Tuesday, January 27, 2026

Κοπή βασιλόπιτας 26 Γενάρη 2026




Εχθές  26 Γενάρη ημέρα Δευτέρα και ώρα 6 το απόγευμα είχαμε το όμορφο αντάμωμα με τις γλυκές συμμαθήτριες, στην Πιτσαρία " Παπαγάλος"  για την κοπή της βασιλόπιτας του 2026.

Ήταν μια αφορμή για να ξανασμίξουμε, να θυμηθούμε και να χαμογελάσουμε, να νιώσουμε  ξανά παιδιά, αφήνοντας για λίγο στην άκρη την καθημερινότητα, το χρόνο που πέρασε και τα προβληματά μας. 

Με τη ζεστή τους παρουσία παρευρέθηκαν:

1. Γκαβαισε Εύα 
2.Διπαπογλου  Νανά,
3.Εκατό Παναγιώτα,
4.Ελευθεριάδου Έφη,
5. Ευθυμογλου Όλγα,
6. Ηλωρίδου Έλλη,
7. Ζύμπουλα Βούλα,
8. Κάμαλη Δέσποινα 
9. Καρανικόλα Τασούλα,
10.Κουίκουλου Σμαρούλα,
11.Κουζνή Ελένη,
12. Κυραμάρα Άννα,
13. Λαϊου Πούλια 
14.Λαχανοπούλου Ερμιόνη,
15.Λούκαρη Ελένη,
16.Μαζαράκη Μαριάννα,
17.Μαργαρίτη Μαρία,
18. Μαρκανταρα Άννα, 
19. Μεγαλονιδου Τζάνετ 
20.Μπαλτζή Ελένη,
21.Μπούτση Μαρία,
22.Κυριακοπούλου Μαίρη,
23. Παπουλιδου Μαρία 
24.Πολυμερή Αφροδίτη,
25.Ταμπακοπούλου Άννα,
26. Τουλουμτζιδου  Σοφία 
27. Τσακμάκη Εύα,
28. Φίλη μας 

Η Ελένη  Μπαλτζή μας θύμισε , με ένα όμορφο κείμενο,  πώς ανταμώσαμε στο παρελθόν, τις δράσεις και τις εκδηλώσεις μας όλα αυτά τα χρόνια, φέρνοντας ξανά στο μυαλό μας τις ζωντανές αναμνήσεις και τη δύναμη των δεσμών μας.

Γλυκές μου Συμμαθήτριες,     

Καλώς  Ανταμώσαμε 

 Xαιρετάμε αυτές που θα ήθελαν να είναι παρούσες αλλά για διαφόρους λόγους η καθεμιά δεν μπόρεσε.

 Να ‘μαστε  μετά την απαγόρευση  με τον covid στην κοπή της Βασιλόπιτας, , Τελευταία φορά ήταν 13/01/2022

Tο πρώτο   αντάμωμα μας που ξεκίνησε  από 14/10/2017,   ευλογημένη  η στιγμή που άκουσα στο τηλέφωνο τη φωνή της συμμαθήτριας μου από το Δημοτικό να με προσκαλεί  σε μια εκδρομή  Άρτα- Γιάννενα με σκοπό την επανασύνδεση συμμαθητριών …Η χαρά που πήρα δεν ξεχνιέται….

Να που ξαναβρεθήκαμε μετά από 8 περίπου. είμαστε πολύ τυχερές που το ζούμε, έχουμε 12 συμμαθήτριες που με λύπη αναφέρω ότι δεν αξιώθηκαν να είναι μαζί μα;

 ας μην τις ξεχνάμε κι αυτές:

1.Αντωνίου Μίμα 
2. Αράπη Αννετα
3. Διαμαντογλου Μαρία 
4.Διβραμη Χρυσούλα 
5. Ζαχαριάδου Βαγγελιώ
6. Λιανίδου Θεολογία 
7.Μαρμαρά Καίτη
8.Μιχαηλίδου Χρυσούλα
9.Μπέκα Μαρία 
10.Μπλάτσα Ευαγγελία
11.Παπαγιαννουλη Λίτσα
12. Πολιτουδη Σούλα
13. Τζαννάτου Αντωνία 

Το μεγάλο μας αντάμωνα ήταν στο κέντρο Λοζιτσι 24/11/2018. Πολύ μεγάλη χαρά που βρεθήκαμε

Από την αρχή της επανασύνδεσης μας καθιερώσαμε τον ‘’καφέ της ξενοιασιάς’’ το βάφτισε έτσι η γλυκιά μας αρθρογράφος η ρεπόρτερ μας η Ελένη Λούκαρη Κάθε Τετάρτη έχουμε ραντεβού μετά τις 10.30, συνήθως στο  καφέ Beluga, το καλοκαίρι στο μπαλκόνι της Ελιάς.  Καλοκαίρι  μας βρήκε και  η  Αγαθή Καρανάσιου που μένει Νέα Υόρκη ήταν Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη 2019  ημέρα που ανοίγουν τα σχολεία και η συμμαθήτρια μας η Άρτεμις Καλογήρου έγραψε κάποιες πολύ όμορφες σκέψεις της σε συνδυασμό σχολείο-συμμαθήτριες,

Αναφερόμενη σ αυτές που ζουν σε άλλες χώρες να πω για την Μάρθα Παπαδοπούλου που ζει στο Κάϊρο και κάθε που έρχεται στην πατρίδα της στη Βέροια μας ακολουθεί σε ότι  κάνουμε.  Τον Νοέμβριο του 23 ήρθε και μας βρήκε στο καφέ Μπελούγκα η Βάσω η Δάλη.

Η Μαριάνθη η Λιούσα που ζει στη Βοστώνη μας συγκέντρωσε στην Ελιά στις 16.01.2025 

Όταν αλλάζουμε στέκι ενημερώνουμε ειδοποιώντας εγκαίρως γι αυτό θερμή παράκληση  να περάσετε όλες στο γκρουπ του viper & messenger ‘’γλυκές συμμαθήτριες’’ 

Όλα τα χρονιά που ξαναβρεθήκαμε είχαμε και πάλι αρκετές όμορφες δραστηριότητας οι συμμαθήτριες:

Γιορτάσαμε το Πάσχα με τσουρέκια και κόκκινα αυγά,  πήγαμε εκδρομές στο Δίον - Αγ. Παντελεήμονα, στο Βόλο, στην Αμμουλιανή, στις Πρέσπες, στην Καστοριά, στο Μουσείο  στην Πέλλα και μετά φάγαμε δίπλα στη λίμνη του Άγρα συνοδεία κλαρίνων και χορού, πήγαμε στην Καρδίτσα σε συνδυασμό με τη Λίμνη Πλαστήρα,  άλλη εκδρομή στη Δράμα στη Χριστουγεννιάτικη Ονειρούπολη,  στα Τρίκαλα στο πάρκο των Χριστουγέννων, κάναμε εξορμήσεις όπως:  την άνοιξη με τις ανθισμένες ροδακινιές (χάρμα οφθαλμών οι κήποι του Μίδα) το φθινόπωρο πήγαμε εκπαιδευτική επίσκεψη στον Υδροηλεκτρικό Σταθμός Σφηκιάς στο Φράγμα του ποταμού Αλιάκμονα.  Λίγες με τουριστική οργάνωση πήγαμε Μόσχα Αγ. Πετρούπολη, πήγαμε μέσω πρακτορείου διακοπές στη Σκύρο,  γραφτήκαμε στα ΚΑΠΗ Δήμου Βέροιας και δώσαμε χρώμα και τόνο και σ αυτό τον χώρο (να ευχαριστήσει παρουσία όλων σας την συμμαθήτρια μας Έλλη Ηλωρίδου για την εθελοντική της προσφορά στα μαθήματα Αγγλικών του ΚΑΠΗ Απ. Παύλου), γραφτήκαμε στη χορωδία του Πολιτιστικού Συλλόγου Προμηθέα  9 συμμαθήτριες. μπήκαμε στη χορωδία του Συλλόγου ΄Ερασμος και δώσαμε παραστάσεις για φιλανθρωπικό σκοπό.

Οργανώσαμε το reunion με τους συμμαθητές μας Αρένων Θηλέων και Ιδιωτικών Γυμνασίων. 22/10/23 στου Μπάρμπα Γιάννη στα Ασώματα.

Γιορτάσαμε μαζί ονομαστικές γιορτές, γενέθλια (Σοφία Τουλομτζίδου γενέθλια στις 24/01/20 στο Άρωμα Πόλης), τη συνταξιοδότηση μου (Ηταν στον Κριαρά στα φανάρια Κύπρου) (σας ευχαριστώ άλλη μια φορά γι αυτό που με την παρουσία σας και την αγάπη σας μου ομορφύνατε και μου κάνατε αξέχαστη κι αυτή την ημέρα)

Αυτά όλα τονίζουν γι άλλη μια φορά το σύνθημα μας  ‘’καμιά πλέον δεν είναι μόνη, έχουμε η μία την άλλη) και τις ευχάριστες μας στιγμές  τις πολλαπλασιάζουμε μαζί, και τις δυσάρεστες τις μοιραζόμαστε και τις κάνουμε μισές.

Να προσέχετε  και να νοιάζεστε για τους εαυτούς σας, να είμαστε γερές, χαρούμενες,  αισιόδοξες, γιατί έχουμε πολλά να κάνουμε κι αυτή τη χρονιά, σας θέλω όλες και χαίρομαι που υπάρχετε στη ζωή μου 

Σας αγαπώ  Καλή χρονιά----

-----

Η Σμαρουλα μετά αφού σταύρωσε τη βασιλόπιτα μας ευχήθηκε να έχουμε μια χρονιά γεμάτη υγεια, γέλιο , καλή διάθεση  και...λιγότερα ραντεβού με γιατρούς . 



Τυχερή της χρονιάς αναδείχθηκε η Έλλη, που κέρδισε το φλουρί, μαζί με το όμορφο δώρο: το βιβλίο του Μάκη Δημητράκη «Η Βέροια  χθες & σήμερα».

Η Ελένη Λούκαρη  μαζί με τη Σμαρούλα έσυραν πρώτες τον χορό, με το τραγούδι της Ελένης  «Έλα μου έλα και γέλα», δίνοντας το σύνθημα για μια βραδιά γεμάτη κέφι και συγκίνηση.

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, γράφτηκαν και μηνύματα μνήμης στο λεύκωμα των αναμνήσεων, αφήνοντας τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις ευχές μας για το μέλλον, σαν μικρά σημάδια της φιλίας και της κοινής μας πορείας όλα αυτά τα χρόνια.

Εγώ είχα τη χαρά να αφιερώσω και στίχους που μετουσιώθηκαν σε τραγούδι:

ΚΟΠΉ ΒΑΣΙΛΌΠΙΤΑΣ 2026 

Είκοσι έξι του μήνα, Γενάρη
Στον Παπαγάλο φωτιά ανάβει
Γέλια, ποτήρια και αγκαλιές
Με τις συμμαθήτριες γλυκές

Φωτιά πήρε η καρδιά,
Τραγούδι, κέφι και χαρά
Κόβουμε βασιλόπιτα μαζί
Για μια χρονιά φωτεινή

Να ’ναι ο χρόνος μας καλός,
Με υγεία και χαμόγελα δυνατός
Ό,τι μας βαραίνει να χαθεί
Μ' ελπίδα πάντα στην ψυχή

Φωτιά πήρε η καρδιά,
Τραγούδι, κέφι και χαρά
Κόβουμε βασιλόπιτα μαζί
Για μια χρονιά φωτεινή

Αξίζει να αναφερθεί και η άψογη φιλοξενία του καταστήματος, με τον ιδιοκτήτη ευγενικό και την περιποίηση πραγματικά εξαιρετική, στοιχεία που συνέβαλαν ώστε η βραδιά να μείνει αξέχαστη.

Με την καρδιά γεμάτη και το χαμόγελο να μας συνοδεύει, δώσαμε την ευχή όλες μαζί: και του χρόνου πάλι να ανταμώσουμε εδώ, γερές, με την ίδια χαρά, την ίδια ζεστασιά και την ίδια παιδική σπίθα στην ψυχή.































© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 


27 Ιανουαρίου – Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος

 



27 Ιανουαρίου – Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος

Σήμερα στεκόμαστε σιωπηλοί απέναντι στη μνήμη των έξι εκατομμυρίων Εβραίων και των αμέτρητων άλλων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας.

Μια πληγή της ιστορίας που δεν κλείνει — γιατί δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Το Ολοκαύτωμα στέρησε την ανθρωπιά από τους θύτες και την ίδια τη ζωή από τα θύματα. Άνθρωποι έγιναν αριθμοί, ονόματα σβήστηκαν, μνήμες κάηκαν μαζί με βιβλία και σπίτια. Κι όμως, η μνήμη αντιστέκεται.

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης, στο ποίημα 

«Αντί να φωνασκώ…», μας θυμίζει πως όταν όλα καταρρέουν, αυτό που μένει είναι η ευθύνη της μνήμης.

Να κρατήσουμε κάτι από όλα αυτά.

Να μην πουλιέται η ανθρώπινη ζωή.

Να μη συνηθίσουμε ποτέ το κακό.

Γιατί η ζωή κάθε ανθρώπου είναι ανεκτίμητη.

Και η μνήμη είναι πράξη ανθρωπιάς.


Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Τα ποιήματα 1941–1971 (Αθήνα: Νεφέλη, 2000 [1971]).


*«Με τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες –

Μάντεις κακών και οραματιστές –

Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου και σκάφτηκε βαθιά

με τα υπάρχοντα

(και δεν μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια)

πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας.

Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια.

Όμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα,

ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε

στον πράο ουρανό

με διαφημίσεις αιφνίδιων θανάτων

κι αλλαξοπιστήσεων.


Τίποτα δεν πουλιόταν πια.

Κρατήσετε κάτι απ’ όλα αυτά·

ας είναι αυτές οι τελευταίες σκέψεις.»*

---------

Δεν ξεχνάμε. Δεν σιωπούμε. 

Η μνήμη δεν είναι παρελθόν,

είναι στάση ζωής.

Όσο θυμόμαστε, αντιστεκόμαστε.

Όσο μιλάμε, προστατεύουμε τον άνθρωπο.


Γιατί 

Στάχτη δεν έγιναν μόνο σώματα,

μα και παιδικά όνειρα,

φωνές που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν, προσευχές που έμειναν μετέωρες στον καπνό

Κι όμως —

κάτω απ’ τον καπνό,

η ανθρωπιά ανέπνεε ακόμα.

Σε κάθε μνήμη που δεν ξεχάστηκε,

σε κάθε όνομα που ειπώθηκε ξανά,

η ζωή αντιστάθηκε.

Γι’ αυτό θυμόμαστε.

Με μνήμη βαριά και βλέμμα καθαρό.

Για να μην ξαναγίνει ο άνθρωπος στάχτη.

Για να μη νικήσει ποτέ ξανά το σκοτάδι, 

μα το φως που οφείλουμε να κρατήσουμε.


© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου