Καλώς ήρθες Φλεβάρη

 Κουπλέ 1

Φλεβάρης, δεύτερος γιος του καιρού,

κουτσός κατηφορίζει απ' τα βουνά 

σαν κάτασπρος νιος με βλέμμα γλυκό

την Άνοιξη φέρνει σιγα σιγά 

Κουπλέ 2

Ο Μάρτης μέρες του δανείστηκε,

λόγια βαριά δεν συλλογά,

μα η μοίρα πάντα κάτι θυμάται

κι αλλιώς τα χρέη τα γυρνά.

Ρεφρέν

Καλώς ήρθες, Φλεβάρη μου, καλώς,

με λίγη βροχή και λίγο φως,

διώξε τα χιόνια απ’ την καρδιά

κι άσε ν’ ανθίσει η αμυγδαλιά.

Καλώς ήρθες, μήνα σιωπηλε,

φέρε ελπίδα μήνα μου γλυκέ 

με αγάπη, υγεία και χαρά

να γίνουμε πάλι  παιδιά 

Κουπλέ 3

Ρίξε βροχές, μα με φειδώ,

μην πνίξεις ό,τι πάει να βγει,

η φύση ξέρει να αντέχει

σαν άνθρωπος που συγχωρεί.

Ρεφρέν (επανάληψη)

Καλώς ήρθες, Φλεβάρη μου, καλώς,

με λίγη βροχή και λίγο φως,

διώξε τα χιόνια απ’ την καρδιά

κι άσε ν’ ανθίσει η αμυγδαλιά.

Καλώς ήρθες, μήνα σιωπηλε,

φέρε ελπίδα μήνα μου γλυκέ 

με αγάπη, υγεία και χαρά

να γίνουμε πάλι  παιδιά 

Γέφυρα (προαιρετική)

Κι αν είσαι λίγος, είσαι αρκετός,

για μια ανάσα πριν το φως,

στο τέλος ο χειμώνας αυτός 

την άνοιξη θα συναντήσει εμπρός.

Τελικό Ρεφρέν

Καλώς ήρθες, Φλεβάρη μου, καλώς,

με λίγη βροχή και λίγο φως,

διώξε τα χιόνια απ’ την καρδιά

κι άσε ν’ ανθίσει η αμυγδαλιά.

Καλώς ήρθες, μήνα σιωπηλε,

φέρε ελπίδα μήνα μου γλυκέ 

με αγάπη, υγεία και χαρά

να γίνουμε πάλι  παιδιά 

Ο Φλεβάρης

 

Ο Φλεβάρης κατηφορίζει  σιωπηλός,

με παπούτσια από πάχνη και φως,

κι αφήνει στα κλαδιά ένα μυστικό

πως ο χειμώνας θα φύγει κι αυτός 

Η αμυγδαλιά τον υποδέχεται, τον φιλεί,

με άνθος λευκό σαν υπόσχεση παλιά,

πριν η Άνοιξη προλάβει να φανεί

γεννιέται η ελπίδα μες στο κρύο ξανά.

Στους δρόμους στάζει λίγο ο ουρανός,

μια στάλα βροχή πάνω στην αμυγδαλιά 

κι ο Φλεβάρης, λίγο παιδί, λίγο θεός, 

την μαθαίνει να ανθίζει νωρίς ξανά.

Κι αν είναι λίγος, είναι αρκετός,

για μια ανάσα πριν το φως,

στο τέλος του χειμώνα να φέρει αυτός 

και την άνοιξη να συναντήσει εμπρός.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου 

Ο Φλεβάρης και η Αμυγδαλιά

 

Ο Φλεβάρης και η Αμυγδαλιά 

Φλεβάρης και η Αμυγδαλιά 

Ο Φεβρουάριος είναι ένας μήνας που οι άνθρωποι δεν τον  καταλαβαίνουν και το παρεξηγούν . 

 Είναι κρύος, σύντομος και αφήνει μια ομίχλη απειλής, ένα  κομμάτι κρύο του  χειμώνα στον αέρα.

 Οι άνθρωποι τον προσβάλλουν και του λένε ότι δεν είναι σαν τον χειμώνα ούτε  είναι σαν την άνοιξη. 

Μια μέρα καθώς περπατούσε σκυφτός στα χωράφια,  είδε μια αμυγδαλιά .

Είχε αρχίσει να ανθίζει με  ροζ και άσπρα λουλούδια μέσα στο καταχειμωνο, 

-Δεν φοβάσαι το χιόνι;

 Ρώτησε  την αμυγδαλιά ο Φεβρουάριος. 

- Όχι, απάντησε το δέντρο. 

Ο φόβος μου έγκειται στο να μην κάνω 

προσπάθεια ανθοφορίας.

 Αυτή η δήλωση έκανε τον Φεβρουάριο  να κοντοσταθεί για λίγο,  κοιτώντας την 

 -Αλλά τι γίνεται αν κάνει παγωνιά ; ; 

Τι γίνεται αν ο άνεμος σε ρίξει κάτω και σε τραυματίσει; 

Τότε η αμυγδαλιά χαμογέλασε με κάθε κλαδί που είχε. 

-Η ελπίδα δεν περιμένει μια συγκεκριμένη στιγμή για να είναι τέλεια, αν της το ζητήσεις  θ' ανθίσει. 

Τότε ο Φεβρουάριος συνειδητοποίησε, δεν ήταν χαμένος μήνας, όπως του έλεγαν οι άλλοι. 

Είναι  ο φύλακας του πρώτου θάρρους, 

αυτός που δημιουργεί χώρο για την αρχή,

 παρόλο που όλα φαίνονται αδύνατα.

 Και από τότε, κάθε χρόνο,  μόλις αρχίζει  

η αμυγδαλιά να ανθίζει, ο Φεβρουάριος

 χαμογελάει πάντα. 

Γιατί γνωρίζει ότι η άνοιξη ξεκινά 

πάντα με ένα άτομο που τολμά ! 

Τι θα λέγατε για ένα τραγούδι για παιδιά;

🌲Ο Φλεβάρης και η Αμυγδαλιά 🌲

Ήρθε ο Φλεβάρης σιγανά,

με γέλιο και με παγωνιά,

κρατάει σύννεφο μικρό

και μια αχτίδα απ’ τον ουρανό.

Βρήκε μια γυμνή αμυγδαλιά 

και της μιλάει χαμηλά:

"Μη φοβηθείς μικρή την παγωνιά 

η Άνοιξη είναι  κοντά" . 

Άνθισε, άνθισε, αμυγδαλιά,

άσπρο ροζ χαμόγελο ξανά,

κι αν κάνει κρύο, κι αν φυσά,

η ελπίδα πάντα νικά!

Ρίχνει μια βροχή, μια σταγόνα,

σβήνει  τα σημάδια του χειμώνα 

κι ο Φλεβάρης μες στα χιόνια

ζωγραφίζει μια μικρή ανεμώνα 

Άνθισε, άνθισε, αμυγδαλιά,

άσπρο ροζ χαμόγελο ξανά,

κι αν κάνει κρύο, κι αν φυσά,

η ελπίδα πάντα νικά!

Μικρός ο μήνας, μα μπορεί

να φέρει φως σε μια στιγμή,

σαν αμυγδαλιά που λέει σιγά:

"Θάρρος… όλα αρχίζουν ξανά".

Άνθισε, άνθισε, αμυγδαλιά,

γέμισε χρώμα τη γειτονιά,

κι ο Φλεβάρης τραγουδά

" η αγάπη μακριά το κρύο κρατά

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου

https://youtu.be/T8L9P5Gu1UQ?si=YmuBt4pFQSXUJNiR

[

Δύο ψυχούλες

 Κουπλέ 1
Δύο ψυχούλες σε ένα καπηλιο παλιό,
με τσιγάρο σβηστό και κρασί γλυκό.
Τα μάτια μας  λένε,  όσα δεν θα πω,
κι η νύχτα  ακούει ένα γέλιο  ζεστό 

Προ-Ρεφρέν
Μας χτύπησε ο χρόνος, μας βρήκε ζωή,
μα ό,τι αντέχει στον πόνο, ξέρει να ζει.

Ρεφρέν
Δύο ψυχούλες, μ' ένα τραγούδι,
απ'  χείλη  ακούγεται σιγανά 
Κι αν μας λύγισε η αγάπη απόψε,
οι  καρδιές  χτυπούν   δυνατά.

Κουπλέ 2
Στα χέρια σου βρήκα τον παλιό μου εαυτό,
ό,τι είχα χαμένο, ό,τι εγώ αγαπώ.
Δεν είπαμε  για «πάντα», ούτε «γιατί»,
μόνο μείναμε  μακριά, όσο αντέχει η ψυχή.

Ρεφρέν
Δύο ψυχούλες, με ένα τραγούδι,
μια στροφή πριν το τέλος, αρχή.
Κι αν ο δρόμος μας πάει χωριστά,
θα μας ενώνει αυτή η σιωπή.

Γέφυρα
Αν κάποτε με θυμηθείς τυχαία,
σε μια φωνή παλιά, βαθιά λαϊκή,
θα είμαι εκεί… σε μια λέξη μισή,
δυο ψυχούλες, μια ανάμνηση, μια πληγή.