Καρδιά μου

[Στίχος 1]

Αχ ... Καρδιά μου Κάτσε λίγο να σου πω 

στο ίδιο λάθος πάλι ξανά γυρνώ

 ψάχνω δίπλα μου να σε δω 

την ανάσα σου.... λαχταρώ

[Προ-ρεφρέν]

 Φεύγεις κι όμως είσαι  στο μυαλό 

Κάθε σου λέξη , μαχαίρι κοφτερό

 Τρέχω απ' την αγάπη μου να σωθώ 

Μα πάλι σε σένα ξανά γυρνώ.

[Ρεφρέν]

 Καρδιά μου ένα έχω να σου πω 

Μόνο για σένα λιώνω και πονώ 

Ω, Τι κι αν κάνω σε σένα θα ξαναρθώ

καίγομαι λιώνω απ' τον πυρετό 

Καρδιά μου ένα έχω να σου πω

 Σε κανένα άλλο κόσμο δεν χωρώ 

Ω, Τι κι αν χάσω εσένα κρατώ 

μέσα στην αγκαλιά σου να σβήσω , να χαθώ

[Στίχος 2] 

Καρδιά μου, Πόσες νύχτες να μετρώ 

Στα άδεια σεντόνια να σου μιλώ 

Σε κάθε λάθος, να σε φιλώ 

Και στο «μαζί» , να λέω σ' αγαπώ.

[Προ-ρεφρέν] 

Λες “τέλος” κι όμως δίνω μια αρχή 

Πατάς στα δάκρυά μου, χωρίς γιατί 

Μα αν μ’ αγκαλιάσεις, χάνω τη φωνή 

Και μένω στη δική σου φυλακή.

[Ρεφρέν] 

Καρδιά μου, ένα έχω να σου πω

 Μόνο για σένα λιώνω και πονώ 

Ω, Τι κι αν κάνω σε σένα θα ξαναρθώ 

Σε κανένα άλλο κόσμο δεν χωρώ.

Ω, Τι κι αν χάσω 

μόνο Εσένα κρατώ

 μέσα στην αγκαλιά σου 

να σβήσω, να χαθώ

[Γέφυρα] 

[χαμηλά [Σχεδόν ψίθυρος] 

Πες μου γιατί σε θέλω τόσο,

 εγώ γιατί σε λάθος κόσμο, να ζω 

Αν μ' αρνηθείς, θα σ' ακολουθώ 

Στην πρώτη μας μέρα, εκεί να ζω.

[Ρεφρέν] 

Καρδιά μου, ένα έχω να σου πω 

Μόνο για σένα λιώνω και πονώ

 Ω, Τι κι αν κάνω σε σένα θα ξαναρθώ 

Σε κανένα άλλο κόσμο δεν χωρώ.

Ω, Τι κι αν χάσω μόνο εσένα κρατώ

 μέσα στην αγκαλιά σου να σβήσω να χαθώ

Ο έρωτας θέλει το ρίσκο του

 Ηρθες στη ζωή μου ξαφνικά 

σ' έκλεισα, μες  στη καρδιά μου

με μάγεψες έχασα  τον έλεγχο 

 μαζί και τα μυαλά μου 

Οι χτυποι μου ανέβηκαν

φοβάμαι  πώς έχω σαλτάρει 

μέσα στα γλυκά ματάκια σου  

ταξιδεύω ως το φεγγάρι

Στα δικά σου τα διόδια στάθηκα

πλήρωσα με ψυχή και φωτιά

για τη χάρη του έρωτά μας

ρίσκαρα άλλη μια φορά

[Ρεφρέν ]

Αλήθεια έχω χάσει το μυαλό

μα  δεν με νοιάζει,  δεν με νοιάζει 

Ο έρωτας θέλει το ρίσκο του

Και το πάθος μου φωνάζει

Αισθάνομαι μόνο ομορφιά,

απίστευτη εμπειρία

Εχει απ' όλα  η ζωή

 Φτάνει να βρεις το δρόμο εσύ

Κι εγώ το δρόμο αυτόν πήρα !!

[Γέφυρα]

Κι αν καώ, θα καώ για σένα

κι αν χαθώ, θα φταις εσύ 

καλύτερα μια στιγμή μαζί σου 

παρά μια ζωή μισή 

[Ρεφρέν ]

Αλήθεια έχω χάσει το μυαλό

μα  δεν με νοιάζει,  δεν με νοιάζει 

Ο έρωτας θέλει το ρίσκο του

Και το πάθος μου φωνάζει

Ο φτωχός παλιάτσος

 Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες 🌷

Εύχομαι αυτή η τελευταία εβδομάδα της Αποκριάς να σας γεμίσει υγεία, αγάπη και μικρά θαύματα καθημερινότητας.

Σήμερα σας χαρίζω τον "Φτωχό παλιάτσο"

 — μια δημιουργία από την ψυχή μου.

Ένα τραγούδι για εκείνον που χαρίζει γέλιο, ενώ μέσα του κρύβει πόνο και  δάκρυα.

Για όλους εμάς που, στης ζωής το πανηγύρι, 

κλαίμε, γελάμε και συνεχίζουμε στο δικό μας μετερίζι.

Ο φτωχός παλιάτσος 

Στης ζωής το πανηγύρι, περπατάει ένας παλιάτσος με βήμα ελαφρύ αλλά με την καρδιά του φορτωμένη  με μέρες χαράς και λύπης. 

Το πρόσωπο του βαμμένο με χρώματα πολύχρωμα και το χαμόγελο του πλατύ για να σκορπάει χαρά. 

Κανείς όμως δεν ξέρει τι κουβαλά πίσω από το χαμόγελο.

Κανείς δεν ξέρει πόσες νύχτες έμεινε ξάγρυπνος, νηστικός  κι αμίλητος 

  Χαμογελάει  για να κάνει μικρούς μεγάλους να χαμογελάσουν κι ας τον ζοριζει ένα κόμπος στον λαιμό.

Χορεύει για να ξεφύγει  λίγο απ’ το βάρος της σιωπής.

 Και  όσο  γελούν τα παιδιά, εκείνος μαζεύει κρυφά τα δάκρυά της ψυχής του στις τσέπες, μα δεν τα παρατάει , συνεχίζει ...

Ολημέρα κι όλη νύχτα, πηδά μέσα στο πλήθος. 

Σαν φύλλο που το παίρνει ο άνεμος, δηλαδή 

— λίγο άτακτο, λίγο άβολο. 

Η ζωή τον σπρώχνει πέρα δώθε, από το γέλιο στην λύπη, από τραγούδι σε πνιχτο  αναστεναγμό. 

Μα πιστός στο ρόλο που του έταξε η ζωή, 

 δίνει την παράσταση μέχρι τέλους. 

 Κι όσο η μπογιά σιγά σιγά ξεθωριάζει,  κάνεις δεν βλέπει το βλέμμα του . 

Βαθύ, κουρασμένο, μα τόσο ανθρώπινο.

Ας ακούγονται χειροκροτήματα ένα σωρό, δεν νιώθει ευτυχισμένος γιατί στους στενούς δρόμους της μοναξιάς,  είναι φορτωμένος με χιλιάδες μικρές ήττες και σιωπές που γίναν βουνά. 

Και κάποια νύχτα σκοτεινή,  θα βρεθεί πεσμένος

 στο δρόμο, αβοήθητος, χωρίς κανένα χέρι να του  κλείσει τα μάτια 

Ο παλιάτσος — δεν είναι απλά ένας άνθρωπος που μας διασκεδάζει.

Είναι  ένας μάρτυρας της ζωής. 

Κάποιος που πονάει, που προσφέρει, που σπάει, που πέφτει , μα σηκώνεται και ύστερα πάλι συνεχίζει.

 Είναι η ίδια αντοχή  της ψυχής που μασκαρεύεται σε γέλιο,  δίνοντας παράσταση μεγάλη , προσπαθώντας να μην καταρρευσει ..

Κάπου βαθιά μέσα μας, είμαστε όλοι λίγο παλιάτσοι.

 στης ζωής το πανηγύρι, κλαίμε, γελάμε, τραγουδάμε. 

Μαχόμαστε στο δικό μας δύσκολο πεδίο μάχης. 

Και μέσα σ’ αυτό το εύθραυστο, σχεδόν αόρατο σημείο, εκείνη την ροή ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, μαθαίνουμε να υπάρχουμε 

— απλά και μόνο να υπάρχουμε.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου 

https://youtu.be/DP0ANxETFKc?si=B4XL8q-OZvpLvW_8