Η πόρτα της καρδιάς ανοίγει μόνο από μέσα

 

Στην άκρη μιας μικρής πόλης, εκεί όπου το φως του δειλινού απλωνόταν σαν λεπτό χρυσό πέπλο, ζούσε ένας ζωγράφος που συνήθιζε να ζωγραφίζει όχι αυτό που έβλεπαν τα μάτια, αλλά αυτό που ένιωθε η ψυχή. Οι πίνακές του μιλούσαν χαμηλόφωνα· έλεγαν ιστορίες χωρίς φωνή, μόνο με χρώματα, σκιά και σιωπή.

Ένα πρωινό,  έμεινε κλεισμένος στο εργαστήρι του για μέρες. Κανείς δεν άκουγε παρά μόνο τον απαλό ψίθυρο του πινέλου πάνω στο μουσαμά. Όταν τελικά άνοιξε τις πόρτες για την προσωπική του έκθεση, στο κέντρο της αίθουσας στεκόταν ο νέος του πίνακας. Και είχε τίτλο: «Η Πόρτα της Καρδιάς».

Ο πίνακας έδειχνε μια παλιά ξύλινη πόρτα, φωτισμένη από ένα αόρατο φως. Έμοιαζε σαν να σε καλούσε, σαν να σε ρωτούσε κάτι χωρίς λόγια. Οι επισκέπτες την κοίταζαν πολλή ώρα, νιώθοντας ένα απαλό σκίρτημα, σαν να άγγιζε κάτι μέσα τους.

Το χρώμα της ήταν πράσινο, μα όχι το πράσινο του καινούργιου—ήταν εκείνο το απαλό, ξεθωριασμένο, που μοιάζει να έχει λουστεί σε φως και μνήμες. 

Το ξύλο είχε σημάδια, μικρές ουλές του χρόνου, σαν εμπειρίες χαραγμένες πάνω σε δέρμα που έμαθε να αντέχει.

Στο κέντρο της πόρτας υπήρχε ένα άνοιγμα σε σχήμα καρδιάς.

Δεν ήταν ζωγραφισμένο.

Ήταν σκαλισμένο βαθιά, σαν να ήθελε κάποιος κάποτε να αφήσει μια υπόσχεση εκεί. Από αυτό το άνοιγμα, όταν η μέρα έγερνε, περνούσε μια αχτίδα φωτός και έλουζε το κατώφλι με μια γαλήνια λάμψη. Όσοι έβλεπαν αυτή την εικόνα, για λίγο σταματούσαν. Κανείς δεν ήξερε ακριβώς γιατί, μα ένιωθαν κάτι να μαλακώνει μέσα τους.

Τότε, ένας περαστικός πλησίασε τον ζωγράφο με απορία.

— Υπέροχη πόρτα, του είπε, μα παρατήρησα κάτι… Δεν έχει χερούλι. Είναι εσκεμμένο; Πώς ανοίγει;

Ο ζωγράφος χαμογέλασε σαν να άκουγε την ερώτηση που περίμενε.

— Ναι, απάντησε απαλά. Γιατί η πόρτα της καρδιάς ανοίγει μόνο από μέσα.

Η φράση του έμεινε να αιωρείται στον αέρα σαν μια ευγενική υπενθύμιση. Μερικοί χαμογέλασαν σιωπηλά, άλλοι ένιωσαν το βλέμμα τους να μαλακώνει. Κάποιοι γύρισαν και κοίταξαν τον πίνακα ξανά, σαν ξαφνικά να είχαν βρει το κρυμμένο του νόημα.

Κανείς δεν μπόρεσε να την ξεχάσει εκείνη τη φράση.

Γιατί όλοι, κάποια στιγμή στη ζωή τους, είχαν σταθεί μπροστά σε μια πόρτα που λαχταρούσαν να ανοίξει — είτε τη δική τους, είτε κάποιου άλλου.

Και τότε κατάλαβαν.

Η καρδιά δεν υποκύπτει σε χτυπήματα, απαιτήσεις ή βιασύνη.

Ανοίγει όταν νιώσει ασφάλεια.

Όταν την πλησιάσουν με καλοσύνη.

Όταν κάποιος χτυπήσει όχι δυνατά, αλλά με σεβασμό, με υπομονή — και κυρίως αληθινά 

Κι έτσι, ο πίνακας δεν ήταν απλώς ένα έργο τέχνης.

Ήταν ένα μυστικό κλειδί, που ο καθένας κρατούσε φεύγοντας:

πριν ζητήσεις να μπει κάποιος στη ζωή κάποιου άλλου, μάθε πρώτα να ανοίγεις τη δική σου πόρτα από μέσα.

Η πόρτα ήταν ένας καθρέφτης της δικής τους καρδιάς.

Όσο την πλησιάζεις με βιασύνη, φόβο ή απαίτηση, μένει κλειστή.

Μα όταν πας κοντά της με απλότητα, αποδοχή, ζεστασιά… έστω και λίγο, έστω και διστακτικά…ανοίγει από μέσα.

Κι από τότε, όποιος περνούσε από εκεί,  άφηνε την καρδιά του να αναπνεύσει.

Γιατί κάποιες πόρτες—οι αληθινές—
δεν ανοίγουν για να χωρέσεις εσύ μέσα τους.
Ανοίγουν για να χωρέσει το φως μέσα σε σένα.

© Ελένη Λούκαρη -  Καλαϊτσίδου 

Η πόρτα της καρδιάς

 

Η Πόρτα της Καρδιάς

Υπάρχει, λένε, μια πόρτα βαθιά μέσα μας όχι από ξύλο, ούτε από πέτρα —μα από ανάσες, από μνήμες, από αλήθειες που τρεμοπαίζουν σαν φλόγες.

Κάποτε την κρατάμε κλειστή, φοβούμενοι πως όποιος μπει θα δει την ακαταστασία μας:

τα ράφια με τους αναστεναγμούς,

τα συρτάρια με τα ανείπωτα,

τα ξεχασμένα γράμματα της ψυχής που δεν τολμήσαμε ποτέ να στείλουμε.

Κι όμως…

η πόρτα αυτή δεν φτιάχτηκε για να μένει κλειστή.

Χτυπά διακριτικά σε ώρες αθόρυβες:

ένα βλέμμα τυχαίο,

μια αγκαλιά που μοιάζει να ξέρει,

μια λέξη που μπαίνει μέσα μας σαν φως.

Και τότε ρωτά:

«Θα μ’ ανοίξεις;»

Το κλειδί δεν είναι στα χέρια των άλλων.

Είναι ένα μικρό θάρρος που κατοικεί πίσω από τα πλευρά μας, ένα “ναι” που τρέμει μα δεν υποχωρεί.

Γιατί η καρδιά, για να αγαπήσει, πρέπει πρώτα να επιτραπεί να τη δουν.

Όταν η πόρτα ανοίγει, δεν μπαίνουν μόνο οι άλλοι· βγαίνουμε κι εμείς.

Βγαίνουμε στο φως πιο ανάλαφροι, με λιγότερους τοίχους και περισσότερη ανάσα.

Κι αν κάποτε πληγωθούμε, ας θυμηθούμε:

Η καρδιά δεν ράγισε επειδή άνοιξε.

Ράγισε επειδή άξιζε να νιώσει.

Άφησε λοιπόν την πόρτα μισάνοιχτη.

Το φως βρίσκει πάντα δρόμο

εκεί όπου τολμάει να το καλέσει η αγάπη.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

Οι Άγγελοι

 

Οι Άγγελοι

Η 8η Νοεμβρίου είναι η ημέρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει τη Σύναξη των Αρχαγγέλων και όλων των Αγγελικών Ταγμάτων. Συχνά αναφέρεται απλά ως «των Αγγέλων» ή «των Ταξιαρχών».
Στις 8 Νοεμβρίου; Τιμούμε:

🌹Τον Αρχάγγελο Μιχαήλ – προστάτη, υπερασπιστή και αρχηγό των ουράνιων δυνάμεων
🌹Τον Αρχάγγελο Γαβριήλ – τον αγγελιοφόρο της Θείας Βούλησης
🌹Και όλα τα Εννέα Τάγματα των Αγγέλων
(Άγγελοι, Αρχάγγελοι, Θρόνοι, Κυριότητες, Εξουσίες, Δυνάμεις, Ενέργειες, Χερουβείμ, Σεραφείμ)

Η λέξη "Σύναξη" δηλώνει ότι οι πιστοί συγκεντρώνονται μαζί για να τιμήσουν τους Αγγέλους, όχι ως θεούς, αλλά ως λειτουργούς και υπηρέτες του Θεού.

Πολλές εκκλησίες και εξωκλήσια των Ταξιαρχών γιορτάζουν πανηγυρικά.

Σε ορισμένες περιοχές, θεωρείται ημέρα προστασίας από κινδύνους και αρρώστιες.

Γιορτάζουν όσοι/όσες έχουν ονόματα όπως: Μιχαήλ, Μιχάλης, Μιχαέλα, Γαβριήλ, Γαβριέλα, Άγγελος, Αγγελική, Σεραφείμ , κ.ά.

Η εορτή καθιερώθηκε τον 4ο αιώνα από την Εκκλησία για να αποδίδεται η σωστή τιμή στους Αγγέλους, αποφεύγοντας υπερβολές ή παρερμηνείες που υπήρχαν σε πρώιμες χριστιανικές κοινότητες.

🏵️Τα Εννέα Τάγματα των Αγγέλων

Στην Ορθόδοξη και γενικότερα χριστιανική παράδοση, οι Άγγελοι είναι πνευματικά όντα που υπηρετούν τον Θεό.
Χωρίζονται σε εννέα τάγματα, σε τρεις Ιεραρχίες
(ή τρεις ομάδες).
Κάθε τάγμα έχει διαφορετική αποστολή.
---
🔹 Α’ Ιεραρχία – Πλησιέστερη στον Θεό

Αυτά τα τάγματα βρίσκονται πιο κοντά στη Θεία Παρουσία.

1. Σεραφείμ
Φλέγονται από αγάπη για τον Θεό
Υμνούν αδιάκοπα: «Άγιος, Άγιος, Άγιος…»

2. Χερουβείμ
Φωτισμένα πνεύματα γεμάτα σοφία
Διαφυλάσσουν τη γνώση του Θεού

3. Θρόνοι
Σύμβολα Θείας δικαιοσύνης και ειρήνης
Θεοφόροι, φέρουν τη Θεία Δόξα
---

🔸 Β’ Ιεραρχία – Εκτελεστές της Θείας Βούλησης
4. Κυριότητες

Κυβερνούν τα κατώτερα αγγελικά τάγματα
Διδάσκουν αυτοκυριαρχία και ταπείνωση

5. Εξουσίες
Διατηρούν την τάξη στο σύμπαν
Προστατεύουν από το κακό και τους πειρασμούς

6. Δυνάμεις
Εκτελούν θαύματα με εντολή Θεού
Ενδυναμώνουν τους ανθρώπους στην πίστη
---

🔹 Γ’ Ιεραρχία – Κοντά στον άνθρωπο

7. Εξαρχίες (ή Αρχές)

Φροντίζουν για λαούς, έθνη και κοινωνίες
Καθοδηγούν τους ηγέτες

8. Αρχάγγελοι
Αγγελιοφόροι σημαντικών Θεϊκών μηνυμάτων

Γνωστοί Αρχάγγελοι: Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ κ.ά.

9. Άγγελοι
Πιο κοντά στην καθημερινή ζωή
Φύλακες των ανθρώπων – οι «Φύλακες Άγγελοι»
---
🏵️Η Αγγελική Ιεραρχία μας διδάσκει
Ταπείνωση, υπακοή και αγάπη προς τον Θεό
Τάξη, αρμονία και ειρήνη
Ότι κάθε πλάσμα έχει τον δικό του ρόλο στο σχέδιο του Θεού

🙏Στους Αγγέλους🙏

Άγγελοι, ελάτε για λίγο απόψε κοντά μας,
ν’ αγγίξετε την πληγή στην καρδιά μας·
να γίνει το δάκρυ ψυχής καθαρή προσευχή
κι ο πόνος μας να σιωπήσει,  να λυτρωθεί .

Άγγελοι, σταθείτε σαν άχνη φωτός,
ζεστό,  κρατήστε της ελπίδας,  το φως·
να γίνει ανάσα θάρρους, η πνοή μας
κι ο φόβος να φύγει απ' την ψυχή μας 

Άγγελοι, σκεπάστε με ειρήνη το νου,
με πέπλο αγνό  απ' το θόλο τ' ουρανού·
στα στήθη μας  να  μπει η  θεία  γαλήνη
κι η λύπη μας, μόνο ευλογία να γίνει 

Άγγελοι,  φτερούγες πάνω μας, απλώστε 
την απαλή σας αγκάλη·στην ψυχή δώστε 
παρηγοριά σκορπίστε σε κάθε πληγή, 
 το Φως  φέρτε να μην το πνίγει η αυγή.

Άγγελοι, με άστρο ευλογίας φυλάξτε τη γη,
ν'  ανθίσει αγάπη παντού  σε κάθε ψυχή·
ας γίνει η νύχτα σκαλοπάτι προς το Φως
κι η γαλήνη σας ύμνος ζωής, πολύ δυνατός.

Αμήν. 🙏
© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου