Ο Φλεβάρης κατηφορίζει σιωπηλός,
με παπούτσια από πάχνη και φως,
κι αφήνει στα κλαδιά ένα μυστικό
πως ο χειμώνας θα φύγει κι αυτός
Η αμυγδαλιά τον υποδέχεται, τον φιλεί,
με άνθος λευκό σαν υπόσχεση παλιά,
πριν η Άνοιξη προλάβει να φανεί
γεννιέται η ελπίδα μες στο κρύο ξανά.
Στους δρόμους στάζει λίγο ο ουρανός,
μια στάλα βροχή πάνω στην αμυγδαλιά
κι ο Φλεβάρης, λίγο παιδί, λίγο θεός,
την μαθαίνει να ανθίζει νωρίς ξανά.
Κι αν είναι λίγος, είναι αρκετός,
για μια ανάσα πριν το φως,
στο τέλος του χειμώνα να φέρει αυτός
και την άνοιξη να συναντήσει εμπρός.
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
No comments:
Post a Comment