Η ΔΙΕΘΝΉΣ ΗΜΈΡΑ ΤΗΣ ΕΙΡΉΝΗΣ
Η Διεθνής Ημέρα Ειρήνης γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Σεπτεμβρίου και καθιερώθηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) το 1981.
Η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη στην προώθηση:
🕊️ της ειρήνης και της μη βίας,
🤝 του διαλόγου και της συνεργασίας μεταξύ των λαών,
🌍 του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,
❤️ της αλληλεγγύης και της κατανόησης μεταξύ των ανθρώπων.
Το μήνυμα της ημέρας είναι ότι η ειρήνη δεν αφορά μόνο την απουσία πολέμου, αλλά και τη δημιουργία κοινωνιών όπου οι άνθρωποι μπορούν να ζουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και αμοιβαίο σεβασμό.
Σήμερα, η γη σωπαίνει για μια στιγμή,
σαν να κρατά την ανάσα της
για να ακούσει τη φωνή του ανθρώπου.
Κι εκεί, ανάμεσα στα ερείπια και στα δάκρυα,
ένα μικρό λευκό περιστέρι ανοίγει τα φτερά του.
Δεν γνωρίζει σύνορα,
δεν γνωρίζει σημαίες,
μόνο τον δρόμο προς τον ουρανό.
Ειρήνη είναι ένα παιδί
που κοιμάται χωρίς να φοβάται τη νύχτα.
Είναι ένα χέρι που απλώνεται χωρίς
να ζητά τίποτα,
μια λέξη που συγχωρεί,
μια αγκαλιά που χωρά ολόκληρο τον κόσμο.
Ας μην αφήσουμε την ειρήνη να μείνει
μόνο μια λέξη.
Ας την κάνουμε πράξη
στο βλέμμα, στη σκέψη, στην καθημερινότητά μας.
Γιατί ο κόσμος αλλάζει
κάθε φορά που ένας άνθρωπος
επιλέγει να μη γίνει η αιτία ενός ακόμη πόνου.
Και ίσως τότε, κάποια μέρα,
τα παιδιά μας να κοιτάξουν τον ουρανό
και να μη γνωρίζουν τι σημαίνει πόλεμος·
να γνωρίζουν μόνο τι σημαίνει ειρήνη.
Κι αυτή η ελπίδα
ας γίνει σήμερα μια φωνή.
Μια φωνή που θα περάσει πάνω
από τα σύνορα,
πάνω από τον φόβο και το μίσος,
για να θυμίσει σε όλους μας
πως η ζωή πάντα αναζητά το φως!
❤️Της Ειρήνης η φωνή ❤️
Άδικος είν΄ο πόλεμος κι αχόρταγο το στόμα
του αφανισμού κρύβει μέσα του χίλια μαζί θεριά,
όμως τα χείλη αμίλητα χαμογελούν ακόμα
κι ελπίδες πλάθει η ψυχή και όνειρα ξανά.
Οι πασχαλιές ανάστασης πάλι θα ξανανθίσουν
σε κήπους που ρημάχτηκαν με όπλα φονικά
σβήνουν τα μαύρα δάκρυα κι αυτά θα σταματήσουν
θα λάμψουν πάλι οι χαρές θα γίνουν αγκαλιά.
Να! της ειρήνης η μυρωδιά της άνοιξης η ώρα
μόνο τραγούδια τα παιδιά με πρωτόγνωρη λαλιά,
τους κρότους από όπλα φονικά θα σταματήσουν τώρα
και προσευχές τον πόλεμο μη ξαναζήσουν πια.
Κορίτσια σε κάμπους θα κυνηγούν άτρομα παλικάρια
με της ζωής τους κεραυνούς θα χτίσουνε φωλιές,
το σ΄αγαπώ θα ξαναρθεί με μια φωνή καθάρια,
και θα γυρίσει ο έρωτας με χτύπους στις καρδιές.
Χρυσές αχτίδες θ΄ρθουνε μες στης ψυχής τα κάστρα
και της ειρήνης η φωνή πάλι θα ακουστεί
το μίσος κι η εκδίκηση λαμπρά θα γίνουν άστρα
και πλοία με όπλα του χαμού βαρκούλες με πανί.
Ο χάρος ας πηγαινοέρχεται τίποτε δεν θα βρίσκει,
και κάθε μέρα που θα περνά θα γίνεται γιορτή,
οι μαύρες μέρες της φωτιάς του εφιάλτη ίσκιοι
θα σβήσουν με τη δύναμη που δίνει η ζωή.
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
