❤️Το μυστικό του μικρού πουλιού ❤️
Χθες το βράδυ , όταν η νύχτα φόρεσε το σκούρο της πέπλο και τα αστέρια άναψαν ένα ένα στον ουρανό, ένα μικρό πουλάκι ήρθε αθόρυβα στο περβάζι μου. Κουβαλούσε στα φτερά του ένα μυστικό, ένα μήνυμα πικρό και γλυκό μαζί,σαν το κρασί που ζεσταίνει την καρδιά τις κρύες νύχτες.
"Γέμισε την ψυχή σου με ήλιο", μου ψιθύρισε,
"γιατί έρχονται μέρες που η ζεστασιά θα είναι πολύτιμη σαν θησαυρός.
Φύλαξε τις στιγμές του καλοκαιριού μέσα σου, γιατί τον χειμώνα δεν παγώνει μόνο το σώμα, παγώνουν μαζί και οι ελπίδες των ανθρώπων".
Τότε εγώ γέλασα με καρδιά μισή .
-"Εγώ, που αγαπώ τη δροσιά και τη σκιά, πώς να συμφιλιωθώ με τη ζεστασιά του ήλιου;
Και πώς να αντέξω έναν κρύο χειμώνα που ζητά περισσότερα από όσα έχει η μικρή μου τσέπη;"
Το πουλάκι κούνησε τα φτερά του και μου μίλησε για τις δυσκολίες των ανθρώπων, για τα σπίτια που κρυώνουν, για τα τραπέζια που αδειάζουν και για τις μικρές πολυτέλειες που γίνονται όνειρα.
Μα μέσα στα λόγια του υπήρχε και ένα χαμόγελο ειρωνικό, μια κρυφή ειρωνεία της ζωής.
-"Μην φοβάσαι", μου είπε.
"Η φτώχεια μπορεί να σου πάρει πολλά, μα δεν μπορεί να σου κλέψει το γέλιο. Αν σου λείψει το πλούσιο τραπέζι, κράτα μια καλή παρέα που σε αγαπάει, σε προσέχει και είσαι για αυτήν το παν .
Αν λιγοστέψει το φαγητό, να μη λιγοστέψει η αγάπη.
Κι αν ο κόσμος σου γύρω γίνει βαρύς, βάλε λίγο κρασί στο ποτήρι και άσε τα αστέρια να σου κρατήσουν συντροφιά»".
Πριν προλάβω να το ευχαριστήσω, άνοιξε τα μικρά του φτερά και χάθηκε μέσα στη σκοτεινή αγκαλιά της νύχτας.
Έμεινα μόνη με τις σκέψεις μου, με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο χέρι και με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό.
Κι όταν η αυγή άπλωσε το χρυσό της φως, κατάλαβα πως το μεγαλύτερο μυστικό του μικρού πουλιού δεν ήταν να φοβάμαι τον δύσκολο χειμώνα, αλλά να θυμάμαι πως ακόμα και μέσα στο πιο βαρύ κρύο, μια μικρή σπίθα ελπίδας αρκεί για να ζεστάνει μια ολόκληρη ψυχή.
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
Το τραγούδι που ακολουθεί είναι σατυρικό
και το είχα γράψει πριν τρία χρόνια
Σήμερα το μελοποίησα με ΑΙ
❤️Το καλοκαιράκι και το πουλάκι ❤️
ήρθε ένα μικρό πουλάκι
να μου πει ένα μυστικό
που 'χει μέσα του κρυφό.
-"Κοίτα αυτό το καλοκαιράκι, "
μου 'πε το μικρό πουλάκι
"φύγε αμέσως να ζεσταθείς
και στη θάλασσα να λιαστείς!
Πάρε όση μπορείς ζεστούλα,
μην καθίσεις στη δροσούλα
Βγάλε το κορμί στον ήλιο,
να τσορουφλιστεί και λίγο.
Βγαίνε και τα βράδυα βόλτα,
μα να σβήνεις τα φώτα,
με τα αστέρια συντροφιά,
θα 'σαι σαν το βασιλιά!
Πόρτες, παραθύρια μην κλείνεις,
και τις τέντες μην ανοίγεις
μην τραβάς και τα παντζούρια
κι ας μπούν μέσα τα ζουζούνια."
Κι όσο λαλούσε το πουλάκι,
-"στάσου του λέω, φιλαράκι,
γιατί μού τα λες όλα αυτά
να τα ακολουθήσω πιστά;
Εγώ είμαι καλομαθημένη
με μια σύνταξη βολεμένη
έχω φλόγα στη ψυχούλα
δεν μ' αρέσει η ζεστούλα.
Μαύρα μου τα λες, πουλάκι,
καν' τα μου λιανά λιγάκι
το σπίτι μου σαν ζεστάνει,
θα βράζει σαν καζάνι!
Πώς θ' αντέξω, θέ να ξέρω,
τη ζεστούλα δεν τη θέλω."
Το πουλάκι σαν με κοιτάει
πιο πολύ από πριν λαλάει.
-"Μάθε συ καλομαθημένη,
μαύρη ζωή σε περιμένει,
θα 'χεις βαρύ χειμώνα,
με τα κρύα και τα χιόνια!
Να φωνάξεις του Μητσοτάκη,
δεν μου φτάνει το παραδάκι
μέρα νύχτα μες στο κρύο
για τη ξενιτιά θα φύγω!
Με κουβέρτες στις πλάτες,
κάθε μέρα τρώω πατάτες.
Μπάνιο κάνω το κορμί μου,
με νερό απ' τη διπλανή μου!
Το πετρέλαιο στα ύψη πάει
και η τσέπη δε βαστάει,
με τον ήλιο σαν θα βγαίνει,
θα 'μαι μόνο ευτυχισμενη;
Η σύνταξη μου, Μητσοτάκη
εξατμίζεται σαν αεράκι
με κουπόνια δεν τη βγάζω,
τα μισά, πάλι αγοράζω.
Τώρα ακόμη και το ρύζι,
σαν λαβράκι μου μυρίζει!
Οι πατάτες, τα κρεμμύδια,
σαν τα μύδια και τα στρείδια"
-Η πίεση χαμηλά θα πέσει
θα λεπτύνει και η μέση,
κι όσο για τη χοληστερίνη,
θα πέσει κάτω και 'κείνη!
θα φορέσεις τα παντελόνια,
που' χεις να φορέσεις χρόνια
θα μπεις στο κόκκινο φουστάνι
που 'χεις όλους μας τρελάνει.
Σαν έρθει του χειμώνα το κρύο,
στείλε προσευχή στον Κύριο
να σου φέρει λίγη τύχη,
το τραπέζι να γεμίσει !
Φέρνε ξύλα από τα δάση
πριν καλά χειμωνιάσει,
Λέγε και του Μητσοτάκη,
μη ζητάει ψηφουδάκι!
Και το βράδυ δίχως δείπνο,
μόνο με Σταυρό και ύπνο
χίλια πρόβατα μετρούσες
νόμιζες σε στάνη ζούσες.
Βρίσε αυτές τις εταιρείες,
που φάγανε περιουσίες
βρίσε κι ολόκαιρη τη Δύση,
που σ' έχει τη ζωή μαυρίσει!
Βρίσε για να ξεθυμάνεις,
μπας και καημούς ξεκάνεις
κάπου κάπου χαμογέλα,
η ζωή θέλει και λίγη τρέλα!
Όμως κατά το μεσημεράκι,
πίνε και κανά κρασάκι ,
και να λες μια απ' τα ίδια,
με ψωμί και με κρεμμύδια!
Κι όσο και λεπτή κι αν γίνεις,
το κρασί μην το αφήνεις!
Χρόνια καλά για να θυμάσαι
το μελλον μην το φοβάσαι."
Αυτά μου είπε το πουλάκι
και με ταρακούνησε λιγάκι.
Είπα να του κάνω ένα χάδι
μα πέταξε μες στο σκοτάδι.
Με ένα αναστεναγμό βαρύ
γέμισα ένα ποτήρι κρασί
όλα τούτα για να ξεχάσω
τη θλίψη μου να ξεγελάσω.
Με κρασί και τ' άστρα παρέα
είπα στην αυγούλα καλημέρα
με ελπίδα μέσα στην καρδιά
έδιωξα την παγωνιά μακριά!
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
12 - 6 - 2023
https://youtu.be/nqivsxYjFBY?is=iEYy25aIXC0_lbMA
