❤️Πριν σωπάσει ένα παιδί ❤️

 ❤️Πριν σωπάσει ένα παιδί ❤️

Κάπου ανάμεσά μας μεγαλώνει ένα παιδί 

που μπορεί να χαμογελάει, 

να πηγαίνει σχολείο, 

να μιλάει με τους φίλους του, 

να κλείνεται στο δωμάτιό του…

και μέσα του να δίνει μια μάχη 

που κανείς δεν βλέπει.

Ένας έφηβος δεν χρειάζεται πάντα μεγάλα λόγια.

Χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα τον κοιτάξει

 στα μάτια και θα τον ρωτήσει:

"Είσαι πραγματικά καλά;"

Και όταν απαντήσει "ναι", να μην βιαστούμε να φύγουμε.

Γιατί μερικές φορές το "είμαι καλά" σημαίνει

"δεν ξέρω πώς να σου πω ότι δεν είμαι".

Ας κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά τα παιδιά μας.

Στο σπίτι, ας προσέχουμε τις σιωπές τους.

Ας μη βαφτίζουμε κάθε αλλαγή στη συμπεριφορά τους "εφηβεία". 

Ας μην κάνουμε κάθε αποτυχία μάθημα, 

κάθε λάθος ντροπή

 και κάθε δυσκολία σύγκριση.

Στο σχολείο, ας θυμηθούμε 

πως πίσω από έναν μαθητή που απομονώνεται,

που θυμώνει, 

που αδιαφορεί

 ή που αλλάζει ξαφνικά, 

μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που ζητά βοήθεια χωρίς να ξέρει πώς να τη ζητήσει.

Και εμείς, ως κοινωνία, ας αναρωτηθούμε 

τι είδους κόσμο παραδίδουμε στα παιδιά.

Έναν κόσμο όπου πρέπει συνεχώς να φαίνονται όμορφα, δυνατά, επιτυχημένα, χαρούμενα;

Έναν κόσμο όπου η αξία τους μετριέται 

με βαθμούς, επιδόσεις, εικόνες, likes 

και αποδοχή;

Και ας ζητήσουμε και από τα ΜΜΕ

 κάτι αυτονόητο:

όταν μια τραγωδία αφορά ένα παιδί, 

ας υπάρχει λίγο σεβασμός κι ευθύνη 

στον τρόπο που την παρουσιάζουν.

Όχι λεπτομέρειες που σοκάρουν.

Όχι τίτλοι που μετατρέπουν 

τον πόνο σε θέαμα.

Όχι εικασίες για τα αίτια πριν μιλήσουν 

οι άνθρωποι που γνωρίζουν.

Γιατί απέναντι στην ευαισθησία ενός παιδιού,

 η δημοσιότητα χρειάζεται μέτρο

 και η κοινωνία χρειάζεται ανθρωπιά.

Δεν ξέρουμε πάντα τι συμβαίνει πίσω από μια κλειστή πόρτα.

Δεν ξέρουμε τι κουβαλάει ένα παιδί 

μέσα στην τσάντα του μαζί με τα βιβλία του.

Μπορεί να κουβαλάει φόβο.

Μπορεί μοναξιά.

Μπορεί απόρριψη.

Μπορεί έναν πόνο που δεν τόλμησε ποτέ 

να ονομάσει.

Ας μάθουμε λοιπόν να ακούμε πριν κρίνουμε.

Να αγκαλιάζουμε πριν συμβουλέψουμε.

Να ρωτάμε πριν υποθέσουμε.

Να μένουμε πριν φύγουμε.

Γιατί ένα παιδί δεν χρειάζεται έναν τέλειο κόσμο.

Χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα του θυμίσει ότι δεν είναι μόνο του μέσα στον ατελή κόσμο μας.

Και ίσως η πιο σημαντική λέξη που μπορούμε να χαρίσουμε σε έναν έφηβο που δυσκολεύεται είναι αυτή:

"Μίλησέ μου.

Δεν θα σε κρίνω.

Είμαι εδώ.

Και θα το περάσουμε μαζί."

Ας μην περιμένουμε να φωνάξουν για να τους ακούσουμε.

Ας ακούσουμε τις σιωπές τους.

Πριν γίνουν κραυγές.

© Ελένη Λούκαρη -  Καλαϊτσίδου