κατεύθυνση.
Χρειάζεται βούληση.

Κάποιος της είπε: — Αν θες να αλλάξεις τις ράγες, πρέπει να μπεις στο σταθμό ελέγχου.
Και τότε η μάνα έκανε το βήμα.
Όταν μπήκε στον πολιτικό βίο, οι άνθρωποι διχάστηκαν.
Άλλοι είπαν: 

— Μπράβο της. Ο πόνος της έγινε  φωνή για όλους.
Άλλοι είπαν:

 — Πρόσεχε. Ο πόνος δεν πρέπει να κρατά το τιμόνι.

Κι εκείνη απάντησε:

 — Ο πόνος μου έγινε δύναμη 
Δεν μπήκα για εξουσία. Μπήκα γιατί δεν άκουσαν τις φωνές μας.

Όμως οι αίθουσες είχαν τοίχους χοντρούς.
Και κάθε λέξη αντηχούσε αλλιώς εκεί μέσα.
Στις πλατείες, η μάνα ήταν μία από όλους.
Στα έδρανα, έγινε σύμβολο.
Και τα σύμβολα βαραίνουν.

Κάθε φορά που τη ρωτούσαν για σχέδια, εκείνη μιλούσε για το δυστύχημα.
Κάθε φορά που τη ρωτούσαν για το μέλλον, εκείνη έδειχνε το παρελθόν.
Και τότε κάποιοι ψιθύρισαν: 
— Μήπως το τραίνο της μνήμης κινδυνεύει να γίνει τραίνο εξουσίας

Ένα παιδί, σε μια εκδήλωση μνήμης, άφησε ένα λουλούδι στις ράγες και ρώτησε: 
— Αν βρεθεί η αλήθεια, θα σταματήσουν τα τραίνα να συγκρούονται;
Η μάνα δεν απάντησε αμέσως.
Κοίταξε τις ράγες.
Κοίταξε τον κόσμο.
Κοίταξε μέσα της.
Και είπε: 
— Η αλήθεια δεν σταματά τα τραίνα.
Αλλά δείχνει πού πρέπει να αλλάξουν πορεία.
Και τότε όλοι κατάλαβαν το δύσκολο:
Ότι η μνήμη χρειάζεται πλατείες.
Η δικαιοσύνη χρειάζεται θεσμούς.
Και η πολιτική χρειάζεται ανθρώπους
που θυμούνται γιατί μπήκαν,
αλλά δέχονται να κριθούν
για το πώς συνεχίζουν.

Γιατί όταν δύο τραίνα συγκρούονται,
το χρέος δεν είναι να φωνάζεις αιώνια 
στο σημείο της σύγκρουσης,
αλλά να φροντίσεις
να μη βρεθεί ποτέ ξανά άλλος εκεί 
και κανείς  μην κλάψει αθώες ψυχές 
 από παραλείψεις και λάθη
 της πολιτικής βούλησης.

Και η μάνα κατάλαβε κάτι ακόμη.
Ότι η πολιτική δεν ακούει το ίδιο με τις πλατείες.
Οι πλατείες ακούν τον πόνο.
Η πολιτική ακούει τη δύναμη της φωνής.
Όχι τη φωνή που τρέμει,
αλλά τη φωνή που αντέχει να επαναληφθεί.
Που δεν σπάει στην αντίρρηση.
Που δεν σωπαίνει στην αμφισβήτηση.

Κι έτσι ύψωσε τη φωνή της πιο δυνατά.
Μα κάθε φορά που την ύψωνε, έπρεπε 
να διαλέξει:
θα είναι φωνή για όλους
ή φωνή πάνω από τους άλλους;
Γιατί η πολιτική θέλει πιο δυνατή φωνή,
αλλά δεν συγχωρεί τη φωνή
που ξεχνά από πού ξεκίνησε.
Και οι άνθρωποι έμαθαν τότε κάτι δύσκολο και αληθινό:
Ότι η δικαίωση δεν φωνάζει μόνο.
Χτίζεται.
Και αν η φωνή δεν συνοδεύεται από σχέδιο και προγραμματισμό για αλλαγή στις ράγες,
τότε όσο δυνατή κι αν είναι,
τα τραίνα θα ξανασυναντηθούν.

Στο ίδιο σημείο.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου 
@highlight