Σαν σήμερα… 19 Ιουνίου 1977 🌹
Σαν σήμερα, πριν από τόσα χρόνια, η ζωή μας άλλαξε για πάντα.
Ο αγαπημένος μας πατέρας, Θωμάς Λουκάρης, έφυγε ξαφνικά από κοντά μας, σε ηλικία μόλις 57 ετών, νικημένος από ένα έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Εγώ ήμουν μόλις 22 χρονών και η αδελφή μου 19. Δυο κορίτσια που χάσαμε πολύ νωρίς το στήριγμά μας, την ασφάλειά μας, την αγκαλιά που πάντα μας περίμενε.
Ενα μικρό αφιέρωμα στην μνήμη του .. 🌹
Στον πατέρα μου, στον Φύλακα Άγγελό μου 🌹
Μπαμπά μου , Αγγελέ μου
Από μικρό παιδί ήσουν μια πληγωμένη ψυχή.
Η ζωή σε δοκίμασε νωρίς, γιατί μεγάλωσες ορφανός κι από δύο γονείς, 5 χρόνων εσύ,
μέσα στους τοίχους ενός ορφανοτροφείου. Γνώρισες τη στέρηση της μητρικής αγκάλιας
και τη μοναξιά.
Κι όμως, δεν άφησες ποτέ την πίκρα
να φωλιάσει στην καρδιά σου.
Η καρδιά σου μοσχοβολούσε αγάπη και ανθρωπιά. Ήσουν ένας άνθρωπος γεμάτος καλοσύνη, έτοιμος να απλώσεις το χέρι σου σε όποιον είχε ανάγκη.
Με ήλιο και με βροχή, με δύναμη ή με κούραση,
είτε σε βόλευε είτε όχι, εσύ ήσουν πάντα εκεί. Έδινες χωρίς να λογαριάζεις το κόστος,
χωρίς να ζητάς αντάλλαγμα.
Κι όμως, υπήρξαν άνθρωποι που δεν εκτίμησαν
την ψυχή σου.
Σε πλήγωσαν και σε πρόδωσαν.
Μα εσύ δεν έπαψες ποτέ να παραμένεις
ο ίδιος άνθρωπος: ευγενικός, δίκαιος και μεγαλόψυχος.
Είχες όνειρα για μένα και την αδελφή μου.
Ήθελες να μας δεις να προχωράμε στη ζωή,
να πετυχαίνουμε, να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.
Δεν πρόλαβες όμως να δεις όλα εκείνα που ονειρεύτηκες να γίνονται πραγματικότητα.
Ποτέ δεν βρήκα το θάρρος να σου μιλήσω
για τους πρώτους μου έρωτες
και τις αγάπες μου. Ίσως γιατί φοβόμουν την αντίδρασή σου,
ίσως γιατί σε σεβόμουν τόσο πολύ που δεν ήθελα ποτέ να σε στενοχωρήσω.
Πάντα προσπαθούσες να με κάνεις καλύτερη. Έβλεπες μέσα μου δυνατότητες που πολλές
φορές εγώ η ίδια δεν μπορούσα να δω.
Δεν ήσουν άνθρωπος των πολλών λόγων.
Η αγάπη σου μιλούσε μέσα από τις πράξεις σου.
Και σήμερα, κοιτώντας πίσω, πιστεύω πως υπήρξα μια καλή κόρη. Γύριζα στην ώρα μου, διάβαζα, δεν ζητούσα περισσότερα από όσα μπορούσες να μου προσφέρεις, δεν σπαταλούσα, δεν αντιμιλούσα.
Το μόνο που ήθελα ήταν να μη σε πληγώσω ποτέ.
Πόσες θυσίες έκανες για εμάς…
Πόσα όνειρα και επιθυμίες άφησες στην άκρη
για να μας μεγαλώσεις, να μας μορφώσεις,
να μας δώσεις φτερά.
Δούλευες από το ξημέρωμα μέχρι αργά το βράδυ για να μη μας λείψει τίποτα.
Αν ήξερες, μπαμπάκα μου, πόσο σε καμάρωνα και πόσο σε θαύμαζα…
Ήσουν και θα είσαι πάντα αναντικατάστατος.
Δεν θυμάμαι ποτέ να μας είπες μια κακή κουβέντα. Ήσουν διακριτικός, δίκαιος, γεμάτος κατανόηση
και αγάπη.
Ήσουν ο πατέρας που κάθε παιδί θα ήθελε να έχει.
Και όταν ευχόμουν ο άνθρωπος που θα γινόταν ο πατέρας του παιδιού μου να έχει την καλοσύνη και την ψυχή σου, η ζωή μου έκανε το μεγαλύτερο δώρο.
Γιατί τον βλέπω πολλές φορές στα μάτια του,
στα λόγια του και στις πράξεις του.
Και ο γιος μου, ο Παναγιώτης, κουβαλά κι εκείνος αυτή τη δική σου σπάνια αρετή..
να δίνει χωρίς να ζητά, να στέκεται δίκαιος και αληθινός.
Εκεί ψηλά που βρίσκεσαι τώρα, ξέρω πως δεν έφυγες ποτέ πραγματικά.
Είσαι ο φύλακας άγγελός μου. Στις δύσκολες στιγμές σε νιώθω κοντά μου, να με προστατεύεις, να μου δίνεις δύναμη και να μου ψιθυρίζεις
πως όλα θα πάνε καλά.
Μου λείπεις, μπαμπάκα μου…
Μου λείπεις όσο δεν μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις.
Όμως η αγάπη μας δεν γνώρισε τέλος.
Έγινε προσευχή, έγινε ανάμνηση, έγινε φως
που με συνοδεύει σε κάθε μου βήμα.
Χρόνια αιώνια παραδεισένια, αγαπημένε μου πατέρα.
Αιωνία σου η μνήμη.
Θα ζεις για πάντα μέσα στη σκέψη, στις πράξεις και στην καρδιά μου. 🌹❤
