Ο Οκτώβρης

 Ο Οκτώβρης έρχεται αθόρυβα, 
με μια χούφτα φύλλα στα χέρια 
και μια βροχή κρυμμένη στα μάτια του.

Πέρασε από τους δρόμους
και άγγιξε τα δέντρα ένα-ένα,
σαν να τα αποχαιρετούσε πριν από έναν μεγάλο ύπνο.
Τα φύλλα πεφτουνε  αργά,
χρυσά και κόκκινα,
σαν μικρές επιστολές που ο άνεμος
δεν πρόλαβε να διαβάσει.

Κι εγώ στάθηκα στο παράθυρο
να κοιτάζω το φθινόπωρο να περνά.
Μυρίζει βρεγμένο χώμα, καφέ και νοσταλγία.
Και μέσα στη σιωπή του
άκουσα την καρδιά μου να θυμάται
όσα ο χρόνος δεν κατάφερε να πάρει.

Ο Οκτώβρης δεν είναι μόνο ένας μήνας.
Είναι μια υπόσχεση πως ακόμη κι όταν κάτι φεύγει,
μένει πίσω του ένα χρώμα,
μια μυρωδιά,
ένα βλέμμα,
ένα «θυμάμαι».

Κι ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο μάθημα του φθινοπώρου:
πως δεν χρειάζεται να κρατάς τα φύλλα για να αγαπάς το δέντρο.
Αρκεί να τα αφήσεις να πέσουν
και να ευγνωμονείς τον άνεμο
για όσα σου χάρισε.

Ω ! Οκτώβρη μου γλυκέ 

Στου Οκτώβρη το δειλινό
 τα φύλλα κίτρινα στο χώμα 
κι ο άνεμος ψιθυριστά
μου φέρνει δροσιά στο στόμα .

Και μια ανάμνηση παλιά  

στο νου μου ηρθε πάλι 
το φως χρυσίζει τη σιωπή
στου δρόμου το σοκάκι.

Ρεφρέν
Ω, Οκτώβρη μου γλυκέ,
μήνα της σιωπής,
φέρνεις μέσα στην καρδιά
άρωμα βροχής.
Κι αν τα φύλλα πέφτουνε,
κάτι μένει εδώ —
μια ανάμνηση χρυσή
κι ένα «σ’ αγαπώ».

Κι ένα πουλί στον ουρανό
χαράζει τη φυγή του,
μα εγώ κρατώ μες στην καρδιά
το άρωμα της γης του.

Στα σύννεφα ζωγραφιστή
η τελευταία μέρα,
κι ο ήλιος μοιάζει να κρατά
του καλοκαιριού τη σφαίρα.

Στους δρόμους πέφτει η βροχή,
μοσχοβολά το χώμα,
κι εγώ κρατώ στα χέρια μου
του φθινοπώρου το χρώμα.

Κι όταν η νύχτα θα ’ρθει πια
μόνη με το φεγγάρι 
θα τραγουδά ο Οκτώβρης μου
σε κάθε ξερό κλωνάρι 

Ρεφρέν
Ω, Οκτώβρη μου γλυκέ,
μήνα της σιωπής,
φέρνεις μέσα στην καρδιά
άρωμα βροχής.
Κι αν τα φύλλα πέφτουνε,
κάτι μένει εδώ —
μια ανάμνηση χρυσή
κι ένα «σ’ αγαπώ».

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

Το Φθινόπωρο ήρθε

 

Το Φθινόπωρο ήρθε… 🍂

Κάθε εποχή έχει τη δική της φωνή.

Το φθινόπωρο μιλά σιγανά… 

μέσα από τα φύλλα που πέφτουν, 

τη βροχή που ποτίζει τη γη 

και τα χρώματα που ζεσταίνουν την ψυχή.

Είναι η εποχή του απολογισμού, 

της αποχώρησης, αλλά και της ελπίδας.

Γιατί η φύση μάς θυμίζει πως τίποτα 

δεν τελειώνει πραγματικά· 

κάθε φύλλο που πέφτει γίνεται χώμα, 

κάθε σπόρος περιμένει τη στιγμή του και κάθε τέλος κρύβει μέσα του μια νέα αρχή. 🌾

Κάπως έτσι γεννήθηκαν κι αυτοί οι στίχοι…

ένα μικρό ποίημα  για το φθινόπωρο, 

τη γη, τον άνθρωπο που την καλλιεργεί

 και την ελπίδα που πάντα επιστρέφει. ❤️🍁

🏵️Το Φθινόπωρο  ήρθε! 🏵️

Το φθινόπωρο ήρθε σιγά, σαν ανάσα,

με φύλλα χρυσά να χορεύουν στη γη,

κι αφήνει στα μάτια μια γλυκιά θύμηση,

για όσα περάσαν και δεν είναι πια εκεί.

Κάνει έναν απολογισμό η καρδιά μας,

σε κάθε φύλλο που πέφτει απαλά,

μα μέσα στη σιωπή γεννιέται η ελπίδα,

πως κάτι καινούριο θα έρθει ξανά.

Φθινόπωρο, εποχή της αλλαγής,

με δροσιά στον αέρα και φως στην ψυχή,

ό,τι αφήνεις πίσω δεν είναι χαμένο,

είναι ένα βήμα για μια νέα αρχή.

Κι αν τα χρώματά σου θυμίζουν το τέλος,

 μας μαθαίνεις να κοιτάμε μπροστά 

γιατί κάθε φύλλο που πέφτει στο χώμα

γίνεται αύριο καινούρια σοδειά.

Σαν πέσει η πρώτη βροχή στο χώμα 

και γίνει η γη ξανά ζωντανή,

ο γεωργός σηκώνει τα μανίκια 

και πιάνει δουλειά απ’ την αυγή.

Στα χέρια έχει χώμα και ρόζους,

μα στην καρδιά του έχει χαρά,

γιατί γνωρίζει πως κάθε ευτυχία

ξεκινάει απ’ τη γη και ανθίζει ξανά.

Κι όταν ο ήλιος  στον ουρανό χαθεί

κι ανάψει το πρώτο αστέρι ψηλά,

γυρίζει στο σπίτι κουρασμένος,

μα λέει: "Και του χρόνου, ξανά".

Κι όταν η άνοιξη ξαναρθεί μια μέρα,

κι ο ήλιος χαμογελάσει στη γη,

τότε  εκείνη  θα του θυμίσει και πάλι

πως κάθε τέλος γεννά μια αρχή.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου

❤️Πριν σωπάσει ένα παιδί ❤️

 ❤️Πριν σωπάσει ένα παιδί ❤️

Κάπου ανάμεσά μας μεγαλώνει ένα παιδί 

που μπορεί να χαμογελάει, 

να πηγαίνει σχολείο, 

να μιλάει με τους φίλους του, 

να κλείνεται στο δωμάτιό του…

και μέσα του να δίνει μια μάχη 

που κανείς δεν βλέπει.

Ένας έφηβος δεν χρειάζεται πάντα μεγάλα λόγια.

Χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα τον κοιτάξει

 στα μάτια και θα τον ρωτήσει:

"Είσαι πραγματικά καλά;"

Και όταν απαντήσει "ναι", να μην βιαστούμε να φύγουμε.

Γιατί μερικές φορές το "είμαι καλά" σημαίνει

"δεν ξέρω πώς να σου πω ότι δεν είμαι".

Ας κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά τα παιδιά μας.

Στο σπίτι, ας προσέχουμε τις σιωπές τους.

Ας μη βαφτίζουμε κάθε αλλαγή στη συμπεριφορά τους "εφηβεία". 

Ας μην κάνουμε κάθε αποτυχία μάθημα, 

κάθε λάθος ντροπή

 και κάθε δυσκολία σύγκριση.

Στο σχολείο, ας θυμηθούμε 

πως πίσω από έναν μαθητή που απομονώνεται,

που θυμώνει, 

που αδιαφορεί

 ή που αλλάζει ξαφνικά, 

μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που ζητά βοήθεια χωρίς να ξέρει πώς να τη ζητήσει.

Και εμείς, ως κοινωνία, ας αναρωτηθούμε 

τι είδους κόσμο παραδίδουμε στα παιδιά.

Έναν κόσμο όπου πρέπει συνεχώς να φαίνονται όμορφα, δυνατά, επιτυχημένα, χαρούμενα;

Έναν κόσμο όπου η αξία τους μετριέται 

με βαθμούς, επιδόσεις, εικόνες, likes 

και αποδοχή;

Και ας ζητήσουμε και από τα ΜΜΕ

 κάτι αυτονόητο:

όταν μια τραγωδία αφορά ένα παιδί, 

ας υπάρχει λίγο σεβασμός κι ευθύνη 

στον τρόπο που την παρουσιάζουν.

Όχι λεπτομέρειες που σοκάρουν.

Όχι τίτλοι που μετατρέπουν 

τον πόνο σε θέαμα.

Όχι εικασίες για τα αίτια πριν μιλήσουν 

οι άνθρωποι που γνωρίζουν.

Γιατί απέναντι στην ευαισθησία ενός παιδιού,

 η δημοσιότητα χρειάζεται μέτρο

 και η κοινωνία χρειάζεται ανθρωπιά.

Δεν ξέρουμε πάντα τι συμβαίνει πίσω από μια κλειστή πόρτα.

Δεν ξέρουμε τι κουβαλάει ένα παιδί 

μέσα στην τσάντα του μαζί με τα βιβλία του.

Μπορεί να κουβαλάει φόβο.

Μπορεί μοναξιά.

Μπορεί απόρριψη.

Μπορεί έναν πόνο που δεν τόλμησε ποτέ 

να ονομάσει.

Ας μάθουμε λοιπόν να ακούμε πριν κρίνουμε.

Να αγκαλιάζουμε πριν συμβουλέψουμε.

Να ρωτάμε πριν υποθέσουμε.

Να μένουμε πριν φύγουμε.

Γιατί ένα παιδί δεν χρειάζεται έναν τέλειο κόσμο.

Χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα του θυμίσει ότι δεν είναι μόνο του μέσα στον ατελή κόσμο μας.

Και ίσως η πιο σημαντική λέξη που μπορούμε να χαρίσουμε σε έναν έφηβο που δυσκολεύεται είναι αυτή:

"Μίλησέ μου.

Δεν θα σε κρίνω.

Είμαι εδώ.

Και θα το περάσουμε μαζί."

Ας μην περιμένουμε να φωνάξουν για να τους ακούσουμε.

Ας ακούσουμε τις σιωπές τους.

Πριν γίνουν κραυγές.

© Ελένη Λούκαρη -  Καλαϊτσίδου

Η ΔΙΕΘΝΉΣ ΗΜΈΡΑ ΤΗΣ ΕΙΡΉΝΗΣ

 

Η ΔΙΕΘΝΉΣ ΗΜΈΡΑ ΤΗΣ ΕΙΡΉΝΗΣ 

Η Διεθνής Ημέρα Ειρήνης γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Σεπτεμβρίου και καθιερώθηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) το 1981.

Η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη στην προώθηση:

🕊️ της ειρήνης και της μη βίας,

🤝 του διαλόγου και της συνεργασίας μεταξύ των λαών,

🌍 του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,

❤️ της αλληλεγγύης και της κατανόησης μεταξύ των ανθρώπων.

Το μήνυμα της ημέρας είναι ότι η ειρήνη δεν αφορά μόνο την απουσία πολέμου, αλλά και τη δημιουργία κοινωνιών όπου οι άνθρωποι μπορούν να ζουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και αμοιβαίο σεβασμό.

Σήμερα, η γη σωπαίνει για μια στιγμή,

σαν να κρατά την ανάσα της

για να ακούσει τη φωνή του ανθρώπου.

Κι εκεί, ανάμεσα στα ερείπια και στα δάκρυα,

ένα μικρό λευκό περιστέρι ανοίγει τα φτερά του.

Δεν γνωρίζει σύνορα,

δεν γνωρίζει σημαίες,

μόνο τον δρόμο προς τον ουρανό.

Ειρήνη είναι ένα παιδί

που κοιμάται χωρίς να φοβάται τη νύχτα.

Είναι ένα χέρι που απλώνεται χωρίς 

να ζητά τίποτα,

μια λέξη που συγχωρεί,

μια αγκαλιά που χωρά ολόκληρο τον κόσμο.

Ας μην αφήσουμε την ειρήνη να μείνει

 μόνο μια λέξη.

Ας την κάνουμε πράξη

στο βλέμμα, στη σκέψη, στην καθημερινότητά μας.

Γιατί ο κόσμος αλλάζει

κάθε φορά που ένας άνθρωπος

επιλέγει να μη γίνει η αιτία ενός ακόμη πόνου.

Και ίσως τότε, κάποια μέρα,

τα παιδιά μας να κοιτάξουν τον ουρανό

και να μη γνωρίζουν τι σημαίνει πόλεμος·

να γνωρίζουν μόνο τι σημαίνει ειρήνη.

Κι αυτή η ελπίδα

ας γίνει σήμερα μια φωνή.

Μια φωνή που θα περάσει πάνω 

από τα σύνορα,

πάνω από τον φόβο και το μίσος,

για να θυμίσει σε όλους μας

πως η ζωή πάντα αναζητά το φως!

❤️Της Ειρήνης η φωνή ❤️

Άδικος είν΄ο πόλεμος κι αχόρταγο το στόμα

του αφανισμού κρύβει μέσα του χίλια μαζί θεριά,

όμως τα χείλη αμίλητα χαμογελούν ακόμα

κι ελπίδες πλάθει η ψυχή και όνειρα ξανά.

Οι πασχαλιές ανάστασης πάλι θα ξανανθίσουν

σε κήπους που ρημάχτηκαν με όπλα φονικά

σβήνουν τα μαύρα δάκρυα κι αυτά θα σταματήσουν

θα λάμψουν πάλι  οι χαρές θα γίνουν αγκαλιά.

Να! της ειρήνης η μυρωδιά της άνοιξης η ώρα

μόνο τραγούδια τα παιδιά με πρωτόγνωρη λαλιά,

τους κρότους από όπλα φονικά θα σταματήσουν τώρα

και προσευχές τον πόλεμο μη ξαναζήσουν πια.

Κορίτσια σε κάμπους θα κυνηγούν άτρομα παλικάρια

με της ζωής τους κεραυνούς θα χτίσουνε φωλιές,

το σ΄αγαπώ θα ξαναρθεί με μια φωνή καθάρια,

και θα γυρίσει ο έρωτας με χτύπους στις καρδιές.

Χρυσές αχτίδες  θ΄ρθουνε μες στης ψυχής τα κάστρα

και της ειρήνης η φωνή πάλι θα ακουστεί

το μίσος κι η εκδίκηση λαμπρά θα γίνουν άστρα

και πλοία με όπλα του χαμού βαρκούλες με πανί.

Ο χάρος ας πηγαινοέρχεται τίποτε δεν θα βρίσκει,

και κάθε μέρα που θα περνά θα γίνεται γιορτή,

οι μαύρες μέρες της φωτιάς του εφιάλτη ίσκιοι

θα σβήσουν με τη δύναμη που δίνει η ζωή.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου

Στο ταξίδι της ζωής με Σοφία Πίστη Ελπίδα κι Αγάπη

 

Γιορτινή Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι 

Χαρούμενη κι ευλογημένη Πέμπτη με , Υγεία , Σοφία, Πίστη , Ελπίδα κι Αγάπη , 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά σήμερα, 17 Σεπτεμβρίου, την Αγία Σοφία και τις τρεις θυγατέρες της, Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη, που μαρτύρησαν σε νεαρή ηλικία για την αφοσίωσή τους στον Χριστό.

Η θυσία τους παραμένει αιώνιο παράδειγμα πίστης και αυταπάρνησης, μπροστά στα μαρτύρια που υπέφεραν ενώ η Σοφία τιμάται ως σύμβολο καρτερίας.

Η Αγία Σοφία, μαζί με τις κόρες της, έγινε σύμβολο της χριστιανικής πίστης και θυσιάστηκε για τις αρετές που πρεσβεύουν τα ονόματά τους. 

🙏Βοήθεια μας 🙏

💔Να έχει η ζωή μας ένα όμορφο ταξίδι,

με ήρεμες θάλασσες, φωτεινούς ορίζοντες

και πάντα… .

με όλα εκείνα που αγαπήσαμε,

όλα όσα πιστέψαμε,

όσα ελπίσαμε

κι όσα σοφά διδαχθήκαμε

στη διαδρομή. 💔

🌺 Τ Ο  Τ Α Ξ Ι Δ Ι  Τ Η Σ.  Ζ Ω Η Σ 🌺

Στης ζωής το καράβι, με πανιά ανοιχτά,

ταξιδεύουμε όλοι σε νερά μακρινά.

Με Σοφία , Πίστη , Ελπίδα κι Αγάπη 

η καρδιά μας θα βρει απάνεμο λιμάνι 

🌿 Η Σοφία κρατάει το τιμόνι γερά,

μας φωτίζει τον νου στα δύσκολα στενά.

Μας μαθαίνει πως μέσα σε κάθε συμφορά,

κρύβεται μια αλήθεια, μια καινούρια χαρά.

 ✝️Η Πίστη ανοίγει  σε κάθε καιρό τα πανιά 

και μας δίνει κουράγιο να πάμε μπροστά,

όταν όλα σκοτεινιάζουν και μοιάζουν βουνά,

μας θυμίζει πως πάντα θα ' ρθει ξαστεριά.

✨ Η Ελπίδα στον ορίζοντα ανάβει φωτιά,

σαν αστέρι που λάμπει βαθιά στην καρδιά.

Κι όσο υπάρχει ένα όνειρο, όσο υπάρχει φως,

κανείς δρόμος δεν είναι χαμένος, κανείς καιρός.

.

❤️ Κι η Αγάπη, που είναι θάλασσα δίχως στεριά,

αγκαλιάζει τον κόσμο με χέρια ζεστά.

Γίνεται γέφυρα, γίνεται χάδι, γίνεται φως,

και κάνει να μοιάζει ο δύσκολος δρόμο πιο γλυκός.

🌹 Σοφία, Πίστη, Ελπίδα κι Αγάπη,

τέσσερα αστέρια στου κόσμου το χάρτη.

Τέσσερα ονόματα με Χάρη και φως,

που κάνουν κάθε  άνθρωπο να νιώθει ζωντανός .

Κι όταν φτάσουμε κάποτε στην Ιθάκη μας πια,

θα κοιτάξουμε πίσω με μάτια υγρά.

Και θα πούμε πως άξιζε κάθε διαδρομή,

κάθε δάκρυ, κάθε γέλιο, κάθε μας στιγμή.

Γιατί ο δρόμος της ζωής, όσο κι αν μακραίνει,

είναι δώρο που μέσα στην ψυχή μας απομένει.

Κι ο πιο μεγάλος προορισμός, αν θέλεις να τον βρεις,

είναι να αγαπάς, να ελπίζεις, να πιστεύεις και να ζεις. 🌺

💐 ❤️🌹Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και στους εορτάζοντες!

Στην  Σοφία , στην  Πίστη, στην  Ελπίδα και στην  Αγάπη, 

να χαρίζει ο Θεός υγεία, φως και ευλογία

και κάθε τους βήμα να ανθίζει με χαρά! ❤️🌷

© Ελενη Λούκαρη Καλαϊτσίδου

71 χρόνια μετά… κι εμείς ακόμα κορίτσια ❤️☕

Κορίτσια μου γλυκά 

Εμείς, που γνωριζόμαστε από τα μαθητικά μας χρόνια και φτάσαμε αισίως στα 71! 😊

Που κάθε Τετάρτη καθόμαστε στην Εληα για τον καφέ μας, που όταν θυμόμαστε τα σχολικά μας χρόνια, γελάμε με ιστορίες που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε, που μιλάμε για τα παιδιά και τα εγγόνια μας, αλλά και για τις μικρές και μεγάλες δυσκολίες που έφερε η ζωή.

Που δεν υπάρχει μέρα να μην μιλάμε και για την υγεία μας — άλλης την πονάει το γόνατο, άλλης η μέση, άλλη έχει την πίεσή της, άλλη τις εξετάσεις της… 😂

Και όμως, μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό:

Είμαστε ακόμα εδώ. 

Μαζί! 

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα "φάρμακα" της ηλικίας μας: η παρέα, η επικοινωνία, το γέλιο, το να έχουμε έναν άνθρωπο να ακούσει τις έγνοιες μας, τα προβλήματα μας και να μας πει "κι εγώ το ίδιο περνάω" κι ,"εγώ το ίδιο πονάω" 

Δεν χρειάζεται να προσποιούμαστε ότι δεν μεγαλώνουμε.

Ούτε να ντρεπόμαστε για τις ρυτίδες, τα άσπρα μαλλιά, τις μικρές αδυναμίες και τις αλλαγές του σώματός μας.

Να μεγαλώνουμε με αξιοπρέπεια, αλλά και με χαρά.

Να περπατάμε όσο μπορούμε, να προσέχουμε την υγεία μας, να ακούμε τους γιατρούς μας, αλλά ταυτόχρονα να απολαμβάνουμε καφέ μας , μια εκδρομή, ένα γλυκό, μια κουβέντα, ένα γέλιο.

Να μη χαλάμε την ψυχή μας για ανθρώπους και πράγματα που δεν αξίζουν.

Να λέμε "σ' αγαπώ" " σε χρειάζομαι", "σε συγχωρώ" και "χαίρομαι που σε έχω στη ζωή μου" .

Και πάνω απ' όλα, να μη σταματήσουμε να έχουμε περιέργεια, όνειρα και επιθυμίες.

Γιατί μπορεί να είμαστε 71, αλλά δεν είμαστε τελειωμένες ιστορίες.

Έχουμε ακόμα σελίδες να γράψουμε.

Και ξέρετε κάτι;

Ίσως η πιο όμορφη πλευρά της ηλικίας μας είναι ότι τώρα πια ξέρουμε καλύτερα τι αξίζει και τι όχι.

Δεν χρειάζεται να αρέσουμε σε όλους.

Δεν χρειάζεται να αποδεικνύουμε τίποτα.

Δεν χρειάζεται να κυνηγάμε τη νεότητα.

Ας χαιρόμαστε τη ζωή που έχουμε.

Και κάθε Τετάρτη, όταν ανταμώνουμε για τον καφέ μας, ας θυμόμαστε ότι δεν συναντιούνται απλώς μερικές 71χρονες γυναίκες.

Συναντιούνται κορίτσια που γνωρίστηκαν στο σχολείο και κατάφεραν, ύστερα από τόσα χρόνια, να κρατήσουν ακόμα τη φιλία τους ζωντανή. ❤️

Και αυτό, κορίτσια μου γλυκά, είναι από μόνο του ένα μικρό θαύμα.

Να είμαστε καλά, να γελάμε, να προσέχουμε η μία την άλλη και να συνεχίσουμε να έχουμε τις Τετάρτες μας.

Γιατί η φιλία που άντεξε στον χρόνο είναι από τα πιο όμορφα δώρα της ζωής. ❤️

«Και κάθε Τετάρτη δεν πίνουμε απλώς έναν καφέ.

Πίνουμε στην υγειά μας, στις αναμνήσεις μας και στα χρόνια που έχουμε ακόμα μπροστά μας.

Γιατί στα 71… έχουμε πολλά ακόμα να πούμε, να γελάσουμε και να ζήσουμε!» ☕🥂❤️

Κι ας περνούν τα χρόνια .

Οι αναμνήσεις μένουν.

Και η αληθινή φιλία δεν έχει ηλικία. ❤️🥂☕

Ελένη Λούκαρη- Καλαϊτσίδου