Friday, January 16, 2026

Χρόνια πολλά Αντώνη

[ Στροφή 1:]

Σήμερα η μέρα σου  Αντώνη λάμπει,

όλοι στη γιορτή  σου χαμογελούν 

Φίλοι και συγγενείς με γέλια

 και τραγούδια μαζί σου γλεντούν 


[Ρεφρέν:]


Χρόνια πολλά, Αντώνη, χρόνια πολλά!

Με υγεία, αγάπη χαρά και καλή καρδιά 

Χαμόγελα, φως γαλήνη  και φίλοι κοντά,

Κάθε σου μέρα ναναι γιορτή γεμάτη χαρά 


[Στροφή 2:]

Όπου πας  πιστά να σε ακολουθεί,  

η τύχη , η επιτυχία κι η αισιοδοξία 

Κι όλοι εμείς θα ευχηθούμε  μαζί 

να έχεις στην ζωή σου  ευτυχία 


[Ρεφρέν:]

Χρόνια πολλά, Αντώνη, χρόνια πολλά!

Με υγεία, αγάπη χαρά και καλή καρδιά 

Χαμόγελα, φως γαλήνη  και φίλοι κοντά,

Κάθε σου μέρα ναναι γιορτή γεμάτη χαρά 


[Γέφυρα ]

Κι όπου πας να σε ακολουθεί

 ο Χριστός και η Παναγιά 

Σήμερα όλοι εμείς μαζί, 

σου  ευχόμαστε παντοτινά 


[Ρεφρέν (τελικό):]


Χρόνια πολλά, Αντώνη, χρόνια πολλά!

Με υγεία, αγάπη χαρά και καλή καρδιά 

Χαμόγελα, φως γαλήνη  και φίλοι κοντά,

Κάθε σου μέρα ναναι γιορτή γεμάτη χαρά 





❤️Τα Δύο Τραίνα ❤️




❤️Τα Δύο Τραίνα ❤️

Εκείνη τη νύχτα συγκρούστηκαν δύο τραίνα.
Όχι από σίδερο μόνο, αλλά από βούληση.
Το ένα τραίνο κουβαλούσε νέα παιδιά που είχαν όνειρα, ανθρώπους που είχαν οικογένειες , 
 που πίστευαν πως κάποιος προσέχει τις ράγες.

Το άλλο κουβαλούσε σιωπές, υπογραφές και κάποια πράγματα που "δεν ήξεραν".
Όταν συγκρούστηκαν, ο χρόνος σταμάτησε 
Και μαζί του σταμάτησαν  ονόματα, φωνές, ζωές.

Από τα συντρίμμια σηκώθηκε μια μάνα.
Δεν είχε πια τίποτα στα χέρια της, μόνο τη φωτογραφία  της κόρης και μια ερώτηση:
— Γιατί;
Στην αρχή, η μάνα δεν μιλούσε για πολιτική.
Μιλούσε για την κόρη της.
Και για τους άλλους.
Για εκείνους που δεν γύρισαν., που κάηκαν, που εξαερρώθηκαν .

Στάθηκε στις ράγες.
Όχι για να τις μπλοκάρει, αλλά για να μην ξεχαστούν.
Και οι άνθρωποι άρχισαν να μαζεύονται γύρω της.
Οι σταθμοί έγιναν πλατείες.
Τα σφυρίγματα έγιναν συνθήματα.
Και η μνήμη έγινε πορεία, συλλαλητήριο, 
συναυλίες . 
Η μάνα έλεγε: — Δεν ζητώ εκδίκηση. 
Ζητώ την αλήθεια.. Ζήτω να δικαίωση των ψυχών που έφυγαν. 
Κι όμως, όσο φώναζε, τόσο κατάλαβε πως η αλήθεια δεν ταξιδεύει μόνη της.
Χρειάζεται μηχανή.
Χρειάζεται κατεύθυνση.
Χρειάζεται βούληση.

Κάποιος της είπε: — Αν θες να αλλάξεις τις ράγες, πρέπει να μπεις στο σταθμό ελέγχου.
Και τότε η μάνα έκανε το βήμα.
Όταν μπήκε στον πολιτικό βίο, οι άνθρωποι διχάστηκαν.
Άλλοι είπαν: 
— Μπράβο της. Ο πόνος της έγινε  φωνή για όλους.
Άλλοι είπαν:
 — Πρόσεχε. Ο πόνος δεν πρέπει να κρατά το τιμόνι.

Κι εκείνη απάντησε:
 — Ο πόνος μου έγινε δύναμη 
Δεν μπήκα για εξουσία. Μπήκα γιατί δεν άκουσαν τις φωνές μας.

Όμως οι αίθουσες είχαν τοίχους χοντρούς.
Και κάθε λέξη αντηχούσε αλλιώς εκεί μέσα.
Στις πλατείες, η μάνα ήταν μία από όλους.
Στα έδρανα, έγινε σύμβολο.
Και τα σύμβολα βαραίνουν.

Κάθε φορά που τη ρωτούσαν για σχέδια, εκείνη μιλούσε για το δυστύχημα.
Κάθε φορά που τη ρωτούσαν για το μέλλον, εκείνη έδειχνε το παρελθόν.
Και τότε κάποιοι ψιθύρισαν: 
— Μήπως το τραίνο της μνήμης κινδυνεύει να γίνει τραίνο εξουσίας

Ένα παιδί, σε μια εκδήλωση μνήμης, άφησε ένα λουλούδι στις ράγες και ρώτησε: 
— Αν βρεθεί η αλήθεια, θα σταματήσουν τα τραίνα να συγκρούονται;
Η μάνα δεν απάντησε αμέσως.
Κοίταξε τις ράγες.
Κοίταξε τον κόσμο.
Κοίταξε μέσα της.
Και είπε: 
— Η αλήθεια δεν σταματά τα τραίνα.
Αλλά δείχνει πού πρέπει να αλλάξουν πορεία.
Και τότε όλοι κατάλαβαν το δύσκολο:
Ότι η μνήμη χρειάζεται πλατείες.
Η δικαιοσύνη χρειάζεται θεσμούς.
Και η πολιτική χρειάζεται ανθρώπους
που θυμούνται γιατί μπήκαν,
αλλά δέχονται να κριθούν
για το πώς συνεχίζουν.

Γιατί όταν δύο τραίνα συγκρούονται,
το χρέος δεν είναι να φωνάζεις αιώνια 
στο σημείο της σύγκρουσης,
αλλά να φροντίσεις
να μη βρεθεί ποτέ ξανά άλλος εκεί 
και κανείς  μην κλάψει αθώες ψυχές 
 από παραλείψεις και λάθη
 της πολιτικής βούλησης.

Και η μάνα κατάλαβε κάτι ακόμη.
Ότι η πολιτική δεν ακούει το ίδιο με τις πλατείες.
Οι πλατείες ακούν τον πόνο.
Η πολιτική ακούει τη δύναμη της φωνής.
Όχι τη φωνή που τρέμει,
αλλά τη φωνή που αντέχει να επαναληφθεί.
Που δεν σπάει στην αντίρρηση.
Που δεν σωπαίνει στην αμφισβήτηση.

Κι έτσι ύψωσε τη φωνή της πιο δυνατά.
Μα κάθε φορά που την ύψωνε, έπρεπε 
να διαλέξει:
θα είναι φωνή για όλους
ή φωνή πάνω από τους άλλους;
Γιατί η πολιτική θέλει πιο δυνατή φωνή,
αλλά δεν συγχωρεί τη φωνή
που ξεχνά από πού ξεκίνησε.
Και οι άνθρωποι έμαθαν τότε κάτι δύσκολο και αληθινό:
Ότι η δικαίωση δεν φωνάζει μόνο.
Χτίζεται.
Και αν η φωνή δεν συνοδεύεται από σχέδιο και προγραμματισμό για αλλαγή στις ράγες,
τότε όσο δυνατή κι αν είναι,
τα τραίνα θα ξανασυναντηθούν.

Στο ίδιο σημείο.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου 
@highlight

Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου

 


"Ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη τον έβγαλαμε".

 Αυτό το είχε πει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης όταν τον κάλεσαν να βαπτίσει ένα παιδί, πριν ακόμη γεννηθεί. 


🏵️Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου. 🏵️

Μετά την ανακοίνωση ίδρυσης του Νέου πολιτικού φορέα από την κ. Καρυστιανου  πολλές αναρτήσεις βλέπουμε  να κυκλοφορούν, στα social media για το θέμα αυτό. .

Όπως  διαπιστώνουμε,   μια μεγάλη μάζα ανθρώπων να κινείται υπέρ της ίδρυσης του κόμματος  πολιτικού φορέα από την κ. Καρυστιανου, χωρίς να γίνει γνωστό το καταστατικό ίδρυσης , τον σκοπό και το πρόγραμμα και να την ονομάζουν Σωτήρα της Ελλάδας, μόνο και μόνο γιατί βαρέθηκαν το σημερινό κυβερνών κόμμα και αντιπολίτευση . 

Με δημοσκοπήσεις μάλιστα,  της δίδουν και το ρόλο του πρωθυπουργού με αποτέλεσμα να προκαλούν δυσαρέσκεια και διχασμό,  με σχόλια κι αναρτήσεις  διχόνοιας και μίσους, σε άλλη μάζα  ατόμων που δεν την στηρίζουν για τους δικούς τους λόγους, όπως το ποιος  θα κυβερνά της Έλλάδα , ορίζεται από εξωτερικούς παράγοντες, και κανένας δεν μπορεί να κάνει τίποτε και άλλα πολλά . 


ΑΛΉΘΕΙΑ !!!!

Γιατί να ξοδεύουμε τόση ενέργεια σε διχόνοια, μίσος και καυγάδες στα social media;

Η ίδρυση ενός κόμματος ή οι πολιτικές κινήσεις ενός προσώπου δεν είναι πιο σημαντικές από τα καθημερινά προβλήματα που μας αφορούν όλους — οικονομία, παιδεία, υγεία, μετανάστευση, εξωτερική πολιτική  , αγροτικά ζητήματα  και γενικά η επιβίωση μεγάλης μάζας Ελλήνων  πολιτών , που δεν έχουν  αναγκαία αγαθά για να ζήσουν. 


Το πάθος και η ένταση είναι φυσικά, αλλά ας μην αφήνουμε τη συζήτηση να μας αποσπά από όσα πραγματικά μετρούν.

Ας σκεφτόμαστε ψύχραιμα,  ποιοι ωφελούνται από τον διχασμό και ας δίνουμε ενέργεια σε δράσεις που πραγματικά φέρνουν αποτέλεσμα.


Το κυριότερο,  ας μην ξεχνάμε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τροφοδοτούν:

-🔷τη Διχόνοια και πόλωση, γιατί οι συζητήσεις γίνονται γρήγορα και με έντονα συναισθήματα.

--🔷Το μίσος και αλληλοκατηγορίες, γιατί η ανωνυμία και η αμεσότητα επιτρέπουν υπερβολές.

-🔷Την απόσπαση της προσοχής από ουσιαστικά προβλήματα, αφού το "σόου" και η ένταση κερδίζουν χώρο στη δημόσια συζήτηση.


Το πρόβλημα είναι όταν η ενέργεια αυτή μετατρέπεται σε διχασμό και χάνεται σε μάταιες αντιπαραθέσεις αντί για ουσιαστική δράση.


Ο διχασμός τι κάνει στην ουσία :

👉Διχάζει τους πολίτες και αποδυναμώνει την κοινωνική ενότητα . 

👉Ωφελεί λίγους: πολιτικές ή κοινωνικές ομάδες που μπορούν να εκμεταλλευτούν την πόλωση για προσωπικό ή πολιτικό όφελος.

 Οι υπόλοιποι, οι πολίτες και οι συλλογικότητες, συνήθως χάνουν.


Πώς μπορεί να αποφευχθεί ο διχασμός:

🔷Διαφάνεια: Κάθε νέα πρωτοβουλία πρέπει να παρουσιάζει πρόγραμμα, στόχους και πλαίσιο λειτουργίας.

🔷Διάλογος: Να δίνονται ευκαιρίες συζήτησης με όλους τους ενδιαφερόμενους πριν τη λήψη αποφάσεων.

🔷Εστίαση στην ουσία, όχι στα πρόσωπα: Να συζητιούνται οι στόχοι και οι αξίες, όχι οι προσδοκίες ή οι φόβοι για το άτομο που ανακοινώνει.

🔷Σταθερές αρχές και αξίες: Συμφωνία σε βασικές αρχές που ενώνουν, ώστε οι διαφορές να μην προκαλούν διάσπαση.

🔷Αποφυγή δημόσιων εντάσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Ο διάλογος πρέπει να γίνεται σε πλαίσια που προάγουν κατανόηση και όχι σύγκρουση.

Φυσικά δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αυτό, 

η ένταση της αντίδρασης στους πολιτικούς 

" ήρωες" δείχνει το πάθος του ελληνικού χαρακτήρα. 

Γιατί  η Ελλάδα έχει έντονη παράδοση πολιτικής συμμετοχής και δημόσιας συζήτησης, που συχνά εκδηλώνεται με πάθος.

Το πάθος αυτό μπορεί να γίνει διχαστικό όταν λείπει η ψύχραιμη ενημέρωση και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Στην ουσία, κάθε κοινωνία με έντονο ενδιαφέρον για πολιτικά ζητήματα μπορεί να εμφανίζει παρόμοιες τάσεις, ειδικά στα social media.

Το ουσιαστικό  είναι ότι η Ελλάδα χρειάζεται ενότητα, δράση και κριτική σκέψη, όχι ατελείωτες διαδικτυακές αντιπαραθέσεις.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου

Η αλήθεια της φύσης

 


Καλημέρα ψυχές μου αγαπημένες  , 

με υγεία στο σώμα,

αισιοδοξία στη σκέψη, 

γαλήνη στην καρδιά 

αγάπη παντού και για όλα 

και χαμόγελα πολλά κι αληθινά  


🏵️Η αλήθεια της φύσης 🏵️

Υπάρχει μια ιστορία για μια μέλισσα και μια μύγα που βρέθηκαν κάποια στιγμή παγιδευμένες σε ένα μπουκάλι.

 Η όμορφη και ξύπνια μέλισσα πάλευε με τις ώρες να βρει την έξοδο, πετώντας ξανά και ξανά προς τον πάτο του μπουκαλιού. Στο τέλος, εξασθενημένη και απογοητευμένη, μάζεψε τα φτερά της κι αφέθηκε στην μοίρα της.

 Η μύγα από την άλλη, μετά από μερικά απανωτά χτυπήματα στα τοιχώματα του πλαστικού μπουκαλιού, αποφάσισε να αλλάξει πορεία. Αντί για τον πάτο, στράφηκε προς την κορυφή, κι έτσι πανηγυρικά βρήκε την έξοδο.


Ίσως το δίδαγμα

να μην είναι να γίνουμε μύγες αντί για μέλισσες,

ούτε να προδώσουμε το φως που μας έμαθε να πετάμε.


Ίσως να είναι

να μάθουμε πότε η επιμονή είναι πίστη

και πότε γίνεται τοίχος.

Πότε οι αξίες μάς κρατούν όρθιους

και πότε μάς κρατούν ακίνητους.

Να κρατάμε τον πυρήνα μας

χωρίς να φυλακιζόμαστε γύρω του.

Να αλλάζουμε κατεύθυνση

χωρίς να χανόμαστε.

Γιατί η μύγα ξέφυγε από το μπουκάλι —

όχι από σοφία,

αλλά από ανάγκη.

Κι όμως, όσο ψηλά κι αν πέταξε,

μύγα έμεινε.


Και η αλήθεια είναι απλή και σκληρή:

μπορείς να αλλάξεις δρόμους,

πρόσωπα, σχήματα, ρόλους.

Μπορείς να μάθεις να επιβιώνεις αλλιώς.

Όχι όμως να γίνεις άλλος.

Η φύση σου δεν αλλάζει.

Σε περιμένει.

Σε ακολουθεί.

Σε καθρεφτίζει όπου κι αν πας.


Το μόνο που μπορείς πραγματικά να μάθεις

είναι πώς να τη χωρέσεις μέσα στη ζωή σου.

Πώς να περπατάς μαζί της

χωρίς να την κουβαλάς σαν βάρος

και χωρίς να την αρνείσαι σαν λάθος.

Ίσως εκεί,

στην εύθραυστη ισορροπία

ανάμεσα στην πίστη και την ευελιξία,

να βρίσκεται η έξοδος.


© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου