Ήμουν δεκαοχτώ χρονών.
Ενα κορίτσι από την όμορφη Βέροια, που άνοιξε τα φτερά της , με τα όνειρα και τα σχέδιά μου σε μια σπουδαστική τσάντα, στη μεγάλη πόλη, τη Θεσσαλονίκη.
Σπούδαζα στη Μέση Δημόσια Τεχνική Σχολή Θεσσαλονίκς, στην ειδικότητα Εργοδηγών Δομικών Έργων. Το τμήμα μας στεγαζόταν στην οδό Μελενίκου, ακριβώς απέναντι από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και μάλιστα, από τη Φιλοσοφική Σχολή, εκεί όπου χτυπούσε ο παλμός μιας ολόκληρης γενιάς.
Εκείνες τις ημέρες, η κινητοποίηση των φοιτητών ήταν εμφανής από μακριά. Πανό κρέμονταν στα κάγκελα, συνθήματα γέμιζαν τους τοίχους και η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη από την αγωνία, την οργή, αλλά και την ελπίδα για ελευθερία.
Ήταν απόγευμα της 17ης Νοεμβρίου, λίγο μετά τις τρεις. Η φωνή της καθηγήτριάς μας διέκοψε απότομα το μάθημα. Δεν έμοιαζε πια με φωνή δασκάλας, αλλά με ψίθυρο συναγερμού:
«Πάρτε τις τσάντες σας. Φύγετε γρήγορα για το σπίτι».
Βγήκα στην Εγνατία και ένιωσα τη Θεσσαλονίκη να κρατά την ανάσα της.
Στην Καμάρα, τα λεωφορεία περνούσαν κατάμεστα, ασφυκτικά γεμάτα, σαν να κουβαλούσαν όλη την αγωνία της πόλης, χωρίς να σταματούν πουθενά.
Ξεκίνησα μόνη με τα πόδια για τη διαδρομή Καμαρά - Ιπποκράτειο Νοσοκομείο. Στην οδό 28ης Οκτωβρίου παλιά ονομασία Ιταλίας , όπου διέμενα στο σπίτι των θείων μου
Κάθε μου βήμα πάνω στην άσφαλτο μετρούσε τον φόβο εκείνης της εποχής, αλλά και το πείσμα της νιότης, που αρνιόταν να λυγίσει.
Όταν έφτασα στην είσοδο της πολυκατοικίας, ένιωσα επιτέλους ανακούφιση. Η πόρτα του σπιτιού των θείων μου άνοιξε και μαζί της άνοιξε μια αγκαλιά ασφάλειας και αγάπης.
Μέσα στο σαλόνι, το ραδιόφωνο μετέδιδε απειλητικές ανακοινώσεις:
«Όποιος φιλοξενεί σπουδαστές, να τους δηλώσει αμέσως στην αστυνομία».
Μέσα στο σαλόνι, το ραδιόφωνο μετέδιδε απειλητικές ανακοινώσεις:
«Όποιος φιλοξενεί σπουδαστές, να τους δηλώσει αμέσως στην αστυνομία».
Ο φόβος χτύπησε την πόρτα, μα βρήκε απέναντί του ένα τείχος αγάπης.
Τα λόγια του θείου μου έγιναν το πιο γερό θεμέλιο που γνώρισα ποτέ, πιο δυνατό ακόμη και από κάθε δομικό έργο που διδάχτηκα:
«Δεν έχω καμία δουλειά να σε δηλώσω. Δεν είσαι φιλοξενούμενη. Είσαι το παιδί μας».
Εκείνη τη νύχτα, με κομμένη την ανάσα, ακούγαμε τις ειδήσεις. Έφερναν τον απόηχο των γεγονότων της Αθήνας, των γκρεμισμένων πυλών του Πολυτεχνείου, της βίας και του αίματος. Ύστερα, σιγά σιγά, όλα σώπασαν.
Έπεσα να κοιμηθώ με σφιγμένη την καρδιά και δάκρυα στα μάτια.
Δεν έκλαιγα για μένα, που ήμουν ασφαλής στην αγκαλιά των δικών μου. Έκλαιγα για εκείνους που, εκείνη ακριβώς την ώρα, έχαναν αγαπημένα τους πρόσωπα. Για τις μάνες, τα αδέλφια, τις οικογένειες που έβλεπαν τον κόσμο τους να γκρεμίζεται. Για τις ζωές που χάνονταν πάνω στην υγρή άσφαλτο.
Την επόμενη μέρα πέρασα έξω από την Πολυτεχνική Σχολή. Το θέαμα θύμιζε πεδίο μάχης. Στάθηκα για λίγο και άφησα ένα κόκκινο γαρύφαλλο.
Και να που εκείνο το κόκκινο γαρύφαλλο δεν μαράθηκε ποτέ.
Έγινε ένας αόρατος σπόρος που ταξίδεψε μέσα στις δεκαετίες και ρίζωσε βαθιά στη συλλογική μου μνήμη.
Είναι το πιο παράδοξο όπλο της Ιστορίας: ένα πέταλο τόσο εύθραυστο, που αποδείχτηκε πιο δυνατό από το ατσάλι της ερπύστριας.
Σήμερα, βλέπω τα παιδιά της νέας γενιάς να σκύβουν μπροστά στις ίδιες πύλες και να ακουμπούν ένα γαρύφαλλο στο κρύο σίδερο.
Κι εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος μοιάζει να σβήνει.
Τα δικά μου χέρια, τα χέρια εκείνου του δεκαοχτάχρονου κοριτσιού που περπάτησε την Εγνατία μέσα στην αγωνία και τον φόβο, συναντούν τα χέρια του αύριο.
Γιατί το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε σε μια ημερομηνία.
Δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν.
ΖΕΙ κάθε φορά που μια νέα ψυχή τολμά να ονειρεύεται με ανοιχτά μάτια, να διεκδικεί την ελευθερία της και να κρατά ζωντανή την άνοιξη.
Και το κόκκινο γαρύφαλλο θα συνεχίσει να ανθίζει όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, αισθάνονται και δεν ξεχνούν.
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
