💢Με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις…💢
Η υπόθεση Τσαβδαρίδη και η κρίση πολιτικής και ηθικής ευθύνης στην κυβέρνηση Μητσοτάκη
Η παραίτηση του κ.Λάζαρου Τσαβδαρίδη από τη θέση του υφυπουργού Ανάπτυξης δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στον κυβερνητικό ανασχηματισμό.
Είναι μια υπόθεση που ανοίγει ξανά μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση:
🏛️Τι είδους πολιτική κουλτούρα έχει διαμορφωθεί στη χώρα;
🏛️Ποια πρότυπα δίνει η εξουσία στους πολίτες και, κυρίως,
🏛️ποιο μήνυμα εκπέμπει προς τη νέα γενιά;
Οι καταγγελίες που αφορούσαν την αθλητική ιδιότητα της κόρης του κ. Τσαβδαρίδη και τη σχετική μοριοδότηση για τις Πανελλαδικές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις.
Ο ίδιος έδωσε τις δικές του εξηγήσεις, ενώ η Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης υποστήριξε ότι η αθλητική ιδιότητα και το δελτίο ήταν κανονικά. Ωστόσο, οι εξηγήσεις του υφυπουργού κρίθηκαν ανεπαρκείς από το Μέγαρο Μαξίμου και η παραίτησή του έγινε δεκτή.
Και εδώ γεννιέται το μεγάλο ερώτημα:
👉Γιατί πρέπει κάθε φορά να προηγηθεί ένας θόρυβος, μια δημόσια κατακραυγή και μια πολιτική κρίση για να αναζητηθούν ευθύνες;
«Με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις».
Μια λαϊκή παροιμία που αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν μιλάμε για την πολιτική εξουσία.
Γιατί η κυβέρνηση δεν είναι μόνο οι υπουργοί της,
οι υφυπουργοί της και οι βουλευτές της.
Είναι και το παράδειγμα που δίνει.
Είναι η αντίληψη που καλλιεργεί για τη δημόσια θέση, την ισότητα, την αξιοκρατία και τον σεβασμό προς τον απλό πολίτη.
Όταν οι οικογένειες αγωνίζονται καθημερινά για να προσφέρουν στα παιδιά τους μια δίκαιη ευκαιρία, όταν χιλιάδες νέοι διαβάζουν και κοπιάζουν για να πετύχουν στις Πανελλαδικές, η παραμικρή σκιά προνομιακής μεταχείρισης προκαλεί δικαιολογημένη αγανάκτηση.
Η αξιοκρατία δεν μπορεί να είναι σύνθημα στις προεκλογικές ομιλίες και ερώτημα στην καθημερινή κυβερνητική πρακτική.
Και η υπόθεση αυτή δεν εμφανίζεται σε πολιτικό κενό.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει βρεθεί επανειλημμένα αντιμέτωπη με σοβαρές υποθέσεις και ερωτήματα πολιτικής ευθύνης.
Από την τραγωδία των Τεμπών και τη διαχείριση των συνεπειών της, μέχρι την υπόθεση των υποκλοπών και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ,
η δημόσια συζήτηση έχει γεμίσει με ζητήματα διαφάνειας, λογοδοσίας και εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Κάθε νέα υπόθεση προσθέτει ένα ακόμη ερωτηματικό.
Και κάθε φορά η κοινωνία περιμένει κάτι περισσότερο από επικοινωνιακούς χειρισμούς, μετακινήσεις προσώπων και διαβεβαιώσεις. Περιμένει ουσιαστικές απαντήσεις, διαφάνεια και ανάληψη ευθύνης.
Δεν αρκεί να απομακρύνεται ένας υφυπουργός όταν η πολιτική πίεση γίνεται ασφυκτική.
👉Χρειάζεται να εξετάζεται αν υπάρχουν αδυναμίες στους μηχανισμούς ελέγχου,
👉αν εφαρμόζονται οι ίδιοι κανόνες για όλους
και αν η πολιτική ηγεσία αναλαμβάνει την ευθύνη που της αναλογεί.
Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος φεύγει από μια κυβερνητική καρέκλα.
Είναι τι μένει πίσω του.
Η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια εξουσία που αντιμετωπίζει κάθε κρίση ως πρόβλημα επικοινωνιακής διαχείρισης.
Έχει ανάγκη από θεσμούς που λειτουργούν, κανόνες που ισχύουν για όλους και πολιτικούς που κατανοούν ότι η δημόσια θέση είναι ευθύνη και όχι προνόμιο.
Και ας μην ξεχνάμε κάτι: Τα παιδιά αυτής της χώρας πρέπει να μαθαίνουν ότι στη ζωή προχωράς με την προσπάθεια, τη γνώση και την αξία σου.
Όχι με τις γνωριμίες, την ισχύ ή την πολιτική επιρροή των γονιών σου.
Γιατί, τελικά, με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις. Και όταν ο δάσκαλος είναι η ίδια η εξουσία, τότε το μάθημα που δίνει στην κοινωνία έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Η πολιτική αξιοπιστία δεν αποκαθίσταται με μία παραίτηση. Αποκαθίσταται με πράξεις, συνέπεια, δικαιοσύνη και λογοδοσία. Και αυτά δεν μπορεί να τα απαιτεί κανείς μόνο από τους άλλους.
Πρέπει πρώτα να τα εφαρμόζει ο ίδιος.
Δεν μπορώ, βέβαια, να μην εκφράσω και την προσωπική μου λύπη για το Λάζαρο
Ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης είναι ένας συμπολίτης μας, βουλευτής Ημαθίας, με καταγωγή και πολιτική παρουσία στη Βέροια, τον τόπο από τον οποίο κατάγομαι κι εγώ.
Λυπάμαι ειλικρινά που ένας άνθρωπος της περιοχής μας βρέθηκε σε αυτή τη δύσκολη πολιτική θέση. Γιατί όταν ένας δικός μας άνθρωπος βρίσκεται στο επίκεντρο μιας τέτοιας υπόθεσης, δεν μπορείς να το αντιμετωπίζεις με αδιαφορία.
Η λύπη, όμως, δεν αναιρεί την ανάγκη για κριτική, ούτε η συναδελφικότητα και η εντοπιότητα μπορούν να υποκαταστήσουν τη λογοδοσία. Αντίθετα, ακριβώς επειδή μιλάμε για έναν εκπρόσωπο του τόπου μας, οι απαιτήσεις μας πρέπει να είναι ακόμη μεγαλύτερες.
Θέλω, όμως, να σταθώ και σε μια άλλη, ιδιαίτερα ευαίσθητη πλευρά αυτής της υπόθεσης. Λυπάμαι ειλικρινά και για την κόρη του Λαζάρου Τσαβδαρίδη, ένα νέο κορίτσι που βρίσκεται ξαφνικά στο επίκεντρο μιας έντονης δημόσιας αντιπαράθεσης. Το όνομά της συζητείται και αναπαράγεται με τρόπο που ενδέχεται να την πληγώνει βαθιά, χωρίς η ίδια να έχει επιλέξει να βρεθεί σε αυτή τη θέση.
Ας μην ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε πολιτική υπόθεση υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες και παιδιά με συναισθήματα και ευαισθησίες.
Κανένα παιδί δεν πρέπει να γίνεται στόχος διασυρμού ή δημόσιας διαπόμπευσης για ζητήματα που αφορούν τους γονείς του.
Η πολιτική κριτική πρέπει να είναι αυστηρή, αλλά να έχει όρια. Να στρέφεται στις πράξεις, στις ευθύνες και στις αποφάσεις των πολιτικών προσώπων, όχι στην ψυχική επιβάρυνση των παιδιών τους.
Η πολιτική ευθύνη είναι των πολιτικών, όχι των παιδιών τους.
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
" Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι μαθητές.
Είναι και τα μαθήματα που παραδίδει η εξουσία."
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
