Ένα ποίημα μου για την Παγκόσμια γιορτή της ποίησης
“Σήμερα μιλά η Ποίηση”
Σήμερα μιλά η ποίηση ξανά
σε κάθε γλώσσα, σε κάθε καρδιά
σαν άνεμος γλυκός τραγουδά
όσα ο κόσμος δεν τολμά
Σε γκρίζους δρόμους ανθίζει φως
κι ο γαλανός ουρανός γελά
κι ό,τι δεν λέγεται δυνατά
το γράφει η ψυχή σιγανά
Σήμερα μιλά η ποίηση
και σπάει της σιωπής τα δεσμά
γίνεται φλόγα και μνήμη
και μας ενώνει ξανά
Σήμερα μιλά η ποίηση
σε κάθε βλέμμα που πονά
κρατάει τον κόσμο όρθιο
μες στην μικρή της αγκαλιά
Σε μια γωνιά, ένα παιδί γελά
με μια ιστορία πετάει ψηλά
κι ένας μεγάλος ξαναγεννιέται
σε μια λέξη που η μνήμη γεννά
Κι αν χαθείς μες στο σκοτάδι
θα σε βρει σαν μυστικό
είναι φως και είναι χάδι
είναι παντού σε κάθε καιρό
Σήμερα μιλά η ποίηση
και γράφει ελπίδα στη γη
σε κάθε ανθρώπινη ψυχή
χαρίζει μια νέα αρχή
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
🌹❤️Χρόνια πολλά στην Ποίηση,
στη φωνή που δεν σωπαίνει,
στο φως που γεννιέται μέσα από λέξεις
κι από καρδιά σε καρδιά ταξιδεύει
Χρόνια πολλά σε όλους τους δημιουργούς,
που δίνουν ψυχή στο χαρτί
και ελπίδα στον κόσμο.
Να γράφετε, να ονειρεύεστε,
να νιώθετε…
γιατί μέσα από εσάς η ψυχή ζει
κι ο κόσμος γίνεται λίγο πιο ανθρώπινος. ❤️🌹υ
No comments:
Post a Comment