Friday, January 23, 2026

Για σένα ζω και αναπνέω Παντελής Χριστόπουλος

 


[Κουπλέ 1:]


Να μάθω θέλω κάποια στιγμή

πόσο απέχει ο παράδεισος απ’ τη γη.

Μαζί σου θέλω να περπατήσουμε,

κάθε γωνιά να τη γνωρίσουμε.


[Ρεφρέν:]

Για σένα ζω και αναπνέω,

εύκολο να πάρω το τρένο,

με σένα τον κόσμο να διαβαίνω,

ξέρεις σ’ αγαπώ και πολύ σε θέλω.


[Ρεφρέν:]

Για σένα ζω και αναπνέω,

εύκολο να πάρω το τρένο,

με σένα τον κόσμο να διαβαίνω,

ξέρεις σ’ αγαπώ και πολύ σε θέλω


Μου έμαθες πολλά, σ’ ευχαριστώ,

αλήθεια σου λέω, σ’ αγαπώ.

Έμαθα απ’ τον παράδεισο στη γη,

απέχει όσο διαρκεί ένα δικό μας φιλί!


[Bridge:]

Κανένας μη στερηθεί

να κλειδώσει την αγάπη μες τη ψυχή.

Τότε έχει νόημα η κάθε στιγμή,

τότε έχει ομορφιά όλη η ζωή!


[Ρεφρέν:]

Για σένα ζω, για σένα αναπνέω,

ξέρεις σ’ αγαπώ και πολύ σε θέλω.

Εύκολο να πάρω το τρένο,

και με σένα τον κόσμο να διαβαίνω.


[Ρεφρέν:]

Για σένα ζω και αναπνέω,

εύκολο να πάρω το τρένο,

με σένα τον κόσμο να διαβαίνω,

ξέρεις σ’ αγαπώ και πολύ σε θέλω


ΕΛΑ ΒΡΕ ΕΛΑ ΚΑΙ ΓΕΛΆ


 Στα χρόνια τα μαθητικά, 

με  μπλε  ποδιές μακριές 

η σκέψη ήθελε άδεια 

αλλιώς πέφταν οι  ξυλιές 


Στο στόμα των καθηγητών 

«σιωπή!» με το κιλό,

κι η αποβολή καραδοκούσε 

για κάθε “γιατί” απλό.


[Ρεφραίν:]

Έλα μου, έλα και γέλα 

πιάσε με στο χορό, 

να ζήσουμε τα νιάτα μας 

σήμερα  πάλι εδώ!


Ρεφραίν:]

Έλα μου, έλα και γέλα 

πιάσε με στο χορό, 

να ζήσουμε τα νιάτα μας 

σήμερα  πάλι εδώ!


Να κόβουμε βασιλόπιτα

Για την καλή χρονιά 

Με αγάπη στην καρδιά, 

μ'  αγκαλιές και φιλιά 

 

Η  νιότη δεν  μας γέρασε — 

απλώς άλλαξε ποδιά, 

 στα μάτια μας λάμπει

 κείνη η φλογερή ματιά 


[Ρεφραίν:]

Έλα μου, έλα και γέλα 

πιάσε με στο χορό, 

να ζήσουμε τα νιάτα μας 

σήμερα  πάλι εδώ!



[Ρεφραίν:]

Έλα μου, έλα και γέλα 

πιάσε με στο χορό, 

να ζήσουμε τα νιάτα μας 

σήμερα  πάλι εδώ!

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου