Το Φθινόπωρο ήρθε

 

Το Φθινόπωρο ήρθε… 🍂

Κάθε εποχή έχει τη δική της φωνή.

Το φθινόπωρο μιλά σιγανά… 

μέσα από τα φύλλα που πέφτουν, 

τη βροχή που ποτίζει τη γη 

και τα χρώματα που ζεσταίνουν την ψυχή.

Είναι η εποχή του απολογισμού, 

της αποχώρησης, αλλά και της ελπίδας.

Γιατί η φύση μάς θυμίζει πως τίποτα 

δεν τελειώνει πραγματικά· 

κάθε φύλλο που πέφτει γίνεται χώμα, 

κάθε σπόρος περιμένει τη στιγμή του και κάθε τέλος κρύβει μέσα του μια νέα αρχή. 🌾

Κάπως έτσι γεννήθηκαν κι αυτοί οι στίχοι…

ένα μικρό ποίημα  για το φθινόπωρο, 

τη γη, τον άνθρωπο που την καλλιεργεί

 και την ελπίδα που πάντα επιστρέφει. ❤️🍁

🏵️Το Φθινόπωρο  ήρθε! 🏵️

Το φθινόπωρο ήρθε σιγά, σαν ανάσα,

με φύλλα χρυσά να χορεύουν στη γη,

κι αφήνει στα μάτια μια γλυκιά θύμηση,

για όσα περάσαν και δεν είναι πια εκεί.

Κάνει έναν απολογισμό η καρδιά μας,

σε κάθε φύλλο που πέφτει απαλά,

μα μέσα στη σιωπή γεννιέται η ελπίδα,

πως κάτι καινούριο θα έρθει ξανά.

Φθινόπωρο, εποχή της αλλαγής,

με δροσιά στον αέρα και φως στην ψυχή,

ό,τι αφήνεις πίσω δεν είναι χαμένο,

είναι ένα βήμα για μια νέα αρχή.

Κι αν τα χρώματά σου θυμίζουν το τέλος,

 μας μαθαίνεις να κοιτάμε μπροστά 

γιατί κάθε φύλλο που πέφτει στο χώμα

γίνεται αύριο καινούρια σοδειά.

Σαν πέσει η πρώτη βροχή στο χώμα 

και γίνει η γη ξανά ζωντανή,

ο γεωργός σηκώνει τα μανίκια 

και πιάνει δουλειά απ’ την αυγή.

Στα χέρια έχει χώμα και ρόζους,

μα στην καρδιά του έχει χαρά,

γιατί γνωρίζει πως κάθε ευτυχία

ξεκινάει απ’ τη γη και ανθίζει ξανά.

Κι όταν ο ήλιος  στον ουρανό χαθεί

κι ανάψει το πρώτο αστέρι ψηλά,

γυρίζει στο σπίτι κουρασμένος,

μα λέει: "Και του χρόνου, ξανά".

Κι όταν η άνοιξη ξαναρθεί μια μέρα,

κι ο ήλιος χαμογελάσει στη γη,

τότε  εκείνη  θα του θυμίσει και πάλι

πως κάθε τέλος γεννά μια αρχή.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου