Η πρώτη νύχτα του Δεκέμβρη 🌠
Αποχαιρετώντας τον Νοέμβριο ,
πρώτη βραδιά του Δεκέμβρη απόψε
που ήρθε γιορτινός με ευχές πολλές—
να γλυκάνει κάθε σπίτι,
να ζεστάνει όλες τις καρδιές.
Ευχές για υγεία, για γαλήνη,
για αγάπη, για υπομονή
για μια αγκαλιά που λείπει,
για μια ελπίδα που αργεί
μα τελικά θα φανεί.
Και κάθε ευχή που ειπώθηκε
πέταξε ψηλά, σαν ζεστός ατμός,
και ταξιδεψε από στόμα σε στόμα
πάνω από τις στέγες και τις πόλεις.
Τα μικρά φωτάκια άναψαν στα παράθυρα,
στα μπαλκόνια, στους δρόμους,
στις αυλές σαν άστρα που κατέβηκαν στη γη
για να θυμίσουν στους περαστικούς
πως η μαγεία υπάρχει ακόμη.
Σαν να σου λένε ψιθυριστά
"μην το βάζεις κάτω" όλα θ' αλλάξουν .
Θα ’ρθουν μέρες πιο φωτεινές,
με ανθρώπους που σ' αγαπούν ,
που σε νιώθουν,
κι οι νύχτες θα γεμίσουνε
με όσα χρόνια ποθούσες.
Κι αν κάπου φυσήξει αγέρας δυνατός
κι αν τύχει και πέσεις για λίγο,
ο Δεκέμβρης θα σου ψιθυρίζει ξανά:
"Σήκω. Εγώ είμαι εδώ ,
φίλος σου παντοτινός
Κάθε λαμπιόνι ένας παλμός,
κάθε στολισμένο δέντρο μια υπόσχεση
πως ακόμα κι ο πιο βαθύς χειμώνας
κρύβει στο εσωτερικό του μια ζεστασιά που περιμένει να φανερωθεί"
Κι έτσι προχώρησε η βραδιά,
με το φεγγάρι να κοιτά
σαν να κρατάει μυστικά
που μόνο ο χειμώνας ξέρει.
Και κάπου εκεί, στη μέση της νύχτας,
ο Δεκέμβρης ανοίγει μια πόρτα μικρή
κι αφήνει να περάσουν μέσα
λίγη θαλπωρή, λίγη χαρά,
κι ένα χαμόγελο που στέκει
σαν υπόσχεση για όσα έρχονται.
Και κάπως έτσι θα κυλήσουν
οι γιορτινές νύχτες του τελευταίου
μήνα του χρόνου, του Δεκέμβρη,
με τον ουρανό λίγο πιο φωτεινό,
με τους ανθρώπους λίγο πιο ανοιχτούς
και την ψυχή να βρίσκει έναν δρόμο
να ησυχάσει— σαν μέσα της να ψιθυρίζει
το ίδιο το φως
ότι κάθε τέλος μιας χρονιάς
είναι η αρχή μιας νέας ελπίδας.
Και έτσι, μέσα στο απαλό σκοτάδι,
ο Δεκέμβρης θα συνεχίζει να απλώνει
το αχνό του πέπλο πάνω στη γη∙
ένα πέπλο γεμάτο μνήμες, προσδοκίες
και μικρά θαύματα που μόνο όσοι
έχουν μάθει να κοιτούν με την καρδιά
μπορούν να δουν.
Οι μέρες θα μικραίνουν, μα η ζεστασιά
από τις φωτισμένες γωνιές
θα μεγαλώνει.
Σαν να μαζεύεται σε κάθε σπίτι
ένα κομμάτι από το φως του κόσμου,
να το φυλάξει για εκείνους που το χρειάζονται.
Και ίσως, κάπου σε μια ήσυχη στιγμή,
να ακούσεις έναν ψίθυρο
που δεν είναι ούτε του ανέμου
ούτε του χρόνου που περνά.
Είναι η δική σου ψυχή
που σου θυμίζει πώς άντεξες,
πώς προχώρησες,
πώς έφτασες ως εδώ.
Κι αυτό, από μόνο του,
είναι ένα μικρό θαύμα.
Γι’ αυτό ο Δεκέμβρης, με τη σοφία
του τελευταίου μήνα,
σε καλεί να καθίσεις για λίγο,
να ανάψεις ένα κερί,
να κοιτάξεις το τρεμόπαιγμά του
και να αφήσεις την καρδιά σου
να βρει ξανά τον ρυθμό της.
Γιατί κάθε φως που ανάβει,
κάθε στολίδι που κρεμιέται,
κάθε ευχή που ψιθυρίζεται,
είναι ένας τρόπος να θυμόμαστε
πως η ελπίδα δεν χάνεται∙
απλώς περιμένει
την στιγμή που θα την καλέσουμε.
Κι έτσι θα γεμίσουν οι νύχτες του Δεκέμβρη
με ιστορίες και χαμόγελα,
με αναμνήσεις και όνειρα,
με την ήρεμη υπόσχεση
ότι ό,τι κι αν έφερε η χρονιά,
ο δρόμος μπροστά
είναι πάντα ανοιχτός
για κάθε νέα αρχή .
© ΕΛΈΝΗ ΛΟΎΚΑΡΗ ΚΑΛΑΪΤΣΊΔΟΥ
