Αχ Ποίηση, φίλη μου πιστή,
σε αναζητώ στις ώρες της σιωπής
και με βρίσκεις πρώτη .
Στέκεσαι δίπλα μου δίχως ερωτήσεις .
Είσαι η φωνή όταν οι λέξεις φοβούνται να ειπωθούν,
το φως που γλιστρά στις χαραμάδες
της ψυχής
και κάνεις τον πόνο πιο υποφερτό.
Μαζί σου η μοναξιά μαλακώνει,
ο χρόνος σωπαίνει για λίγο
κι ο ύπνος έρχεται γλυκός
Δεν έχεις σύνορα,
δεν σε γυρνά ο χρόνος,
βαδίζεις ελεύθερη
στον αιώνιο δρόμο της ψυχής.
Και όταν όλα γύρω λιγοστεύουν
μαθαίνεις όλους πως η ψυχή
πάντα βρίσκει με σένα πλάι
τρόπο να μιλά.
❤️Αχ Ποίηση, φίλη μου πιστή,❤️
σε αναζητώ στις ώρες της σιωπής
και με βρίσκεις πρώτη .
Στέκεσαι δίπλα μου δίχως ερωτήσεις .
Είσαι η φωνή όταν οι λέξεις φοβούνται να ειπωθούν,
το φως που γλιστρά στις χαραμάδες
της ψυχής
και κάνεις τον πόνο πιο υποφερτό.
Μαζί σου η μοναξιά μαλακώνει,
ο χρόνος σωπαίνει για λίγο
κι ο ύπνος έρχεται γλυκός
Δεν έχεις σύνορα,
δεν σε γυρνά ο χρόνος,
βαδίζεις ελεύθερη
στον αιώνιο δρόμο της ψυχής.
Και όταν όλα γύρω λιγοστεύουν
μαθαίνεις όλους πως η ψυχή
πάντα βρίσκει με σένα πλάι
τρόπο να μιλά.
❤️Αχ Ποίηση, φίλη μου πιστή ❤️
Η ποίηση είναι ανάσα,
σε νύχτες κουρασμένες,
ένα φως που τρεμοπαίζει
σε ψυχές πληγωμένες.
Στου πόνου το σκοτάδι,
έρχεσαι απαλά,
και κάνεις τις πληγές
να μιλούν πιο γλυκά.
Του έρωτα το μυστικό
σαν ψιθυρίζεις μόνο,
κάνεις τον καημό φτερό
να αντέχει λίγο πόνο.
Στου μοναχικού το δάκρυ
γίνεσαι προσευχή,
κι η σιωπή μεταμορφώνεται
σε ζεστή φωνή.
Με στίχους μελωδικούς
το μωρό κοιμίζεις
και της μάνας την καρδιά
γλύκα τη γεμίζεις.
Δεν σε χωράει σύνορο,
μήτε ο χρόνος ο σκληρός,
ούτε λεπτό δεν σε κρατά,
περνάς απαλά σαν φως.
Σε βρίσκεις όπου χτυπά
καρδιά που ακόμα ζει,
σε κάθε ον ζωντανό,
που ελπίζει και πονεί
Αχ, ποίηση μου άυλη,
σύντροφος αληθινή,
εκεί που όλα σωπαίνουν,
εσύ είσαι φίλη μου πίστη
© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου
23 -1- 2022
Η ποίηση είναι ανάσα,
σε νύχτες κουρασμένες,
ένα φως που τρεμοπαίζει
σε ψυχές πληγωμένες.
Στου πόνου το σκοτάδι,
έρχεσαι απαλά,
και κάνεις τις πληγές
να μιλούν πιο γλυκά.
Του έρωτα το μυστικό
σαν ψιθυρίζεις μόνο,
κάνεις τον καημό φτερό
να αντέχει λίγο πόνο.
Στου μοναχικού το δάκρυ
γίνεσαι προσευχή,
κι η σιωπή μεταμορφώνεται
σε ζεστή φωνή.
Με στίχους μελωδικούς
το μωρό κοιμίζεις
και της μάνας την καρδιά
γλύκα τη γεμίζεις.
Δεν σε χωράει σύνορο,
μήτε ο χρόνος ο σκληρός,
ούτε λεπτό δεν σε κρατά,
περνάς απαλά σαν φως.
Σε βρίσκει όπου χτυπά
καρδιά που ακόμα ζει,
σε κάθε ον ζωντανό,
που ελπίζει και πονεί
Αχ, ποίηση μου άυλη,
σύντροφος αληθινή,
εκεί που όλα σωπαίνουν,
εσύ είσαι φίλη μου πίστη
