Η στιγμή που η μάσκα λιώνει στο Φως

 

Η στιγμή που η  μάσκα  λιώνει  στο Φως🏵️

Έρχεται κάποια στιγμή, που νιώθεις  μια συγκεκριμένη, βουβή πίκρα
που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον πόνο.

Είναι η στιγμή που η αλήθεια έρχεται στο φως,
όχι σαν λύτρωση, αλλά σαν ένας ισοπεδωτικός σεισμός.
Και η πίκρα αυτή δεν γεννιέται απλά από το ψέμα· γεννιέται από το πού είχες τοποθετήσει τον άνθρωπο που σου το είπε .

Όταν βάζεις κάποιον πάνω από τον ίδιο σου τον εαυτό, δεν του χαρίζεις απλώς την εμπιστοσύνη σου.
Του παραδίδεις τα κλειδιά της καρδιάς σου,
της ύπαρξη σου.
Του χαρίζεις την αγάπη σου.
Τον εμπιστεύεσαι , πιστεύεις στα μάτια του περισσότερο από τα δικά σου

Και μετά,  έρχεται η αλήθεια
Η  μάσκα ραγίζει, λιώνει στο φως της

Το σοκ της διαπίστωσης δεν είναι μόνο
ότι σου είπαν ψέματα.
Είναι η βίαιη αποκαθήλωση του ειδώλου
που εσύ ο ίδιος έχτισες με τόση αγάπη.
Συνειδητοποιείς ότι ο άνθρωπος για
τον οποίο θα έπεφτες στη φωτιά,
κρατούσε τον αναπτήρα.

Η πίκρα που νιώθεις είναι το απόσταγμα
αυτής της ασύμμετρης θυσίας:
το συναίσθημα ότι χρεοκόπησες συναισθηματικά, επειδή επένδυσες όλα σου τα υπάρχοντα
σε μια ψεύτικη υπόσχεση.

Το ψέμα έχει πολλά πρόσωπα,
αλλά η πιο σκοτεινή του μορφή είναι
αυτή που φοράει το προσωπείο
της απόλυτης εμπιστοσυνης και αγάπης.

Σε αναγκάζει να κοιτάξεις πίσω και να αμφισβητήσεις κάθε αναμνηση,
κάθε λέξη, κάθε βλέμμα.
Αναρωτιέσαι αν τίποτα από όσα ζήσατε ήταν αληθινό, ή αν απλώς χειροκροτούσες μια καλοστημένη παράσταση.

Όμως, μέσα σε αυτή την ακραία μοναξιά της προδοσίας, κρύβεται και μια σκληρή αλήθεια:
Το να αγαπάς κάποιον περισσότερο
από τον εαυτό σου είναι ένα όμορφο,
ανθρώπινο λάθος.
Δείχνει το μέγεθος της δικής σου άδολης 
αγάπης , όχι τη δική τους αξία.

Η πίκρα θα περάσει.
Η μάσκα δεν θα ξανακολλήσει.
Γιατί όταν η αλήθεια έρθει στο φως,
όσο κι αν πονάει,
σου επιστρέφει κάτι που είχες χάσει:
τον εαυτό σου.

Και τότε καταλαβαίνεις.
Δεν χρεοκόπησες επειδή αγάπησες πολύ.
Χρεοκόπησες μόνο εκεί που πίστεψες

πως έπρεπε να μικρύνεις εσύ
για να χωρέσει κάποιος άλλος στη ζωή σου.

Από εδώ και πέρα, όχι.
Δεν θα ξαναχτίσεις πάνω σε υποσχέσεις.
Δεν θα ξανακάνεις έκπτωση στην αλήθεια.
Δεν θα ξαναδώσει κανείς αξία στον εαυτό σου
περισσότερη απ’ όση του δίνεις εσύ.

Η επόμενη βάση δεν θα είναι εκείνος.
Δεν θα είναι κανένας άλλος.
Θα είσαι εσύ.
Και αυτή τη φορά,
όποιος θέλει να μείνει στη ζωή σου,
θα πρέπει να έρθει χωρίς μάσκα.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου

Εσύ και εγώ Μαζί

Δεν είναι η αγάπη μας λέξη,

που σβήνει σαν άστρο μακριά.

Είναι ένα χάδι που φέγγει,

στα μάτια σου, μες στη νυχτιά.

Δεν είναι η αγάπη μας μια λέξη,

που  παίρνει ο άνεμος μακριά.

είναι φωτιά που μέσα μας φέγγει,

ακόμα κι όταν όλα είναι σκοτεινά. 

Μαζί η καρδιά μας ανθίζει,

σαν ρόδο που διώχνει το χθες.

Το βλέμμα σου φως μού χαρίζει,

και διώχνει μακριά τις σιωπές .

Κι αν έξω ο κόσμος παγώσει,

εσύ στην αγκάλη μου έλα.

Η αγάπη αυτή θα μας σώσει,

σαν ήλιος, σαν ζεστή κορδέλα,

Μαζί εκεί αρχίζει ξανά η ζωή.

Η αγάπη κρατάει το αδράχτι,

υφαίνει το αύριο στην ψυχή.

Μαζί..μη φοβάσαι το σκοτάδι.

Αν οι δρόμοι γεμίσουν στάχτη,

αν ο κόσμος μάς θέλει μακριά,

κράτα πίσω το κάθε σημάδι,

να γίνουμε πάλι μια φωλιά.

 

που την παίρνει ο άνεμος μακριά.
είναι φωτιά που μέσα μας θα φέγγει,
ακόμα κι όταν όλα είναι σκοτεινά.

Κι αν οι δρόμοι γεμίσουν με στάχτη,
αν ο κόσμος μάς θέλει μακριά,
κράτα πίσω το κάθε σημάδι,
να γίνουμε πάλι μια φωλιά.

Μαζί εκεί αρχίζει ξανά η ζωή.
Η αγάπη κρατάει το αδράχτι,
υφαίνει το αύριο στην ψυχή.
Μαζί, μη φοβάσαι το σκοτάδι.

Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών - 5 Οκτωβρίου

"Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές…

Χτίσε της κοινωνίας το παλάτι, 

δάσκαλε σοφέ…"

Κωστής Παλαμάς 

5 Οκτωβρίου — Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών🏵️

Σήμερα τιμούμε όλους τους εκπαιδευτικούς 

που δίνουν γνώση, καλλιεργούν αξίες, εμπνέουν, στηρίζουν και ανοίγουν δρόμους για το αύριο.

Κι εσύ, δάσκαλε,

που κάθε πρωί αφήνεις ένα κομμάτι 

από την καρδιά σου

πάνω σε έναν πίνακα,

σε μια σελίδα,

σε ένα βλέμμα παιδιού…

Εσύ που σκάβεις βαθιά,

για να ριζώσουν μέσα στις ψυχές

η γνώση, η ελπίδα, η ανθρωπιά.

Κι αν κάποτε κουράστηκαν τα χέρια σου,

δεν λύγισε η ψυχή σου.

Κι αν κάποιοι λησμόνησαν τον κόπο σου,

εσύ συνέχισες να χτίζεις.

Γιατί ο αληθινός δάσκαλος

δεν μετρά όσα έδωσε.

Δεν ζητά να τον θυμούνται.

Αφήνει απλώς πίσω του

ανθρώπους λίγο πιο δυνατούς,

λίγο πιο φωτεινούς,

λίγο πιο ελεύθερους.

Και ίσως, χρόνια αργότερα,

κάπου μακριά από την τάξη,

ένα παιδί που κάποτε κάθισε απέναντί σου

να θυμηθεί μια λέξη σου,

μια παρότρυνση,

ένα «μπορείς»…

Και τότε θα ξέρεις

πως άξιζε κάθε ξενύχτι,

κάθε αγωνία,

κάθε σταγόνα δύναμης

 που άφησες πίσω σου.

Και όσο υπάρχουν ψυχές που περιμένουν 

να τις σμιλέψει η αγάπη,

το έργο του δασκάλου 

δεν τελειώνει ποτέ.

Γιατί κάθε παιδί που μαθαίνει, 

κάθε ψυχή που εμπνέεται, 

κάθε άνθρωπος που βρίσκει 

το θάρρος να προχωρήσει, 

είναι ένα ακόμη λιθαράκι 

στο παλάτι της κοινωνίας.

🌹Χρόνια πολλά σε όλους τους εκπαιδευτικούς.

Με σεβασμό, ευγνωμοσύνη και βαθιά συγκίνηση.

Για όλα όσα δίνετε. 

Για όλα όσα μένουν. 🍎📚

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου 

#Ποίηση #Λογοτεχνία #ΠαγκόσμιαΗμέραΕκπαιδευτικών #5Οκτωβρίου #Εκπαιδευτικοί #Δάσκαλος #Δάσκαλοι #ΣμίλεψεΨυχές #ΧτίζονταςΤοΑύριο #Εκπαίδευση #Γνώση #Παιδεία #Έμπνευση #ΑγάπηΓιαΤοΠαιδί #Σεβασμός #Ευγνωμοσύνη #ΔύναμηΨυχής #ΤοΈργοΤουΔασκάλου

Μαρία Τριγώνη Πληροφοριοδότης