💢Η Σιδερένια Πύλη με τα Χάρτινα Φτερά💢
17 Νοεμβρη 1973 νύχτα βαριά, ντυμένη με το γκρίζο της σιωπής, κι όμως στα σπλάχνα της γεννιέται ένα παράξενο ξημέρωμα. Πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου Αθήνας επί της Πατησίων, δεν στέκονται πια παιδιά· στέκονται οι σπίθες μιας φωτιάς που αρνείταινα σβήσει.
Τα χέρια, λερωμένα με μελάνι και ασβέστη, σκαλίζουν στον τοίχο τρεις λέξεις-φυλαχτά:
Ψ ω μ ί, Π α ι δ ε ί α, Ε λ ε υ θ ε ρ ί α.
Λέξεις που μοιάζουν με πουλιά, έτοιμα να πετάξουν πάνω από τις φοβισμένες στέγες της πόλης.
Στον αέρα πλέει μια φωνή.
Δεν έχει σώμα, έχει μόνο ψυχή.
«Ε δ ώ Π ο λ υ τ ε χ ν ε ί ο...
Ε δ ώ Π ο λ υ τ ε χ ν ε ί ο...»
Μια ανάσα στα ερτζιανά που σπάει τα δεσμά, που χτυπάει σαν βροχή στα κλειστά παντζούρια, ψιθυρίζοντας πως ο φόβος είναι μόνο μια σκιά που χάνεται μπροστά στο φως.
Και ύστερα, ο βρυχηθμός του σιδήρου. Ένα θηρίο με ερπύστριες που έρχεται να συντρίψει το όνειρο. Οι προβολείς τυφλώνουν τα μάτια, μα δεν μπορούν να σκοτεινιάσουν το βλέμμα.
Η πύλη λυγίζει, υποχωρεί, γκρεμίζεται. Μα πάνω στα συντρίμμια της ανθίζουν αμέσως κόκκινα γαρίφαλα, ποτισμένα με το πιο αγνό αίμα της νιότης.
Από τότε, κάθε Νοέμβρη, ο άνεμος που φυσάει στην Αθήνα φέρνει μαζί του εκείνη τη φωνή. Δεν είναι μοιρολόι, είναι τραγούδι. Είναι η υπόσχεση πως όσο υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να ονειρεύονται με ανοιχτά μάτια, καμία πύλη δεν θα μπορέσει ποτέ να φυλακίσει την άνοιξη.
Και να που αυτό το κόκκινο γαρύφαλλο δεν έμεινε να σαπίσει στην υγρή άσφαλτο εκείνου του ξημερώματος.
Έγινε σπόρος. Ένας σπόρος αόρατος, που ταξίδεψε με τον άνεμο στις δεκαετίες, πέρασε πάνω από τα χρόνια και ρίζωσε βαθιά στο χώμα της μνήμης.
Δεν είναι πια ένα απλό λουλούδι στα χέρια των παιδιών που βαδίζουν κάθε Νοέμβρη.
Είναι το πιο παράδοξο όπλο της ιστορίας.
Ένα πέταλο τόσο εύθραυστο, που όμως αποδείχτηκε πιο δυνατό από το ατσάλι της ερπύστριας.
Το κόκκινο χρώμα του δεν θυμίζει μόνο τη θυσία·
θυμίζει τη ζωή που πάλλεται,
την καρδιά που αρνείται να συνηθίσει το σκοτάδι.
Και τα παιδιά του σήμερα, γεννημένα μακριά
από τον καπνό και τις σειρήνες,
σκύβουν πάνω από την ίδια πύλη.
Ακουμπούν το γαρύφαλλο στο κρύο σίδερο
κι εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος σβήνει.
Τα χέρια του χθες αγγίζουν τα χέρια του αύριο.
Γιατί το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε σε μια ημερομηνία του ημερολογίου.
Ζ ε ι κάθε φορά που ένας νέος σηκώνει
το ανάστημά του απέναντι στην αδικία.
Ζ ε ι κάθε φορά που μια φωνή τολμά
να πει «όχι» στη σιωπή.
Το γαρύφαλλο περνά από γενιά σε γενιά, σαν αναμμένη δάδα, ψιθυρίζοντας ένα μυστικό που δεν γερνά ποτέ:
«Εσύ είσαι η άνοιξη. Μην την αφήσεις να χαθεί».
Ας κρατήσουμε πάντα ζωντανό μέσα μας
το κόκκινο γαρύφαλλο εκείνου του Νοέμβρη.
Όχι σαν μια μακρινή ανάμνηση στα βιβλία της ιστορίας, αλλά σαν μια πυξίδα για τις μέρες μας.
Ας έχουμε πάντα μάτια ανοιχτά στο φως,
καρδιά που δεν φοβάται να αγαπήσει
και φωνή που δεν λυγίζει μπροστά στο άδικο.
Να ονειρευόμαστε ελεύθερα,
να διεκδικούμε το όμορφο και το αληθινό
και να θυμόμαστε πως τα πιο γερά θεμέλια της ζωής χτίζονται με αξιοπρέπεια, ανθρωπιά και ελευθερία.
Ας προχωρήσουμε μπροστά με ψηλά το κεφάλι.
Η άνοιξη είναι στα δικά μας χέρια.
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
#πολυτεχνειο #17νοεμβρη #ψωμι #παιδεια #ελευθερια
Μαρία Τριγώνη Πληροφοριοδότης
