Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down – 21 Μαρτίου
Η 21η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down, μια ημέρα αφιερωμένη στην ενημέρωση, την αποδοχή και την αγάπη. Η πρωτοβουλία ξεκίνησε το 2006 από τον Έλληνα γενετιστή Στυλιανό Αντωναράκη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης.
Η ημερομηνία δεν είναι τυχαία: συμβολίζει την τρισωμία του 21ου χρωμοσώματος (3.21), το βασικό χαρακτηριστικό του συνδρόμου.
«Γονείς με παιδιά που είναι “διαφορετικά” γίνονται καλύτεροι γονείς.
Γίνονται πιο ανεκτικοί και πιο αλληλέγγυοι.
Δεν είναι καλό να επιλέγεις ένα παιδί “a la carte”.
Όταν όλοι είναι ίδιοι, τότε είμαστε σε πολλά φτωχότεροι.
Ακόμη και τα λουλούδια διαφέρουν, αλλά όλα είναι όμορφα…»
— Πάμπλο Πινέδα
Τα παιδιά με σύνδρομο Down μπορεί να αναπτύσσονται με πιο αργούς ρυθμούς, όμως έχουν τη δυνατότητα να καλλιεργήσουν δεξιότητες, να μορφωθούν, να δημιουργήσουν και να ζήσουν μια γεμάτη και ευτυχισμένη ζωή — όταν έχουν την κατάλληλη υποστήριξη, εκπαίδευση και αγάπη.
Μπορούν να χαρούν τη ζωή, να δημιουργήσουν φιλίες, να εκφραστούν μέσα από την τέχνη, τη μουσική, τον αθλητισμό και την ποίηση.
✨ «Ανταλλαγές» — του μικρού Μάρκου
«Σου δίνω και μου δίνεις αγάπη κι ελπίδες.
Μια λάμψη έχουν τα μάτια
και σε μάτια αντανακλούν αγάπη κι ελπίδες.
Η λάμψη φωτίζει τη θάλασσα.
Δίνω μια και σπάω το γυαλί
και αγγίζω την καρδιά που χάλασα.
Κι όταν σπάσει το γυαλί, ανακυκλώνεται η ζωή
και αυτό σημαίνει αγάπη.
Σου δίνω και μου δίνεις αγάπη κι ελπίδες…»
Τα παιδιά αυτά δεν ζητούν λύπηση.
Ζητούν αγάπη, αποδοχή και σεβασμό.
Δεν ενδιαφέρονται για το «τι θα πει ο κόσμος». Σου δείχνουν απλά — και αληθινά — τι σημαίνει να αγαπάς.
Θα σε αγκαλιάσουν σφιχτά, θα σου χαρίσουν το πιο αυθεντικό χαμόγελο και θα σου θυμίσουν κάτι που συχνά ξεχνάμε:
❤️🌹Δεν μετριέται η αγάπη ❤️🌹
Δεν είμαι αριθμός,
ούτε γραμμή σε χαρτί,
είμαι βλέμμα που λάμπει
και καρδιά που μπορεί.
Έχω ήλιο στα μάτια,
κι ας αργώ να τον δω,
μα τον κόσμο τον νιώθω
πιο βαθιά μόνο “εγώ”.
Μη μετράς τα βήματά μου
με του χρόνου ρολόι,
κάθε μου μικρή νίκη
είναι ολόκληρο σεντόνι.
Έλα, πιάσε το χέρι,
μη φοβάσαι, μπορείς,
στην απλότητα κρύβονται
οι πιο αλήθινες στιγμές ζωής.
Δεν ζητώ να με λυπάσαι,
μόνο αγάπη να δίνεις,
γιατί ό,τι κι αν είμαστε
ίδιο φως με μένα ρίχνεις
Κι αν κάτι σου μάθω
σε αυτή τη μικρή διαδρομή:
πως η αγάπη δεν μετριέται—
μόνο δίνεται… και ζει.
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
