Δώσε για να λάβεις

 

ΔΩΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ 🌏

Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν οδηγηθεί  σε δύσκολες διαδρομές.

Η κρίση, οι πόλεμοι, η βία, η απληστία που υιοθέτησε τον μανδύα της κανονικότητας, δημιούργησαν προσδοκίες ξένες προς την ανθρώπινη φύση.

Και μέσα σε αυτή την αναταραχή, οι άνθρωποι έμαθαν να λαμβάνουν, χωρίς να ανταποδίδουν.

Όποιος επικεντρώνεται μόνο στον εαυτό του
δημιουργεί γύρω του εμπόδια.
Και αυτά τα εμπόδια, όσο ψηλά κι αν είναι,
δεν οδηγούν ποτέ στην πραγματική ελευθερία
ούτε στον ουσιαστικό πλούτο.

Όταν όμως αφήσεις την εσωτερική σου φωνή να σε καθοδηγήσει, θυμάσαι ποιος πραγματικά είσαι.Και τότε γεννιέται η ανάγκη όχι για ιδιοκτησία,αλλά για προσφορά και μοίρασμα.

Στην πορεία της ζωής θα συναντήσουμε πολλούς ανθρώπους.

Κάποιοι προσφέρουν λίγα από τα πολλά τους και αναμένουν χειροκρότημα,  με μια κρυφή  επιθυμία για αναγνώριση.

Άλλοι έχουν ελάχιστα και τα δίνουν όλα.

Αυτοί εμπιστεύονται την ίδια τη ζωή.

Και η ζωή ποτέ δεν τους αφήνει άδειους.

Υπάρχουν εκείνοι που προσφέρουν με χαρά

και η χαρά τους είναι αρκετή ανταμοιβή.

Άλλοι που δίνουν με πόνο και ο πόνος τους μετατρέπεται σε μεγάλο μάθημα.

Και υπάρχουν κι εκείνοι, που προσφέρουν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Δίνουν όπως ένα άνθος 

χαρίζει το άρωμά του.

Χωρίς θόρυβο.
Χωρίς απαίτηση.
Μέσα από τις πράξεις τους μιλά μια ανώτερη δύναμη
και πίσω από το βλέμμα τους 

όλη η φύση χαμογελά.

Τους ονομάζουν ονειροπόλους , ιδεαλιστές.

Μα δεν είναι ονειροπόλοι.

Είναι άνθρωποι με ήθος.
Με αγνότητα, σεβασμό,
ανιδιοτελή συνεισφορά, γνήσια αγάπη
και αληθινό ενδιαφέρον.

Προσφέρουν αθόρυβα.

Δεν ζητούν ανταπόδοση.
Κι όμως έχουν κερδίσει το πιο δύσκολο, 
έχουν απελευθερωθεί από 
τους περιορισμούς τους.

Αυτούς σεβόμαστε.

Αυτούς θαυμάζουμε.

Γιατί μας υπενθυμίζουν

την πορεία της ύπαρξής μας  που έχουμε λησμονήσει.

Σε αυτούς θα ήθελα να ανήκω κι εγώ.

Να προσφέρω ό,τι έχω, χωρίς να υπολογίζω.

Ακόμα κι αν χρειαστεί να δώσω τον εαυτό μου ολοκληρωτικά.

Να προσφέρω μέχρι την τελευταία μου πνοή,
γιατί δεν υπάρχει πιο γεμάτο συναίσθημα
από το να χαρίζεις.
Είναι καλό να προσφέρεις όταν σου ζητηθεί.
Μα πιο όμορφο είναι να προσφέρεις 

χωρίς να στο ζητήσουν.
Γιατί για τον γενναιόδωρο άνθρωπο
η αναζήτηση εκείνου που θα λάβει
είναι χαρά μεγαλύτερη
από την ίδια την προσφορά.

Κι όμως —ό,τι προσφέρεις, 
κάποτε επιστρέφει.
Ίσως όχι από το ίδιο χέρι.
Αλλά από την ίδια τη ζωή.

Μην πείτε όμως :

«Θα προσέφερα, αλλά μόνο σε όσους το αξίζουν».

Τα δέντρα δεν διαλέγουν ποιος αξίζει την σκιά τους.
Ούτε τα ζώα επιλέγουν
σε ποιον θα προσφέρουν ζωή.
Δίνουν για να υπάρξουν.

Γιατί το να κρατάς μόνο για τον εαυτό σου
σημαίνει να χάνεσαι.
Όποιος είναι άξιος να δεχτεί
την αφθονία της ζωής,
είναι άξιος και για τη δική σου μικρή προσφορά.

Και όποιος απολαμβάνει  τον ωκεανό της ζωής,
δικαιούται να γεμίσει το φλιτζάνι του
και από τη δική σου μικρή πηγή.

Κάθε μέρα, σε όλο τον κόσμο, άνθρωποι προσφέρουν από τον εαυτό τους σιωπηλά.

Και ανάμεσα σε εκείνους που θα λάβουν

θα είμαστε κι εμείς.

Μα μην γίνεις  δότης που απαιτεί πλήρη αποκάλυψη ψυχής για να αναγνωριστεί η αξία σου 

Πρώτα να αντιληφθείς αν αξίζει , ό,τι εσύ 

είσαι σε θέση να προσφέρεις 

Γιατί στην αλήθεια η ζωή δίνει στη ζωή

κι εμείς είμαστε μάρτυρες
αυτού του θαύματος.

Προσφέρετε για να λάβετε.
Μην υπολογίζετε,  ότι  δίνετε 
 Αυτό που για εσάς είναι χωρίς αξία. 
για κάποιον άλλον είναι θησαυρός.

Προσφέρετε για να λάβετε.
Η ισορροπία είναι ο νόμος.
Αν ευνοήσετε μόνο το ένα,
η ψυχή φθίνει.

Προσφέρετε και λάβετε.
Αντίθεση και ένωση.
Και μέσα από αυτή
υφαίνεται ο ιστός της ύπαρξης.
Με καρδιά ελεύθερη,
 με μάτια ανοιχτά
και με μια  αγκαλιά πρόθυμη κι  αυθεντική 

Ας θυμόμαστε ότι είμαστε όλοι Ένα.
Ας μην απαρνηθούμε τις αξίες μας.
Ας προσεγγίσουμε, έστω και σε μικρό βαθμό, 

την πράξη της προσφοράς.
Ας εγκαταλείψουμε τον εγωισμό
και ας ανακαλύψουμε
τον άνθρωπο μέσα μας
και στον συνάνθρωπό μας.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου