πώς Μαραίνεται η ψυχή

 Η ζωή κυλά σαν τρεχούμενο  νερό ανάμεσα στα δάχτυλα. Δεν σταματά για κανέναν, δεν γυρίζει πίσω, δεν περιμένει να ετοιμαστούμε. Μας δίνεται σιωπηλά και φεύγει αθόρυβα και πολλές φορές ξαφνικά,  δίχως να το καταλάβουμε  κι εμείς συχνά αναγνωρίζουμε  την αξία της όταν η ψυχή μας χάνεται  μέσα στις συνήθειες, στους φόβους,  στις αναβολές και σε λάθος πρότυπα .

❤️ ΠΩΣ ΜΑΡΑΙΝΕΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ❤️

— Παππού, πότε μαραίνεται η ψυχή ,  να τι θέλω να πω, πότε κουράζεται η ψυχή του ανθρώπου και μαραίνεται;

—Ακου  παιδάκι μου γλυκό, η ψυχή σου  δεν κουράζεται από τις δυσκολίες της ζωής…

μα από όσα αντέχει ενώ δεν της αξίζουν.

Κουράζεται όταν σωπαίνεις ενώ μέσα σου ουρλιάζεις..!!

Κουράζεται όταν χαμογελάς για να μη στενοχωρήσεις τους άλλους και ξεχνάς εσένα., δηλαδή ξεχνάς ποιος είσαι.!!

Κουράζεται όταν ζητάς συνεχώς αποδοχή από ανθρώπους που δε βλέπουν την αξία σου., από ανθρώπους που θέλουν το καλό σου !!

Κουράζεται όταν μένεις  εκεί που η καρδιά σου μαραίνεται αντί να ανθίζει..!!

Κουράζεται όταν φοβάσαι να αλλάξεις ζωή 
μόνο και μόνο επειδή συνήθισες τον πόνο..!!
Κουράζεται όταν γεμίζεις το μυαλό σου με τα 
 «αν» και «ίσως» και δεν κυνηγάς τα όνειρα σου ..!!

Κουράζεται όταν συγκρίνεις τη διαδρομή σου με των άλλων και ξεχνάς πως κάθε άνθρωπος  είναι μοναδικός και διαφορετικός και διαλέγει άλλο δρόμο..!!

Κουράζεται όταν δίνεις όλη σου την αγάπη εκεί όπου δεν υπάρχει ούτε λίγος σεβασμός..!!

Κουράζεται όταν αφήνεις τον χρόνο να περνά χωρίς να ζεις στιγμές που κάνουν την καρδιά σου να χτυπά δυνατά..!!

Κουράζεται όταν λες συνέχεια "αύριο" σ’ αυτά που η ψυχή σου τα ζητά σήμερα..!!

Κουράζεται όταν προδίδεις τον εαυτό σου για να χωρέσεις στις ζωές των άλλων..!!

— Και πότε ξεκουράζεται η ψυχή, παππού;

— Όταν ο άνθρωπος πάψει να φοβάται να είναι αληθινός..!!

 Γιατί τελικά…

η ζωή δεν ανθίζει με τα χρόνια που περνούν,

αλλά με τις στιγμές που νιώσαμε αληθινά ζωντανοί.

Κι άκου να σου πω κάτι τελευταίο για την ψυχή…

Η ψυχή δεν ζητά πολλά.

Δεν θέλει πλούτη, ούτε θορύβους, ούτε μεγάλες υποσχέσεις.

Θέλει αλήθεια…

λίγη γαλήνη, λίγη αγάπη και ανθρώπους

 που να την αγγίζουν χωρίς να την πληγώνουν.

Κι όταν την ακούς, σε φωτίζει.

Όταν την προδίδεις, σιωπά και μαραίνεται 

σιγά σιγά.

Να την προσέχεις λοιπόν…

γιατί η ψυχή είναι το μοναδικό σπίτι

που θα κατοικείς για όλη σου τη ζωή. 

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου

Επίσκεψη στο σπίτι του Μικρασιάτη

 

Σήμερα, η όμορφη παρέα των αγαπημένων συμμαθητριών ανηφόρισε τα σκαλιά της μνήμης και βρέθηκε στο "Σπίτι του Μικρασιάτη", του Συλλόγου Μικρασιατών Ν. Ημαθίας   έναν χώρο ιερό, ποτισμένο με ιστορίες, δάκρυα, νοσταλγία και φως.

Στην οδό Κεντρικής 183 στη Βέροια, μέσα σε αυτό το παλιό αρχοντικό κτίριο — πολύτιμη δωρεά της Βούλας Χατζίκου —της γυναίκας που κατέγραψε μέσα στα κείμενά της τη Βέροια που έφυγε, με τη ντοπιολαλιά της, με τα σουσούμια της!

Αλήθεια πού θα βρισκόταν καλύτερος χώρος, για να φιλοξενηθεί η Ιστορία και η Μνήμη;

Με ιδιαίτερη αγάπη και ζεστασιά  μας  υποδέχτηκαν και μάς ξενάγησαν οι κυρίες του Συλλόγου και η αγαπητή Πρόεδρος Τασούλα  Παυλίδου που με σεβασμό και αφοσίωση κρατούν άσβεστη τη φλόγα της μνήμης.

Μέσα από τις αφηγήσεις τους, τα κειμήλια, τις φωτογραφίες και τα αντικείμενα μιας άλλης εποχής, ζωντάνεψαν μπροστά μας εικόνες μιας πατρίδας που συνεχίζει να αναπνέει μέσα από τις παραδόσεις και τις καρδιές των ανθρώπων.

Η φιλοξενία τους ήταν συγκινητική. Μας πρόσφεραν καφέ και παραδοσιακά εδέσματα, μα πάνω απ’ όλα μας πρόσφεραν ένα κομμάτι ψυχής, γεμάτο ευγένεια, μνήμη και ανθρωπιά.

Γύρω από το τραπέζι της παρέας, ανάμεσα σε χαμόγελα, συζητήσεις και συγκινητικές στιγμές, νιώσαμε πως η μνήμη δεν είναι κάτι μακρινό.

Είναι ζωντανή, όταν υπάρχουν άνθρωποι που την κρατούν στην καρδιά τους και τη μεταδίδουν με τόσο μεράκι στις επόμενες γενιές.

Εκεί μέσα  οι ψίθυροι των προγόνων μας έμοιαζαν  ακόμη να πλανώνται στους τοίχους, θυμίζοντάς μας πως η Μικρά Ασία δεν χάθηκε ποτέ, αλλά ταξίδεψε στις καρδιές, στις συνήθειες, στα τραγούδια και στις μνήμες των ανθρώπων που ήρθαν στην Ελλάδα κουβαλώντας την ψυχή τους σαν πολύτιμο φυλαχτό.

 Νιώσαμε βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη γιατί κάθε αντικείμενο, κάθε φωτογραφία, κάθε γωνιά του χώρου έμοιαζε να αφηγείται έναν κόσμο που άντεξε στον χρόνο και βρήκε ανθρώπους πρόθυμους να τον προστατεύσουν με αγάπη  με πολύ μεράκι και σεβασμό.

Με ευλάβεια στεκόμαστε απέναντι σε όλους εκείνους που φρόντισαν να μη σβήσει η πολιτιστική μας κληρονομιά.

Σε όσους κράτησαν άσβεστη τη μνήμη, φύλαξαν τα ήθη και τις παραδόσεις, και μετέτρεψαν την ιστορία σε ζωντανή παρουσία για τις νεότερες γενιές.

Με βαθιά ευγνωμοσύνη ευχαριστούμε όλους όσοι φροντίζουν με αγάπη να μη χαθεί αυτή η πολύτιμη πολιτιστική παρακαταθήκη.

Γιατί μέσα από τέτοιους χώρους και τέτοιους ανθρώπους, οι πατρίδες της ψυχής συνεχίζουν να ζουν.

Φεύγοντας, πήραμε μαζί μας κάτι περισσότερο από εικόνες. Πήραμε τη ζεστασιά της ρίζας, τη δύναμη της μνήμης και την αλήθεια πως ένας λαός ζει όσο θυμάται. Γιατί η μνήμη δεν είναι μόνο παρελθόν∙ είναι ρίζα, ταυτότητα και φως που οδηγεί τις επόμενες γενιές.

Και σήμερα, μέσα σε αυτό το σπίτι, η Μικρά Ασία ζει  παντού και για πάντα! 

© Ελένη Λούκαρη -  Καλαϊτσίδου