Στους Τρεις Ιεράρχες 🙏

 

Οι Τρεις Ιεράρχες

Ο Μέγας Βασίλειος (επίσκοπος Καισαρείας), ο Γρηγόριος ο Θεολόγος (πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως) και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος (πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

είναι κορυφαίοι Άγιοι, θεολόγοι και οικουμενικοί δάσκαλοι της Ορθοδοξίας, που έζησαν τον 4ο αιώνα. Εορτάζονται στις 30 Ιανουαρίου ως προστάτες των γραμμάτων και της παιδείας, συνδυάζοντας τη χριστιανική πίστη με την ελληνική κλασική γραμματεία. 

 Η γιορτή καθιερώθηκε τον 11ο αιώνα για να ενώσει τις φατρίες των πιστών που υποστήριζαν τον καθένα ξεχωριστά. Από το 1842 αποτελεί την επίσημη γιορτή των ελληνικών γραμμάτων και της εκπαίδευσης.

Κατά τη βασιλεία του Αλεξίου του Κομνηνού (1081 – 1118 μ.Χ.), διαδόχου του Νικηφόρου Γ’ Βοτενιάτη (1078 – 1081 μ.Χ.), έγινε στην Κωνσταντινούπολη φιλονικία ανάμεσα σε λόγιους και ενάρετους άνδρες:

Άλλοι θεωρούσαν ανώτερο τον Μέγα Βασίλειο.

Άλλοι τοποθετούσαν ψηλά τον Ιωάννη Χρυσόστομο.

Άλλοι προτιμούσαν τον Γρηγόριο τον Θεολόγο.

Αποτέλεσμα αυτής της έριδας ήταν η διαίρεση των Χριστιανών σε «Ιωαννίτες», «Βασιλείτες» και «Γρηγορίτες».

Στην έριδα αυτή έθεσε τέλος ο Μητροπολίτης Ευχαΐτων, Ιωάννης ο Μαυρόπους. Κατά τη διήγηση του Συναξαριστή, είδε σε οπτασία τους τρεις Ιεράρχες, οι οποίοι του είπαν:

«Εμείς είμαστε ένα κοντά στον Θεό και τίποτε δεν μας χωρίζει. Κάθε ένας από εμάς, με καθοδήγηση από το Άγιο Πνεύμα, συνέγραψε διδασκαλίες που βοηθούν τους ανθρώπους να βρουν τον δρόμο της σωτηρίας.

Ανάμεσά μας δεν υπάρχει πρώτος ούτε δεύτερος. Σήκω, λοιπόν, και δώσε εντολή στους φιλονικούντες να σταματήσουν τις έριδες. Ορίστε μία ημέρα να εορτάζεται η μνήμη μας από κοινού και φρόντισε να εισαχθεί στην Εκκλησία η ιερή ακολουθία.

Έτσι οι μελλοντικές γενιές θα γνωρίζουν ότι είμαστε ένα για τον Θεό.»

Έτσι, ο Επίσκοπος Ιωάννης ανέλαβε τη συμφιλίωση των διαμαχόμενων, συνέστησε την εορτή της 30ης Ιανουαρίου και συνέγραψε κοινή Ακολουθία, αντάξια των τριών Μεγάλων Πατέρων.

Η εορτή αποτελεί σύμβολο της ισότητας και της ενότητας των Ιεραρχών, που δίδαξαν με τον άγιο βίο τους το Ευαγγέλιο του Χριστού. Αυτό που διδάσκουν δεν είναι μόνο προσωπική τους γνώμη, αλλά η μαρτυρία της Εκκλησίας, καθώς μιλούν από το βάθος της καθολικής συνείδησής της.

Περί τις αρχές του 14ου αιώνα μ.Χ., ανεγέρθη ναός των Τριών Ιεραρχών κοντά στην Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως, δίπλα σχεδόν στη Μονή της Παναχράντου.

Στήριξαν την Ορθοδοξία κατά των αιρέσεων, προώθησαν τη φιλανθρωπία και ένωσαν την αρχαία ελληνική παιδεία με τη χριστιανική διδασκαλία.

 Έζησαν σε μια περίοδο ταραχών, αναδεικνύοντας τον ρόλο της Εκκλησίας. 

Η κοινή τους εορτή καθιερώθηκε από τον μητροπολίτη Ευχαΐτων Ιωάννη Μαυρόποδα, με σκοπό να τιμηθούν ως ισότιμοι δάσκαλοι και οικουμενικοί φωστήρες. 

🌹 Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες, στους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας και στους μαθητές! 🌹

🙏 Βοήθεια μας! 🙏

✝️Στους τρεις Ιεράρχες ✝️

Σήμερα λάμπουν πάλι τα σχολειά,
με φως γραμμένο μέσα στα βιβλία,
και μια ευχή σιωπηλή στην καρδιά
γίνεται δρόμος, γίνεται παιδεία.

Τρεις Ιεράρχες, φως θεϊκό 
δάσκαλοι γνώσης κι αγάπης μαζί,
κρατάτε φωτεινό τον ουρανό
σε κάθε παιδική προσευχή.

Βασίλειε, χέρι στον φτωχό,
Γρηγόριε, σοφία του λόγου,
Χρυσόστομε, με ήχο γλυκό 
η φωνή σου ελπίδατου κόσμου 

Κι αν το σκοτάδι τον δρόμο θολώνει,
ο λόγος σας πάντα θα μας οδηγεί.
νου και ψυχή μαζί θα ενώνει.  
στης πίστης να γίνει προσευχή  

🙏Ικεσία στους Τρεις Ιεράρχες 🙏

Κύριε παντοδύναμε Θεέ,

σε προσκυνούμε και ευχαριστούμε για το φως της διδασκαλίας Σου που διαμέσου των Τριών Ιεραρχών φωτίζει τις ψυχές μας.

Μέγα Βασίλειε, Πατέρα της Εκκλησίας, ο σοφός διδάσκαλος και φιλάνθρωπος, μάθε μας να ζούμε με ταπεινότητα και αλήθεια.

Βοήθησέ μας να αγαπούμε τους συνανθρώπους μας, να μοιράζουμε το ψωμί της αγάπης και να ακολουθούμε τον δρόμο της δικαιοσύνης και της αρετής.

Γρηγόριε Θεολόγε, φως των λόγων και της σοφίας, χαρίσε μας τη γνώση και την κατανόηση των μυστηρίων Σου.

Δίδαξέ μας να αναζητούμε την αλήθεια, να υπερασπιζόμαστε το δίκαιο και να χρησιμοποιούμε τη σοφία μας για το καλό όλων.

Βοήθησέ μας να μην πλανιόμαστε από ψευδείς δρόμους και να ζούμε με πίστη και σεβασμό στους άλλους.

Ιωάννη Χρυσόστομε, διδάσκαλε της καρδιάς,

ο φωτεινός ιερωμένος που δίδαξε την αγάπη και την ειρήνη, ενίσχυσε τις ψυχές μας να μην φοβούνται τη δοκιμασία, να έχουν καρδιά καθαρή και να είναι πάντα ελεήμονες και συγκαταβατικοί.

Μάθε μας να είμαστε αυθεντικοί στην πίστη μας και να ενεργούμε πάντοτε με αρετή και φιλανθρωπία.

Ω, άγιοι Ιεράρχες, που ενωμένοι υπηρετήσατε τον Θεό και τους ανθρώπους, στερεώστε μας στην πίστη, καθοδηγήστε τα βήματά μας, και προστατέψτε μας στις χαρές και στις δυσκολίες της ζωής.

Κύριε Ιησού Χριστέ, διά των πρεσβειών των Τριών Ιεραρχών, δώσε σε μας και στις οικογένειές μας υγεία, ειρήνη, σοφία και αγάπη.

Και όπως εκείνοι φώτισαν τον δρόμο των ανθρώπων με τη διδασκαλία και την αρετή τους,

έτσι φώτισε και τις καρδιές μας, για να ζούμε με δικαιοσύνη, ταπεινότητα και αγάπη για όλους.

Αμήν. 🌹

Δώσε για να λάβεις

 

ΔΩΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ 🌏

Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν οδηγηθεί  σε δύσκολες διαδρομές.

Η κρίση, οι πόλεμοι, η βία, η απληστία που υιοθέτησε τον μανδύα της κανονικότητας, δημιούργησαν προσδοκίες ξένες προς την ανθρώπινη φύση.

Και μέσα σε αυτή την αναταραχή, οι άνθρωποι έμαθαν να λαμβάνουν, χωρίς να ανταποδίδουν.

Όποιος επικεντρώνεται μόνο στον εαυτό του
δημιουργεί γύρω του εμπόδια.
Και αυτά τα εμπόδια, όσο ψηλά κι αν είναι,
δεν οδηγούν ποτέ στην πραγματική ελευθερία
ούτε στον ουσιαστικό πλούτο.

Όταν όμως αφήσεις την εσωτερική σου φωνή να σε καθοδηγήσει, θυμάσαι ποιος πραγματικά είσαι.Και τότε γεννιέται η ανάγκη όχι για ιδιοκτησία,αλλά για προσφορά και μοίρασμα.

Στην πορεία της ζωής θα συναντήσουμε πολλούς ανθρώπους.

Κάποιοι προσφέρουν λίγα από τα πολλά τους και αναμένουν χειροκρότημα,  με μια κρυφή  επιθυμία για αναγνώριση.

Άλλοι έχουν ελάχιστα και τα δίνουν όλα.

Αυτοί εμπιστεύονται την ίδια τη ζωή.

Και η ζωή ποτέ δεν τους αφήνει άδειους.

Υπάρχουν εκείνοι που προσφέρουν με χαρά

και η χαρά τους είναι αρκετή ανταμοιβή.

Άλλοι που δίνουν με πόνο και ο πόνος τους μετατρέπεται σε μεγάλο μάθημα.

Και υπάρχουν κι εκείνοι, που προσφέρουν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Δίνουν όπως ένα άνθος 

χαρίζει το άρωμά του.

Χωρίς θόρυβο.
Χωρίς απαίτηση.
Μέσα από τις πράξεις τους μιλά μια ανώτερη δύναμη
και πίσω από το βλέμμα τους 

όλη η φύση χαμογελά.

Τους ονομάζουν ονειροπόλους , ιδεαλιστές.

Μα δεν είναι ονειροπόλοι.

Είναι άνθρωποι με ήθος.
Με αγνότητα, σεβασμό,
ανιδιοτελή συνεισφορά, γνήσια αγάπη
και αληθινό ενδιαφέρον.

Προσφέρουν αθόρυβα.

Δεν ζητούν ανταπόδοση.
Κι όμως έχουν κερδίσει το πιο δύσκολο, 
έχουν απελευθερωθεί από 
τους περιορισμούς τους.

Αυτούς σεβόμαστε.

Αυτούς θαυμάζουμε.

Γιατί μας υπενθυμίζουν

την πορεία της ύπαρξής μας  που έχουμε λησμονήσει.

Σε αυτούς θα ήθελα να ανήκω κι εγώ.

Να προσφέρω ό,τι έχω, χωρίς να υπολογίζω.

Ακόμα κι αν χρειαστεί να δώσω τον εαυτό μου ολοκληρωτικά.

Να προσφέρω μέχρι την τελευταία μου πνοή,
γιατί δεν υπάρχει πιο γεμάτο συναίσθημα
από το να χαρίζεις.
Είναι καλό να προσφέρεις όταν σου ζητηθεί.
Μα πιο όμορφο είναι να προσφέρεις 

χωρίς να στο ζητήσουν.
Γιατί για τον γενναιόδωρο άνθρωπο
η αναζήτηση εκείνου που θα λάβει
είναι χαρά μεγαλύτερη
από την ίδια την προσφορά.

Κι όμως —ό,τι προσφέρεις, 
κάποτε επιστρέφει.
Ίσως όχι από το ίδιο χέρι.
Αλλά από την ίδια τη ζωή.

Μην πείτε όμως :

«Θα προσέφερα, αλλά μόνο σε όσους το αξίζουν».

Τα δέντρα δεν διαλέγουν ποιος αξίζει την σκιά τους.
Ούτε τα ζώα επιλέγουν
σε ποιον θα προσφέρουν ζωή.
Δίνουν για να υπάρξουν.

Γιατί το να κρατάς μόνο για τον εαυτό σου
σημαίνει να χάνεσαι.
Όποιος είναι άξιος να δεχτεί
την αφθονία της ζωής,
είναι άξιος και για τη δική σου μικρή προσφορά.

Και όποιος απολαμβάνει  τον ωκεανό της ζωής,
δικαιούται να γεμίσει το φλιτζάνι του
και από τη δική σου μικρή πηγή.

Κάθε μέρα, σε όλο τον κόσμο, άνθρωποι προσφέρουν από τον εαυτό τους σιωπηλά.

Και ανάμεσα σε εκείνους που θα λάβουν

θα είμαστε κι εμείς.

Μα μην γίνεις  δότης που απαιτεί πλήρη αποκάλυψη ψυχής για να αναγνωριστεί η αξία σου 

Πρώτα να αντιληφθείς αν αξίζει , ό,τι εσύ 

είσαι σε θέση να προσφέρεις 

Γιατί στην αλήθεια η ζωή δίνει στη ζωή

κι εμείς είμαστε μάρτυρες
αυτού του θαύματος.

Προσφέρετε για να λάβετε.
Μην υπολογίζετε,  ότι  δίνετε 
 Αυτό που για εσάς είναι χωρίς αξία. 
για κάποιον άλλον είναι θησαυρός.

Προσφέρετε για να λάβετε.
Η ισορροπία είναι ο νόμος.
Αν ευνοήσετε μόνο το ένα,
η ψυχή φθίνει.

Προσφέρετε και λάβετε.
Αντίθεση και ένωση.
Και μέσα από αυτή
υφαίνεται ο ιστός της ύπαρξης.
Με καρδιά ελεύθερη,
 με μάτια ανοιχτά
και με μια  αγκαλιά πρόθυμη κι  αυθεντική 

Ας θυμόμαστε ότι είμαστε όλοι Ένα.
Ας μην απαρνηθούμε τις αξίες μας.
Ας προσεγγίσουμε, έστω και σε μικρό βαθμό, 

την πράξη της προσφοράς.
Ας εγκαταλείψουμε τον εγωισμό
και ας ανακαλύψουμε
τον άνθρωπο μέσα μας
και στον συνάνθρωπό μας.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

Το μοιρολογι της μάνας 27 Γενάρη

Υπάρχουν μέρες που ξεκινούν βαριά

 που δεν σου βγαίνει ούτε η Καλημέρα 

Μέρες που η επιστροφή δεν είναι χαρά,

αλλά τελευταίος αποχαιρετισμός.

Σήμερα η Ελλάδα σκύβει το κεφάλι.

Η Μακεδονία ντύνεται στα μαύρα.

ο Δικέφαλος του βορρά θρηνεί

 και η Αλεξάνδρεια  κι όλη η Ημαθία 

 πενθεί 

Μια μάνα μιλά για τα παιδιά 

που γύρισαν χωρίς ανάσα

και για όλες  τις μάνες που έμειναν

 να κρατούν τον ουρανό όρθιο,

Σήμερα, η σιωπή προηγείται των λέξεων

κι ο πόνος βρίσκει φωνή

μέσα από ένα μοιρολόι μάνας.

😭Το Μοιρολόγι της μάνας 27:Γενάρη 😭

Είκοσι εφτά Γενάρη  όλη η Ελλάδα θρηνεί ,

κι η Θεσσαλονίκη σκύβει με δάκρυ σιωπηλή 

Στα μαύρα ντύθηκε ο Βορράς, ράγισε η χαρά,

κι έγινε η νύχτα προσευχή  με αναφιλητά 

Μάνες θρηνούν, τα σπίτια κλαιν, παγώσαν τα σοκάκια,

κι η Τούμπα στέκει βουβή,  με δάκρυα στα μάτια 

Δεν ήσασταν αριθμοί, ούτε στιγμές χαμένες,

ήσασταν γιοι και αδερφοί, ψυχές αγαπημένες.

Αχ 

Παιδί μου, πού σε πάνε έτσι νωρίς στα σκοτεινά,

δεν πρόλαβα να σε φιλήσω, να σε πάρω  αγκαλιά 

Φορούσες όνειρα λευκά, μαύρο κασκόλ στον λαιμό,

και μου ’λεγες "μάνα μη φοβάσαι, θα γυρίσω εγώ".

Δεν γύρισες παιδί μου … κι η πόρτα μου ακόμα σε ζητά,

το πιάτο σου άδειο κάθε νυχτιά μετράει τα λεπτά.

Κλαίει ο δρόμος που περνούσες, κλαίει ολ'  η γειτονιά,

κι η Τούμπα τώρα  ορφανή, σαν  βουβή εκκλησιά

Δεν ήσουν αριθμός παιδί, μου ούτε κακή στιγμή,

ήσουν η ανάσα μου μισή, το φως μου το πρωί.

Ποιος Θεός παίρνει τα παιδιά πριν ζήσουν τη ζωή;

ποιος ουρανός αντέχει, μάνα, τέτοια προσευχή;

Ανέβα, γιε μου, όπου ψηλά ανάβουν φώτα αιώνια,

και φώναξε «ΠΑΟΚΑΡΑ μου»,

  απ' τ' ουρανού τ' αλώνια 

Κι εγώ εδώ θα σ’ καρτερώ με μαύρη  την καρδιά,

γιατί η μάνα δεν ξεχνά — μόνο μαθαίνει να πονά.

© Ελένη Λούκαρη -; Καλαϊτσίδου

https://youtu.be/YROQTG_qq5A?si=7l7o4mhMIO0uq1ig

Μαρία Τριγώνη Πληροφοριοδότης 

Αλεξάνδρεια Ημαθίας - Alexandria Imathias