Ο φτωχός παλιάτσος

 Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες 🌷

Εύχομαι αυτή η τελευταία εβδομάδα της Αποκριάς να σας γεμίσει υγεία, αγάπη και μικρά θαύματα καθημερινότητας.

Σήμερα σας χαρίζω τον "Φτωχό παλιάτσο"

 — μια δημιουργία από την ψυχή μου.

Ένα τραγούδι για εκείνον που χαρίζει γέλιο, ενώ μέσα του κρύβει πόνο και  δάκρυα.

Για όλους εμάς που, στης ζωής το πανηγύρι, 

κλαίμε, γελάμε και συνεχίζουμε στο δικό μας μετερίζι.

Ο φτωχός παλιάτσος 

Στης ζωής το πανηγύρι, περπατάει ένας παλιάτσος με βήμα ελαφρύ αλλά με την καρδιά του φορτωμένη  με μέρες χαράς και λύπης. 

Το πρόσωπο του βαμμένο με χρώματα πολύχρωμα και το χαμόγελο του πλατύ για να σκορπάει χαρά. 

Κανείς όμως δεν ξέρει τι κουβαλά πίσω από το χαμόγελο.

Κανείς δεν ξέρει πόσες νύχτες έμεινε ξάγρυπνος, νηστικός  κι αμίλητος 

  Χαμογελάει  για να κάνει μικρούς μεγάλους να χαμογελάσουν κι ας τον ζοριζει ένα κόμπος στον λαιμό.

Χορεύει για να ξεφύγει  λίγο απ’ το βάρος της σιωπής.

 Και  όσο  γελούν τα παιδιά, εκείνος μαζεύει κρυφά τα δάκρυά της ψυχής του στις τσέπες, μα δεν τα παρατάει , συνεχίζει ...

Ολημέρα κι όλη νύχτα, πηδά μέσα στο πλήθος. 

Σαν φύλλο που το παίρνει ο άνεμος, δηλαδή 

— λίγο άτακτο, λίγο άβολο. 

Η ζωή τον σπρώχνει πέρα δώθε, από το γέλιο στην λύπη, από τραγούδι σε πνιχτο  αναστεναγμό. 

Μα πιστός στο ρόλο που του έταξε η ζωή, 

 δίνει την παράσταση μέχρι τέλους. 

 Κι όσο η μπογιά σιγά σιγά ξεθωριάζει,  κάνεις δεν βλέπει το βλέμμα του . 

Βαθύ, κουρασμένο, μα τόσο ανθρώπινο.

Ας ακούγονται χειροκροτήματα ένα σωρό, δεν νιώθει ευτυχισμένος γιατί στους στενούς δρόμους της μοναξιάς,  είναι φορτωμένος με χιλιάδες μικρές ήττες και σιωπές που γίναν βουνά. 

Και κάποια νύχτα σκοτεινή,  θα βρεθεί πεσμένος

 στο δρόμο, αβοήθητος, χωρίς κανένα χέρι να του  κλείσει τα μάτια 

Ο παλιάτσος — δεν είναι απλά ένας άνθρωπος που μας διασκεδάζει.

Είναι  ένας μάρτυρας της ζωής. 

Κάποιος που πονάει, που προσφέρει, που σπάει, που πέφτει , μα σηκώνεται και ύστερα πάλι συνεχίζει.

 Είναι η ίδια αντοχή  της ψυχής που μασκαρεύεται σε γέλιο,  δίνοντας παράσταση μεγάλη , προσπαθώντας να μην καταρρευσει ..

Κάπου βαθιά μέσα μας, είμαστε όλοι λίγο παλιάτσοι.

 στης ζωής το πανηγύρι, κλαίμε, γελάμε, τραγουδάμε. 

Μαχόμαστε στο δικό μας δύσκολο πεδίο μάχης. 

Και μέσα σ’ αυτό το εύθραυστο, σχεδόν αόρατο σημείο, εκείνη την ροή ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, μαθαίνουμε να υπάρχουμε 

— απλά και μόνο να υπάρχουμε.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου 

https://youtu.be/DP0ANxETFKc?si=B4XL8q-OZvpLvW_8