❤️Φάτνη ταπεινή ❤️
Κάποτε, πολύ παλιά — χρόνια πάνε τώρα αρκετά —
στη μακρινή, μα γνώριμη σε όλους μας, Βηθλεέμ,
ένας βασιλιάς, έβγαλε διάταγμα αυστηρό:
"Όλη η οικουμένη να απογραφεί
στον τόπο της δικής της καταγωγής"
Έτσι κι ο Ιωσήφ, όπως όλοι, πήγε βιαστικά να απογραφεί στην πόλη του Δαβίδ.
Μαζί του είχε τη μνηστή του, τη Μαριάμ,
που κυοφορούσε τον μικρό Χριστό.
Καιρό έμειναν εκεί κι όταν πια το παιδί
ήταν έτοιμο να γεννηθεί,
έψαχναν για ώρες πολλές
να βρουν τόπο διαμονής.
Μα το μόνο που κατάφεραν,
ύστερα από πολλή αναζήτηση,
ήταν μια φάτνη ταπεινή.
Σε μια φάτνη φωτεινή
ο Χριστός έριξε το πρώτο του βλέμμα στη γη.
Ήταν βλέμμα γλυκό και λαμπερό,
που έλιωσε τον πάγο από τις καρδιές των ανθρώπων
και φώλιασε εκεί την αγάπη.
Η Μαριάμ τον τύλιξε με σπάργανα,
κι οι βοσκοί, με ζώα γύρω τους,
στάθηκαν κοντά του
για να ζεστάνουν απαλά
τη μικρή του καρδιά.
Κι εκείνη τη νύχτα,
άστρο φωτεινό τύλιξε με φως τον ουρανό
και τρεις μάγους οδήγησε
στον μικρούλη Χριστό.
Έφτασαν φέρνοντας σμύρνα, χρυσό και λιβάνι,
και στα πόδια της Παναγιάς
γονάτισαν,
προσφέροντας τα δώρα τους.
Κι από εκείνη τη νύχτα τη σιωπηλή,
τίποτα πια δεν ήταν το ίδιο στη γη.
Γιατί δεν γεννήθηκε απλώς ένα παιδί,
μα η ελπίδα ντύθηκε ανθρώπινη μορφή.
Η γέννηση του Χριστού
έμαθε στους ανθρώπους την αγάπη,
όχι τη δυνατή και επιβλητική,
μα εκείνη τη σιωπηλή,
που χωράει όλους στην αγκαλιά της.
Έμαθε πως ο πιο μεγάλος
μπορεί να γεννηθεί ταπεινά,
πως το φως δεν χρειάζεται παλάτια
για να λάμψει,
μα μόνο μια καθαρή καρδιά.
Από τη φάτνη εκείνη,
το μήνυμα ταξίδεψε σε όλη τη γη:
πως κανείς δεν είναι μόνος,
πως κάθε πόνος ακούγεται,
και κάθε άνθρωπος έχει αξία.
Η γέννησή Του
έφερε ειρήνη στις ταραγμένες ψυχές,
παρηγοριά στους κουρασμένους,
ελπίδα στους φοβισμένους,
και θάρρος σε όσους είχαν ξεχάσει να πιστεύουν.
Κι έτσι, κάθε φορά που γεννιέται η αγάπη,
κάθε φορά που νικά η καλοσύνη,
κάθε φορά που ένας άνθρωπος
διαλέγει το φως αντί για το σκοτάδι,
ο Χριστός ξαναγεννιέται
σε όλη τη γη.
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
