Ο Γκάντι είπε " ο καλύτερος τρόπος να βρείτε τον εαυτό σας, είναι να τον χάσετε στην υπηρεσία των άλλων."
Δίνουμε γιατί κάποιος μας έδωσε.
Δίνουμε γιατί κανείς δεν μας έδωσε.
Δίνουμε γιατί το να δίνουμε κάποτε μας άλλαξε, μας γέμισε.
Δίνουμε γιατί έτσι μάθαμε από μικροί:
«Κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό».
Και κάποιες φορές… δίνουμε γιατί απλώς αυτό είμαστε.
Το να δίνεις έχει πολλά πρόσωπα.
Άλλοτε σου δίνει δύναμη, άλλοτε περηφάνια.
Άλλοτε γαλήνη, αναγνώριση, σεβασμό, αμοιβαιότητα.
Και κάποιες φορές αγγίζει ένα σημείο μέσα σου που δεν ήξερες καν ότι υπήρχε.
Υπάρχουν φορές που δίνεις κάτι και επιστρέφει σε σένα πολλαπλάσιο.
Και υπάρχουν φορές που αυτό που παίρνεις πίσω είναι τόσο μικρό, σαν ένα διαμάντι κρυμμένο βαθιά στον βυθό· πρέπει να βουτήξεις πολύ για να το βρεις.
Ίσως όμως εκεί βρίσκεται και η ουσία.
Γιατί άλλο είναι η προσφορά και άλλο οι προσωπικές σχέσεις.
Στις σχέσεις, το "δίνω" και το "παίρνω"
δεν είναι δύο αντίθετες πλευρές.
Είναι ένας κύκλος. Ένα "μαζί".
Μου έδωσες μπλε και σου έδωσα κίτρινο.
Και οι δυο μαζί φτιάξαμε πράσινο.
Μου έδωσες αυτό που δεν είχες και σου έδωσα αυτό που μπορούσα.
Και το «μαζί το φτιάξαμε» έχει τεράστια διαφορά από το «ο ένας έδινε και ο άλλος έπαιρνε».
Γιατί όταν δίνεις συνεχώς και παίρνεις ελάχιστα ή τίποτα, κάποια στιγμή κουράζεσαι.
Δεν είναι απαραίτητα ότι ο άλλος είναι αχάριστος.
Μπορεί απλώς να έχει διαφορετικό τρόπο να αγαπά, να προσφέρει, να αντιλαμβάνεται ή να εκφράζει.
Κι όμως, η ανισορροπία κουράζει.
Σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αξίζει.
Σε κάνει να αμφισβητείς την κρίση σου.
Και, κάποιες φορές, σε κάνει να χάνεις τον εαυτό σου προσπαθώντας να κρατήσεις μια σχέση ζωντανή.
Ίσως λοιπόν το ζητούμενο δεν είναι να μετράμε πόσα δώσαμε και πόσα πήραμε.
Αλλά να μπορούμε να ξεχωρίζουμε πότε δίνουμε από αγάπη και πότε δίνουμε από ανάγκη να αγαπηθούμε.
Να δίνουμε χωρίς να απαιτούμε ανταπόδοση, αλλά και να μην ξεχνάμε τον εαυτό μας.
Να προσφέρουμε χωρίς να αδειάζουμε.
Να αγαπάμε χωρίς να εξαφανιζόμαστε.
Να μπορούμε να πούμε «έδωσα γιατί το ήθελα» χωρίς μετά να περιμένουμε ο άλλος να μας χρωστάει.
Και, ταυτόχρονα, να έχουμε το θάρρος να απομακρυνθούμε όταν το «δίνω» έχει γίνει μονόδρομος.
Γιατί το να δίνεις είναι επιλογή.
Το να συνεχίζεις να δίνεις ενώ πληγώνεσαι, είναι μια άλλη επιλογή.
Και ίσως τελικά η μεγαλύτερη προσφορά να είναι να μη χάσεις τον εαυτό σου προσπαθώντας να προσφέρεις τον εαυτό σου στους άλλους.
Να συνεχίσεις να δίνεις, αν αυτός είναι ο χαρακτήρας σου.
Αλλά να θυμάσαι πως αξίζεις κι εσύ να πάρεις.
Ένα βλέμμα.
Μια αγκαλιά.
Ένα «ευχαριστώ».
Μια πράξη.
Ένα «είμαι εδώ».
Όχι επειδή τα απαίτησες.
Αλλά επειδή κάποιες σχέσεις δεν χρειάζεται να είναι τέλειες.
Χρειάζεται να είναι αμοιβαίες.
Κι ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό «μαζί».
Όχι ο ένας να δίνει και ο άλλος να παίρνει.
Αλλά δύο άνθρωποι να βάζουν ο καθένας το δικό του χρώμα
και, χέρι με χέρι, να φτιάχνουν ένα καινούργιο.
Γιατί, όπως λέει και μια όμορφη σκέψη που αποδίδεται στον Αίσωπο:
«Καμία πράξη καλοσύνης, όσο μικρή κι αν είναι, δεν πάει ποτέ χαμένη.»
Και ίσως αυτό αρκεί.
Να δίνεις.
Όχι για να σε θυμούνται.
Όχι για να σου χρωστούν.
Αλλά γιατί έτσι επιλέγεις να υπάρξεις. ❤️
Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
