Σήμερα, η όμορφη παρέα των αγαπημένων συμμαθητριών ανηφόρισε τα σκαλιά της μνήμης και βρέθηκε στο "Σπίτι του Μικρασιάτη", του Συλλόγου Μικρασιατών Ν. Ημαθίας έναν χώρο ιερό, ποτισμένο με ιστορίες, δάκρυα, νοσταλγία και φως.
Στην οδό Κεντρικής 183 στη Βέροια, μέσα σε αυτό το παλιό αρχοντικό κτίριο — πολύτιμη δωρεά της Βούλας Χατζίκου —της γυναίκας που κατέγραψε μέσα στα κείμενά της τη Βέροια που έφυγε, με τη ντοπιολαλιά της, με τα σουσούμια της!
Αλήθεια πού θα βρισκόταν καλύτερος χώρος, για να φιλοξενηθεί η Ιστορία και η Μνήμη;
Με ιδιαίτερη αγάπη και ζεστασιά μας υποδέχτηκαν και μάς ξενάγησαν οι κυρίες του Συλλόγου και η αγαπητή Πρόεδρος Τασούλα Παυλίδου που με σεβασμό και αφοσίωση κρατούν άσβεστη τη φλόγα της μνήμης.
Μέσα από τις αφηγήσεις τους, τα κειμήλια, τις φωτογραφίες και τα αντικείμενα μιας άλλης εποχής, ζωντάνεψαν μπροστά μας εικόνες μιας πατρίδας που συνεχίζει να αναπνέει μέσα από τις παραδόσεις και τις καρδιές των ανθρώπων.
Η φιλοξενία τους ήταν συγκινητική. Μας πρόσφεραν καφέ και παραδοσιακά εδέσματα, μα πάνω απ’ όλα μας πρόσφεραν ένα κομμάτι ψυχής, γεμάτο ευγένεια, μνήμη και ανθρωπιά.
Γύρω από το τραπέζι της παρέας, ανάμεσα σε χαμόγελα, συζητήσεις και συγκινητικές στιγμές, νιώσαμε πως η μνήμη δεν είναι κάτι μακρινό.
Είναι ζωντανή, όταν υπάρχουν άνθρωποι που την κρατούν στην καρδιά τους και τη μεταδίδουν με τόσο μεράκι στις επόμενες γενιές.
Εκεί μέσα οι ψίθυροι των προγόνων μας έμοιαζαν ακόμη να πλανώνται στους τοίχους, θυμίζοντάς μας πως η Μικρά Ασία δεν χάθηκε ποτέ, αλλά ταξίδεψε στις καρδιές, στις συνήθειες, στα τραγούδια και στις μνήμες των ανθρώπων που ήρθαν στην Ελλάδα κουβαλώντας την ψυχή τους σαν πολύτιμο φυλαχτό.
Νιώσαμε βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη γιατί κάθε αντικείμενο, κάθε φωτογραφία, κάθε γωνιά του χώρου έμοιαζε να αφηγείται έναν κόσμο που άντεξε στον χρόνο και βρήκε ανθρώπους πρόθυμους να τον προστατεύσουν με αγάπη με πολύ μεράκι και σεβασμό.
Με ευλάβεια στεκόμαστε απέναντι σε όλους εκείνους που φρόντισαν να μη σβήσει η πολιτιστική μας κληρονομιά.
Σε όσους κράτησαν άσβεστη τη μνήμη, φύλαξαν τα ήθη και τις παραδόσεις, και μετέτρεψαν την ιστορία σε ζωντανή παρουσία για τις νεότερες γενιές.
Με βαθιά ευγνωμοσύνη ευχαριστούμε όλους όσοι φροντίζουν με αγάπη να μη χαθεί αυτή η πολύτιμη πολιτιστική παρακαταθήκη.
Γιατί μέσα από τέτοιους χώρους και τέτοιους ανθρώπους, οι πατρίδες της ψυχής συνεχίζουν να ζουν.
Φεύγοντας, πήραμε μαζί μας κάτι περισσότερο από εικόνες. Πήραμε τη ζεστασιά της ρίζας, τη δύναμη της μνήμης και την αλήθεια πως ένας λαός ζει όσο θυμάται.
Και σήμερα, μέσα σε αυτό το σπίτι, η Μικρά Ασία ζει παντού και για πάντα!
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
