Καρδιά μου

[Στίχος 1]

Αχ ... Καρδιά μου Κάτσε λίγο να σου πω 

στο ίδιο λάθος πάλι ξανά γυρνώ

 ψάχνω δίπλα μου να σε δω 

την ανάσα σου.... λαχταρώ

[Προ-ρεφρέν]

 Φεύγεις κι όμως είσαι  στο μυαλό 

Κάθε σου λέξη , μαχαίρι κοφτερό

 Τρέχω απ' την αγάπη μου να σωθώ 

Μα πάλι σε σένα ξανά γυρνώ.

[Ρεφρέν]

 Καρδιά μου ένα έχω να σου πω 

Μόνο για σένα λιώνω και πονώ 

Ω, Τι κι αν κάνω σε σένα θα ξαναρθώ

καίγομαι λιώνω απ' τον πυρετό 

Καρδιά μου ένα έχω να σου πω

 Σε κανένα άλλο κόσμο δεν χωρώ 

Ω, Τι κι αν χάσω εσένα κρατώ 

μέσα στην αγκαλιά σου να σβήσω , να χαθώ

[Στίχος 2] 

Καρδιά μου, Πόσες νύχτες να μετρώ 

Στα άδεια σεντόνια να σου μιλώ 

Σε κάθε λάθος, να σε φιλώ 

Και στο «μαζί» , να λέω σ' αγαπώ.

[Προ-ρεφρέν] 

Λες “τέλος” κι όμως δίνω μια αρχή 

Πατάς στα δάκρυά μου, χωρίς γιατί 

Μα αν μ’ αγκαλιάσεις, χάνω τη φωνή 

Και μένω στη δική σου φυλακή.

[Ρεφρέν] 

Καρδιά μου, ένα έχω να σου πω

 Μόνο για σένα λιώνω και πονώ 

Ω, Τι κι αν κάνω σε σένα θα ξαναρθώ 

Σε κανένα άλλο κόσμο δεν χωρώ.

Ω, Τι κι αν χάσω 

μόνο Εσένα κρατώ

 μέσα στην αγκαλιά σου 

να σβήσω, να χαθώ

[Γέφυρα] 

[χαμηλά [Σχεδόν ψίθυρος] 

Πες μου γιατί σε θέλω τόσο,

 εγώ γιατί σε λάθος κόσμο, να ζω 

Αν μ' αρνηθείς, θα σ' ακολουθώ 

Στην πρώτη μας μέρα, εκεί να ζω.

[Ρεφρέν] 

Καρδιά μου, ένα έχω να σου πω 

Μόνο για σένα λιώνω και πονώ

 Ω, Τι κι αν κάνω σε σένα θα ξαναρθώ 

Σε κανένα άλλο κόσμο δεν χωρώ.

Ω, Τι κι αν χάσω μόνο εσένα κρατώ

 μέσα στην αγκαλιά σου να σβήσω να χαθώ

Ο έρωτας θέλει το ρίσκο του

 Ηρθες στη ζωή μου ξαφνικά 

σ' έκλεισα, μες  στη καρδιά μου

με μάγεψες έχασα  τον έλεγχο 

 μαζί και τα μυαλά μου 

Οι χτυποι μου ανέβηκαν

φοβάμαι  πώς έχω σαλτάρει 

μέσα στα γλυκά ματάκια σου  

ταξιδεύω ως το φεγγάρι

Στα δικά σου τα διόδια στάθηκα

πλήρωσα με ψυχή και φωτιά

για τη χάρη του έρωτά μας

ρίσκαρα άλλη μια φορά

[Ρεφρέν ]

Αλήθεια έχω χάσει το μυαλό

μα  δεν με νοιάζει,  δεν με νοιάζει 

Ο έρωτας θέλει το ρίσκο του

Και το πάθος μου φωνάζει

Αισθάνομαι μόνο ομορφιά,

απίστευτη εμπειρία

Εχει απ' όλα  η ζωή

 Φτάνει να βρεις το δρόμο εσύ

Κι εγώ το δρόμο αυτόν πήρα !!

[Γέφυρα]

Κι αν καώ, θα καώ για σένα

κι αν χαθώ, θα φταις εσύ 

καλύτερα μια στιγμή μαζί σου 

παρά μια ζωή μισή 

[Ρεφρέν ]

Αλήθεια έχω χάσει το μυαλό

μα  δεν με νοιάζει,  δεν με νοιάζει 

Ο έρωτας θέλει το ρίσκο του

Και το πάθος μου φωνάζει

Ο φτωχός παλιάτσος

 Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες 🌷

Εύχομαι αυτή η τελευταία εβδομάδα της Αποκριάς να σας γεμίσει υγεία, αγάπη και μικρά θαύματα καθημερινότητας.

Σήμερα σας χαρίζω τον "Φτωχό παλιάτσο"

 — μια δημιουργία από την ψυχή μου.

Ένα τραγούδι για εκείνον που χαρίζει γέλιο, ενώ μέσα του κρύβει πόνο και  δάκρυα.

Για όλους εμάς που, στης ζωής το πανηγύρι, 

κλαίμε, γελάμε και συνεχίζουμε στο δικό μας μετερίζι.

Ο φτωχός παλιάτσος 

Στης ζωής το πανηγύρι, περπατάει ένας παλιάτσος με βήμα ελαφρύ αλλά με την καρδιά του φορτωμένη  με μέρες χαράς και λύπης. 

Το πρόσωπο του βαμμένο με χρώματα πολύχρωμα και το χαμόγελο του πλατύ για να σκορπάει χαρά. 

Κανείς όμως δεν ξέρει τι κουβαλά πίσω από το χαμόγελο.

Κανείς δεν ξέρει πόσες νύχτες έμεινε ξάγρυπνος, νηστικός  κι αμίλητος 

  Χαμογελάει  για να κάνει μικρούς μεγάλους να χαμογελάσουν κι ας τον ζοριζει ένα κόμπος στον λαιμό.

Χορεύει για να ξεφύγει  λίγο απ’ το βάρος της σιωπής.

 Και  όσο  γελούν τα παιδιά, εκείνος μαζεύει κρυφά τα δάκρυά της ψυχής του στις τσέπες, μα δεν τα παρατάει , συνεχίζει ...

Ολημέρα κι όλη νύχτα, πηδά μέσα στο πλήθος. 

Σαν φύλλο που το παίρνει ο άνεμος, δηλαδή 

— λίγο άτακτο, λίγο άβολο. 

Η ζωή τον σπρώχνει πέρα δώθε, από το γέλιο στην λύπη, από τραγούδι σε πνιχτο  αναστεναγμό. 

Μα πιστός στο ρόλο που του έταξε η ζωή, 

 δίνει την παράσταση μέχρι τέλους. 

 Κι όσο η μπογιά σιγά σιγά ξεθωριάζει,  κάνεις δεν βλέπει το βλέμμα του . 

Βαθύ, κουρασμένο, μα τόσο ανθρώπινο.

Ας ακούγονται χειροκροτήματα ένα σωρό, δεν νιώθει ευτυχισμένος γιατί στους στενούς δρόμους της μοναξιάς,  είναι φορτωμένος με χιλιάδες μικρές ήττες και σιωπές που γίναν βουνά. 

Και κάποια νύχτα σκοτεινή,  θα βρεθεί πεσμένος

 στο δρόμο, αβοήθητος, χωρίς κανένα χέρι να του  κλείσει τα μάτια 

Ο παλιάτσος — δεν είναι απλά ένας άνθρωπος που μας διασκεδάζει.

Είναι  ένας μάρτυρας της ζωής. 

Κάποιος που πονάει, που προσφέρει, που σπάει, που πέφτει , μα σηκώνεται και ύστερα πάλι συνεχίζει.

 Είναι η ίδια αντοχή  της ψυχής που μασκαρεύεται σε γέλιο,  δίνοντας παράσταση μεγάλη , προσπαθώντας να μην καταρρευσει ..

Κάπου βαθιά μέσα μας, είμαστε όλοι λίγο παλιάτσοι.

 στης ζωής το πανηγύρι, κλαίμε, γελάμε, τραγουδάμε. 

Μαχόμαστε στο δικό μας δύσκολο πεδίο μάχης. 

Και μέσα σ’ αυτό το εύθραυστο, σχεδόν αόρατο σημείο, εκείνη την ροή ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, μαθαίνουμε να υπάρχουμε 

— απλά και μόνο να υπάρχουμε.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου 

https://youtu.be/DP0ANxETFKc?si=B4XL8q-OZvpLvW_8

ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΓΕΡΌ ΤΣΈΛΙΓΚΑ

 

Τι έχεις γέρο τσέλιγκα και τα βουνά κοιτάζεις

είναι τα μάτια σου θολά και όλο αναστενάζεις                                                                 ψάχνει να βρει το βλέμμα  σου κοπάδια σκορπισμένα

μα όλα πια ερήμωσαν δεν έμεινε κανένα

Μην κλαις και κλάψουν  τα βουνά που έφυγες μακριά τους

από παιδί σε  είχανε πάντα στην  αγκαλιά τους

πάει  το βλέμμα σου παντού στις έρημες ραχούλες

πόσες φορές περπάτησες με ήλιους με βροχούλες.

Μην έχεις πόνο τσέλικα για όλα αυτά που βλέπεις

στα Αγραφιώτικα βουνά  στη νιότη σου μην τρέχεις

εκείνα θάνε πάντα εκεί  να ξέρεις δεν γερνάνε

ούτε ποτέ  θα μάθουμε  αν νιώθουν κι αν  πονάνε.

Να μην λυπάσαι  τσέλιγκα για όλα αυτά που βλέπεις

καρδάρες και μαντρότοιχος σκόρπισαν σαν τις φτέρες

Κοίτα εκεί  πάνω στον έλατο  κουδούνια κρεμασμένα

και ο ντουρβάς στα χώματα κομμάτια σκορπισμένα.

Άσε τη στρούγκα τσέλιγκα   και φύγε μην λυπάσαι

τα όσα πέρασες  παλιά  ξανά μην τα θυμάσαι

χαιρέτα τώρα   τα βουνά  τις  ρεματιές ραχούλες

που τόσα χρόνια έζησες με χιόνια με βροχούλες.

Ο έρωτας δεν μετράει τα χρόνια

 Ο ΈΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΓΗΡΑΤΕΙΆ 

Ο έρωτας στα γεράματα δεν δημιουργεί πολύ θόρυβο. 

Δεν κουβαλά μαζί του πυροτεχνήματα ή μεγάλες υποσχέσεις, όταν έρχεται. 

Έρχεται  σιωπηλά , σαν το φως του ήλιου,  το απόγευμα και εμφανίζεται όταν το παράθυρο είναι μισάνοιχτο. 

Σε συνοδεύει καθισμένο δίπλα σου και σε κοιτάζει επίμονα χωρίς να ρωτάει την ηλικία σου. 

Όταν είσαι γέρος, η αγάπη δεν επιθυμεί να είσαι τέλειος. 

Θέλει απλώς να είσαι παρών μαζί της.

 Ένα άτομο να μιλήσεις, ένα χέρι να κρατήσεις.

 Μια θέση απέναντι από το τραπέζι. 

Ένα σώμα να στηριχθεις, όταν η ψυχή είναι βαριά και το σώμα κουρασμένο, και κάποιον να σου  πει ότι " είμαι εδώ " . 

Δεν είναι μια βιαστική αγάπη· είναι μια βαθιά αγάπη. Δεν είναι μια εκδικητική αγάπη.

Είναι μια αγάπη με γνώση, που βίωσε πολλά. 

Λέγεται συχνά ότι η αγάπη είναι μόνο για τους νέους. 

Κάνουν λάθος. 

Η αγάπη στα γηρατειά είναι ακόμη πιο αληθινή,  επειδή έχει ήδη χάσει το μερίδιό της, έχει βιώσει τη σιωπή και την απογοήτευση. 

Αντιμετωπίζει τις ρυτίδες της χωρίς φόβο.

Τον χρόνο με αισιοδοξία.

Γνωρίζει στην πραγματικότητα ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται στο δέρμα, στο σώμα, στην εμφάνιση ,  αλλά στην  ψυχή.

Στον ενήλικο έρωτα, δεν ερωτεύεσαι για να εντυπωσιάσεις. 

Ερωτεύεσαι για να μην νιώθεις μοναξιά. 

Για να μοιραστείς τον καφέ σου. 

 Για να αφηγηθείς μια ιστορία που έχεις πει εκατό φορές και κάποιος  δίπλα σου θα την ακούσει για εκατοστή φορά,  σαν να ήταν μια καινούρια ιστορία.

 Η αντίληψη της αγάπης ως καθημερινής δραστηριότητας είναι όταν κάποιος σου σερβίρει ένα πιάτο φαγητό, σου στέλνει μήνυμα καλημέρας,  σε σκεπάζει με την κουβέρτα το βράδυ, και ξενυχτά δίπλα σου όταν αρρωστήσεις . 

Αν και αυτές είναι ασήμαντες πράξεις, αλλά στα γεράματα έχουν μεγάλη αξία 

 μπορούν να διατηρηθούν σε όλη τους τη ζωή.

 Είναι επίσης ανεπίτρεπτο  και να ντρέπεσαι 

όταν οι άνθρωποι σε κοιτάζουν με καχυποψία κι ο κόσμος  σε κουτσομπολεύει.

 Η αγάπη δεν είναι μια δραστηριότητα που απαιτεί άδεια. 

Δεν είναι απαραίτητο να λάβεις την έγκριση της αγάπης   από τη γειτονιά από τα παιδιά σου  κι από το συγγενικό περιβάλλον, για να συμβεί. 

Έχουμε δικαίωμα να αγαπάμε όσο παραμένουμε ζωντανοί. 

Όταν αγαπάμε βαθιά, νιώθουμε ότι η ηλικία δεν έχει σημασία.

❤️Ο έρωτας δεν μετράει τα χρόνια!❤️

[Κουπλέ 1]

[Female]

Στα άσπρα σου μαλλιά είδα την άνοιξη,

στα κουρασμένα σου μάτια ουρανό.

Κι ας λένε πως ο χρόνος μας τελείωσε,

εγώ μαζί σου ξαναγεννιέμαι εδώ.

[Male]

Κουβαλάς σιωπές και παλιές πληγές,

μα κρατάς ακόμα φως στην καρδιά.

Κι εγώ, με ρυτίδες και προσευχές,

σου χαρίζω ό,τι μου ‘μεινε,  παντοτινά 

[Ρεφρέν]

[Male and female]

Δεν είναι αργά να πεις “σ’ αγαπώ”,

ούτε ντροπή να ζητάς αγκαλιά.

Ο έρωτας βρίσκει δρόμο κρυφό

κι ανθίζει ακόμα και στα γηρατειά.

Πιάσε το χέρι μου, μη φοβηθείς,

ας γελάσει ο κόσμος, μην ντραπεις

Όποιος αγαπάει μαθαίνει να ζει,

την μοναξιά να φεύγει  σιγά, θα δεις 

[Κουπλέ 2]

[Male]

Έχεις ιστορίες χαραγμένες στο δέρμα,

κι εγώ αναμνήσεις σαν παλιό κρασί.

Μα απόψε η ψυχή μας κάνει γιορτή

και στο “μαζί”  κάνουμε νέα αρχή.

[Female]

Δεν θέλω υποσχέσεις για πάντα,

μονάχα στιγμές που ανασαίνουν ζωή.

Ένα φιλί προτού να φύγει η μέρα,

κι ένα “είμαι εδώ” κάθε πρωί.

[Ρεφρέν]

[Male and female]

Δεν είναι αργά να πεις “σ’ αγαπώ”

Δεν είναι αργά να πεις “σ’ αγαπώ”,

ούτε ντροπή να ζητάς αγκαλιά.

Ο έρωτας βρίσκει δρόμο κρυφό

κι ανθίζει ακόμα και στα γηρατειά.

Πιάσε το χέρι μου, μη φοβηθείς,

ας γελάσει ο κόσμος, μην ντραπεις

Όποιος αγαπάει μαθαίνει να ζει,

τη μοναξιά να φεύγει  σιγά, θα δεις 

[Γέφυρα]

Κι αν τρέμει το σώμα, η καρδιά θυμάται,

πώς είναι να καίγεσαι απαλά.

Στα γηρατειά δεν ζητάς αιωνιότητα,

μονάχα αλήθεια και ζεστασιά.

[Τελικό Ρεφρέν (πιο ήσυχα → πιο δυνατό)]

[Male ]

Δεν είναι αργά… όσο αναπνέεις ακόμα.

[Female]

Δεν είναι αργά… όσο χτυπά η καρδιά.

Ο έρωτας δεν μετράει τα χρόνια,

μετράει τα μάτια που λένε “σ' αγαπώ " ξανά 

© Ελένη Λούκαρη -  Καλαϊτσίδου 

Στολή από όνειρα

 

Κουπλέ 1

Σήμερα ντύθηκα φως σε χαρτί,

με γέλια ραμμένα στο κάθε γιατί,

στο δρόμο σκορπώ μικρές ματιές,

και βάφω τα σύννεφα με μπογιές 

Φτερά από κομφετί στην πλάτη φορώ 

μια νότα για φυλαχτό, έχω στο λαιμό 

κι η καρδιά μου χτυπάει πολύ  δυνατά ,

σαν τύμπανο,  όλη τη γειτονιά ξυπνά 

Ρεφρέν

Έλα μαζί μου, έλα να δεις,

στολή από όνειρα αν ντυθείς 

όλα αλλάζουν, όλα γελούν,

κι οι φόβοι μακριά, σε κρατούν.

Έλα μαζί μου, μη φοβηθείς,

χόρεψε λίγο όπως μπορείς,

στις Απόκριες γίνομαι εγώ κι εσύ,

μια αγκαλιά, μια νέα αρχή!

Κουπλέ 2

Ήμουν πειρατίνα σε άλλον καιρό,

κλόουν που μάζευε λύπες σωρό,

πριγκίπισσα δίχως παλάτι χρυσό,

μονάχα μια καρδιά και ουρανό.

Τώρα χορεύω με μάτια κλειστά,

σερπαντίνες πέφτουν  στα μαλλιά,

κι ένα «σ’ αγαπώ» ακούω δυνατά  

που  κάνει πιο όμορφη τη βραδιά.

Ρεφρέν (ξανά)

Έλα μαζί μου, έλα να δεις,

στολή από όνειρα αν ντυθείς 

όλα αλλάζουν, όλα γελούν,

κι οι φόβοι μακριά, σε κρατούν.

Γέφυρα

Κι αν αύριο φύγουν οι μάσκες μακριά 

θα κρατήσω το φως μου μες στην καρδιά 

γιατί έχω κρατήσει την σκέψη  κρυφή 

η πιο όμορφη στολή είναι η ψυχή.

Τελικό ρεφρέν (πιο δυνατά)

Έλα μαζί μου, έλα να δεις…

στολή από όνειρα αν ντυθείς …

κι ο κόσμος μοιάζει ξαφνικά

τραγούδι που λέει:“Όλα είναι καλά.”

Αχ αγάπη μου

 

Απόψε  παντού χτυπούν τρελά οι  καρδιές

σε δρόμους γελούν  με υποσχέσεις κρυφές,

σαν με κρατάς, γλυκαινουν τα βλέμματα μας 

Προδίδουν οι χτύποι τον έρωτα μας 

[Ρεφρέν:]

Αχ Αγάπη μου , σε αυτήν τη  γιορτή

πάρε με αγκαλιά,  δώς μου  ένα  φιλί

θέλω τριαντάφυλλα απ' όνειρα παλιά

χαμόγελα κρυφά , σε  γράμματα μυστικά,

Ελα   φως μου σε παρακαλώ  πιο κοντά,   

η νύχτα μυρίζει νυχτολούλουδα, γιασεμια

σε σενα βρηκε η καρδιά μου  αγάπη αληθινή 

 για σένα μόνο,  χτυπάει αυτή σαν τρελή 

[Bridge]

Γι’ αυτή τη γιορτή δεν θέλω δώρα πολλά,

τα μάτια σου μόνο να  χαμογελούν,  ζεστά

κι αν κάποτε σβήσουν τα φώτα μακριά,

Η αγάπη θα  ξέρει,  πού να μας βρει ξανά

[Ρεφρέν:]

Αχ  Αγάπη μου , σε αυτήν τη  γιορτή

πάρε με αγκαλιά, δως μου   ένα φιλί

θέλω αγκαλιά να μας βρει η αυγή 

όλος μου ο κόσμος , είσαι μόνο   εσυ  

όλος μου ο κόσμος , είσαι μόνο   εσυ  

 

Γυναίκα μου λουλούδι μου

Η Παγκόσμια Ημέρα του Γάμου (World Marriage Day) είναι μια ετήσια ημέρα αφιερωμένη στην τιμή και την προβολή του θεσμού του γάμου ως θεμέλιο της οικογένειας και της κοινωνίας με χριστιανική παράδοση. Η ημέρα αυτή τιμά τους συζύγους και τον γάμο ως θεσμό: Αναγνωρίζει τη δέσμευση, την αγάπη και την αφοσίωση ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα. Τονίζει ότι ο γάμος είναι η βασική μονάδα της οικογένειας και σημαντικό στοιχείο της Η ιδέα ξεκίνησε το 1981 στο Μπατόν Ρουζ της Λουιζιάνας (ΗΠΑ), όταν κάποιοι ζευγάρι πρότειναν να χαρακτηρίσουν την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ως ημέρα που να τιμά τον γάμο. Από το 1983 καθιερώθηκε ως World Marriage Day με την υποστήριξη της οργάνωσης Worldwide Marriage Encounter. Το 1993, ο **Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ ευλόγησε τον εορτασμό αυτό, δίνοντάς του ευρύτερη αναγνώριση.

Γυναίκα μου, φως στο πρωινό μου,

ανάσα  μου γλυκιά στον στεναγμό μου.

τα μάτια σου λάμπουν σαν ηλιαχτίδα  

μου δίνουν κουράγιο στην καταιγίδα .

Μες στα χέρια μου,  θέλω να σε κρατώ 

να μην φοβάσαι το σκοτάδι, το κακό 

Είσαι λιμάνι, σε θάλασσες βαθιές 

είσαι τραγούδι,  σε νύχτες μαγικές 

[Ρεφρέν]

Γυναίκα μου, είσαι η αρχή  και το τέλος,

Είσαι το “μαζί” που νικάει κάθε δέος.

Γυναίκα μου, είσαι ό,τι ζητά η καρδιά μου,

Εισαιτο αύριο,  το τώρα,  τα όνειρά μου.

Γυναίκα μου, μαζί σου θέλω  να ζω,

κι αν χαθώ, σε σένα  να γυρνώ.

η αγάπη  έχει τη δική σου μορφή,

το για πάντα που χωράει στην ψυχή 

[Κουπλέ 2]

Γυναίκα μου, όταν σωπαίνει ο κόσμος,

η φωνή σου γίνεται ο δικός μου νόμος.

Με μια ματιά σου,  γιατρεύεις  πληγές,

με ένα χαμόγελο σου , σβήνεις φωτιές.

Στις μικρές μας στιγμές μεγαλώνω,

με το   γέλιο σου καθετί  λυτρώνω.

Δεν θέλω πλούτη,  λόγια παχιά 

θέλω  "μαζί" τα βράδια μας, αγκαλιά 

[Ρεφρέν (επανάληψη)]

Γυναίκα μου, είσαι η αρχή  και το τέλος,

Είσαι το “μαζί” που νικάει κάθε δέος.

Γυναίκα μου, είσαι ό,τι ζητά η καρδιά μου,

Είσαι το αύριο, το τώρα, τα όνειρά μου.

[Γέφυρα]

Κι αν έρθουν μέρες που πονάνε,

κι αν χολή κάποιοι μας κερνάνε 

το όνομά σου θα γράψω στη ψυχή  

στην  Παναγιά θα στείλω προσευχή 

Γιατί αγάπη δεν είναι να φεύγεις,

είναι να μένεις, είναι  ν' αντέχεις,

την αγάπη  στα μάτια να βλέπεις 

καθετί στη ζωή ,  να  παλεύεις 

[Τελευταίο Ρεφρέν]

Γυναίκα μου, λουλούδι  μου,

είσαι ο στίχος στο τραγούδι μου.

Ό,τι κι αν γίνει, όπου κι αν πάω,

εσένα  μόνο, πάντα θ'  αγαπάω.

 © Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

Στης θάλασσας μου την ορμή Μάρθα Αχίλλεως

 

Κάνω ψυχή μου προσευχή 

Για πάντα να σε κλείσω 

Να μην ματώνεις την καρδιά 

Ξανά δεν θα σ' αφήσω 

[Orchus]

Στης θάλασσας μου την ορμή 

Θέλω να ταξιδέψω 

Μ'ένα τραγούδι δειλινού

Ψυχη μου θα σε μπλέξω

Και σαν τ'αστερια με κοιτούν

Καθως θα ταξιδεύω 

Κάνω καινούργια όνειρα 

Καρδιά μου σε μπερδεύω 

[Bridge]

Κτυπάς αλλόκοτα τρελά 

Μονάχη ταξιδεύεις 

στης θάλασσας την ομορφιά

Ξέρεις να με μαγεύεις 

[Orchus]

Στης θάλασσας μου την ορμή 

Θέλω να ταξιδέψω 

Μ'ένα τραγούδι δειλινού

Ψυχή μου θα σε μπλέξω

ΣΤΗ ΓΩΝΊΑ ΤΑΒΈΡΝΑΣ

 Στη γωνιά ταβέρνας κάθομαι

 δίχως εσένα παρέα

κι ο μπαγλαμάς μου μιλά 

με μια πενιά ωραία

Άδειο το  ποτήρι στο τραπέζι

κοιτώ με βλέμμα χαμένο

κάποτε μαζί  γελούσαμε 

τώρα μονάχα κλαίω 

[Orchus]

Κανείς δε λέει κουβέντα πια

κανείς δεν ξεφαντώνει

μονάχα η πενιά βαριά

τις μνήμες ξεσηκώνει

Θυμήθηκα που πίναμε

και κάναμε όνειρα ωραία 

τώρα μετράω στιγμές 

σιωπηλές  νύχτα - μέρα 

[Orchus]

Αν τύχει κι ρθεις στη γειτονιά

θέλω  να με συναντήσεις 

θα είμαι εκεί  στη γωνιά 

θέλω να μου μιλήσεις .

Άνοιξε τα φύλλα της καρδιάς

 

Κουπλέ 1]

Αν είναι δύσκολοι οι καιροί κι οι χαρές λιγοστές,

κι είναι μικρό το καράβι σου σε θάλασσες βαθιές 

μην ξεχνάς πως στο ταξίδι δεν είσαι μοναχός,

σε φυλάει από ψηλά Εκείνος — ο μοναδικός Θεός.

[Pre-Chorus]

Κι όταν η νύχτα βαραίνει βαθιά την ψυχή,

άκου τη φλόγα μέσα σου που λέει «αντοχή».

[Ρεφρέν]

Άνοιξε τα φύλλα της καρδιάς σου, φως να μπει,

με αγάπη, ελπίδα, θάρρος ν’ ανθίσει η ζωή.

Άνοιξε τα φύλλα της καρδιάς σου, πέτα ψηλά,

την Ευλογία Του η καρδιά σου,  να μην ξεχνά

[Κουπλέ 2]

Μετά από κάθε αρρώστια, στενοχώρια, πληγή,

μην αφήσεις τον αγώνα σου να χαθεί,

ζήτα το Έλεος Του να γιατρέψει την ψυχή,

έχεις τόσα να προσφέρεις, τόσα να ζήσεις στη ζωή.

[Pre-Chorus]

Μέσα απ’ τα ερείπια γεννιέται ξανά η αυγή,

κι ο Θεός σου ψιθυρίζει «είμαι εδώ, προχώρα εσύ».

[Ρεφρέν]

Άνοιξε τα φύλλα της καρδιάς σου, φως να μπει,

με αγάπη, ελπίδα, θάρρος ν’ ανθίσει η ζωή.

Άνοιξε τα φύλλα της καρδιάς σου, πέτα ψηλά,

την Ευλογία Του η καρδιά σου να  μην ξεχνά

[Γέφυρα]

Κοίτα τον ουρανό, άνοιξε φτερά,

θαύμασε τη φύση, κράτα πίστη βαθιά,

κάθε πρωινό μια καινούρια αρχή,

μια ανάσα ζωής, μια προσευχή ! 

[Τελικό Ρεφρέν]

Άνοιξε τα φύλλα της καρδιάς σου, πέτα ψηλά,

η αγάπη Του,  όπου κι αν πας,  σε κρατά 

Άνοιξε τα φύλλα της καρδιάς σου — μη φοβηθείς,

γεννήθηκες για φως, για ελπίδα, για να ζεις

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

Προσευχή στον Άγιο Χαράλαμπο

 

Άγιε ένδοξε Ιερομάρτυρα Χαράλαμπε,

θεράποντα πιστέ του Χριστού 

και προστάττων ανθρώπων,

εσύ που έλαβες  τη χάρη από τον Θεό  

να διώχνεις τις ασθένειες

και να σκορπίζεις γιατρειά και παρηγοριά,

σκέπασε κι εμάς με τις άγιες πρεσβείες σου.

Φύλαξέ μας από κάθε λοιμώδη νόσο,

ευλόγησε τη γη, τα φυτά, τα ζώα και 

τους κόπους μας,

χάρισε υγεία στο σώμα και ειρήνη στην ψυχή.

Δίδαξέ μας υπομονή στις δοκιμασίες

και στερέωσε την πίστη μας στον Κύριο.

Πρέσβευε ακατάπαυστα για όλους μας

ενώπιον του φιλάνθρωπου Θεού.η 

Αμήν 

Χρόνια πολλά Κόρη μου Μάρθα Αχίλλεως

 

[Κουπλε 1 ]

Κόρη μ' ολόμαυρα μαλλιά 

δέρμα λευκό σαν κρίνο 

και μια καρδιά μικρού παιδιού 

π' ανθίζει σαν εκείνο. 

Μεγάλωσες και έγινες

 σύζυγος και μητέρα 

δίνεις αγάπη δυνατή 

τον πόνο κάνεις πέρα .

[Orchus]

Με ρώτησαν για να τους πω 

τι είναι ευτυχία 

εγώ τους χαμογέλασα 

κι' είπα την λεν' Μαρία 

Μαρία σαν την Παναγιά 

με το δικό της βλέμμα 

τόσο γλυκιά σαν άγγελος 

κι' αυτό δεν είναι ψέμα .

[Κουπλε 2]

Σε βλέπω τόσο στοργική 

σ' αυτό το κοριτσάκι,

ψυχή απ' την καρδούλα σου 

λαμπρό σαν αστεράκι .

Κι' ο άντρας σου σαν φύλακας 

τις δυο να σας προσέχει

με μια αγάπη δυνατή 

όπου κανείς δεν έχει .

[Κουπλε 3]

Σου εύχομαι χρόνια πολλά 

αγάπη και υγεία ,

και στην ζωή σου πάντοτε 

να έχεις ευτυχία .

[Orchus]

Με ρώτησαν για να τους πω 

τι είναι ευτυχία 

εγώ τους χαμογέλασα 

κι' είπα την λεν' Μαρία 

Μαρία σαν την Παναγιά 

με το δικό της βλέμμα 

τόσο γλυκιά σαν άγγελος 

κι' αυτό δεν είναι ψέμα .

Αποκριά, Γιορτή Αποκριάς 2026 Βέροια

🎧🎇🎆Γιορτή Αποκριάς 2026 Βεροια  🎇🎆🎧

Η Γιορτή Αποκριάς στη Βέροια , ξεκινά αύριο, Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026, με ένα πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων και εκτός από την εορταστική ατμόσφαιρα που θα ζήσει η πόλη για μέρες.

• Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026 (Τσικνοπέμπτη) – οι εκδηλώσεις ανοίγουν την αυλαία τους στους δρόμους και τις κεντρικές πλατείες της Βέροιας. 

• Διαρκεί έως Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026 με κορύφωση την μεγάλη Αποκριάτικη παρέλαση το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου. 

• Τη Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου, Καθαρά Δευτέρα, θα πραγματοποιηθούν παραδοσιακές εκδηλώσεις με έθιμα και γλέντι.

Η γιορτή Αποκριάς είχε σταματήσει πριν πολλά χρόνια και έγινε  επανεκκίνηση  το 2025 με την πρωτοβουλία του Δήμου Βέροιας , της ΚΕΠΑ Δήμου Βέροιας,  του Σωματείου Ιδιοκτητών Καταστημάτων Υγειονομικού  και Πολιτισμικών Συλλόγων.

 Οι αποκριάτικες εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν  στους δρόμους και στο Εμπορικό κέντρο της Βέροιας, στην πλατεία Δημαρχείου, στην πλατεία Ελιάς,στην πλατεία Ωρολογίου και στον πεζόδρομο της οδού Έλλης.. 

Πληροφορίες

Κωνσταντίνος Σαμανίδης Κώστας Σαμανίδης 

– Τηλέφωνο: 6971964058

– Email: samanideskostas@gmail.com

Πλήρες πρόγραμμα εκδηλώσεων αναλυτικά στην ιστοσελίδα 

https://www.kerkidasport.gr/home/ola-ta-arthra/38096-veroia-to-programma-ton-ekdiloseon-tis-giortis-apokrias

Με δική μου πρωτοβουλία και με πολύ αγάπη στην πόλη μου ,  έγραψα αυτό το τραγούδι για την Γιορτή Αποκριάς 2026  στη Βέροια. 

Είναι ένα μικρό δώρο ψυχής για τη γιορτή που έλειψε πολλά χρόνια και γύρισε, για να μας θυμίσει τη χαρά, το γέλιο και το μαζί.

Εύχομαι να αγγίξει έστω και λίγο την ψυχή σας

❤️❤️Σε όλους τους διοργανωτές και συμμετέχοντες, εύχομαι από καρδιάς  

Καλή επιτυχία !!!

Καλή διασκέδαση σε όλους εμάς που θα απολαύσουμε τις εκδηλώσεις!!!! 🎶🎉❤️❤️

❤️Καλή Αποκριά αγαπημένοι μου σας περιμένουμε στη γιορτή μας ! ❤️❤️

Μαρία Τριγώνη Πληροφοριοδότης 

Βεροιώτης 

Σελίδα Βεροιώτες 

Γιορτή Αποκριάς Βέροια 

ΤΜΗΜΑ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΕΠΑ ΔΗΜΟΥ ΒΕΡΟΙΑΣ 

Βεροια Ημαθιας 

Αποκριά 

Φοράω μάσκα παρδαλή,

γέλιο έχω κάτω από μύτη χοντρή 

Καπέλο αστείο, περούκα ξανθή 

σήμερα όλα είναι γιορτή!

Έλα χόρεψε, γέλα δυνατά,

ήρθε η ώρα για τρέλα και χαρά!

Τύμπανα, γέλια, φωτιά στην καρδιά,

τραγουδάμε όλοι: Αποκριά! 

Αποκριά,  τρελή Αποκριά,

τραγουδάμε δυνατά!

Στολές , χρώματα πολλά,

ζήτω, ζήτω η Αποκριά! 

Πειρατής ή κλόουν τρελός,

πριγκίπισσα ή δράκος φοβερός.

Ό,τι κι αν ντυθώ, δεν με νοιάζει πια,

  αφου έχουμε Αποκριά!

Έλα χόρεψε, γέλα δυνατά,

ήρθε η ώρα για τρέλα και χαρά!

Τύμπανα, γέλια, φωτιά στην καρδιά,

τραγουδάμε όλοι: Αποκριά! 

Αποκριά, τρελή Αποκριά,

τραγουδάμε δυνατά!

Στολές , χρώματα πολλά,

ζήτω, ζήτω η Αποκριά! 

Αποκριά,  Αποκριά τρελή 

ας χορεύουμε όλοι μαζί 

Κι όταν τελειώσει η γιορτή,

θα  'χω γαλήνη στην ψυχή 

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

Δεν ξανακάνω λάθη Παντελής Χριστόπουλος

 

Σε όλα μοu τα σφάλματα

Σε όλα μου τα λάθη

Σε ολες της αμαρτίες μου

Και σε όλα μού  τα πάθη

Εγω έχω βάλει κλειδαριά

Και πια δεν ξαναπέφτω

Με εσένα  πλάι μου έμαθα

 όλα να τα αντέχω 

[Orchus]

Σε Όλες τις αμαρτίες μου

Και σε ολα μου τα πάθη

Έχω εσενα αγκαλιά

Δεν ξανακάνω λαθη

Όλες τις αμαρτίες μου

στεφάνι θα τις πλεξω

Αυτό ειναι το συγνώμη μου

Στη πόρτα μας απ 'έξω

[Bridge]

Και  όταν βαραίνει η καρδιά 

εσύ φως μου γίνεσαι, 

Κι όσα λάθη με βαραίνουν  

μ' αγάπη ανταποκρίνεσαι 

Σε Όλες τις αμαρτίες μου

Και σε ολα μου τα, πάθη

Έχω εσενα αγκαλιά

Δεν ξανα κάνω λαθη

Σε όλες τις αμαρτίες μου

Και σε όλα μου τα  πάθη

Έχω  εσένα αγκαλιά

Δεν ξανακάνω λάθη

.

Εβιβα στην υγειά μας Παντελής Χριστόπουλος

 

.Δεν σας,ξεχνώ ρε,φίλοι μού

Όλους σας θυμάμαι

Εμπατε μέσα στο χορό

Κι αγκαλιά, μαζι  να τραγουδάμε

Τα χρόνια, φεύγουν  νερό

Πότε, μη το ξεχνάμε

Η ζωή είναι πολυ μικρή

Και πρέπει μόνο να γλεντάμε

[ Orchus]

Αντε εβίβα  στην υγειά

Ολοι  μαζι  να πούμε

Με Αγαπη  μέσα, στη καρδιά

Αυτό μη το ξεχνουμαι

Επάνω τα, ποτήρια μας

Εβίβα στην υγεια μας

Μην φύγουν η στιγμές αυτές

Μην λειψουν απο τη καρδια μας

Φεύγουν τα χρόνια  φευγουνε

Αυτό μη το ξεχνάμε

Η ζωη ειναι πολυ μικρή

Και  αξίζει μόνο να γλενταμε !!!

[ Orchus]

Αντε εβίβα  στην υγειά

Ολοι  μαζι  να πούμε

Με Αγαπη  μέσα, στη καρδιά

Αυτό μη το ξεχνουμε

Καλή εβδομάδα ευχες

 Καλή εβδομάδα, εύχομαι, 

μέσα από την καρδιά μου  

σε όλους εσάς που αγαπώ

 κι έχω συντροφιά μου 

Σε όμορφους προορισμούς

 όλους μας να οδηγήσει 

την  ευωδιά των λουλουδιών

 στην καρδιά ν' αφήσει.

Να'ναι γεμάτη από φως 

και αισιοδοξία 

υγεία, αγάπη, χαμόγελα, 

γαλήνη  κι ηρεμία!

Όλα τα σχέδια κι όνειρα 

αληθινά να γίνουν,

θλίψη,  πόνος,  αρρώστια 

Ο έρωτας κάνει φιγούρες

 Απόψε στην πόλη χτυπούν τρελά οι  καρδιές

οι δρόμοι γελούν  με υποσχέσεις κρυφές,

κρατάς το χέρι μου, γράφουν λέξεις οι ματιές

ο έρωτας  μέσα μας κάνει φιγούρες τρελές.

Έλα  φως μου τώρα κοντά,   μη λες “αύριο πια”,

η νύχτα μυρίζει νυχτολούλουδα,  γιασεμια

στο βλέμμα σου βρίσκω αγάπη αληθινή 

H καρδιά μου για σένα,  χτυπά σαν τρελή 

[Ρεφρέν:]

Έλα Αγάπη μου , σε αυτήν τη  γιορτή

πάρε με αγκαλιά, με τρυφερό σου φιλί

γράψε τ’ όνομά μου στο δικό σου κορμί

όλος μου  ο κόσμος, είσαι μονάχα  εσύ

Σου ’φερα τριαντάφυλλα από όνειρα παλιά

και γέλια κρυμμένα σε  γράμματα μυστικά,

αν χαθώ, θα ’σαι  εσύ ο άγγελός μου,

Απάνεμο λιμάνι,   ο  λυτρωμός μου

[Bridge]

Γι’ αυτή τη γιορτή δεν θέλω δώρα πολλά,

μόνο τα μάτια σου να  χαμογελούν,  ζεστά

κι αν κάποτε σβήσουν τα φώτα μακριά,

Η αγάπη θα  ξέρει πού να μας βρει ξανά

[Ρεφρέν:]

Αγάπη μου έλα , σε αυτήν τη  γιορτή

πάρε με αγκαλιά, με τρυφερό σου φιλί

γράψε τ’ όνομά μου στο δικό σου κορμί

όλος μου ο κόσμος , είσαι μονάχα  εσύ

Μάμπο στην ακρογιαλιά

 

Μάμπο στην ακρογιαλιά

Να ’ρθεις απόψε με το φεγγάρι οδηγό
και μ’ ένα γέλιο φωτεινό
να χαθούμε στο ρυθμό.

Να ’ρθεις κι η καρδιά μας πυξίδα τρελή,
σε μια παραλία μυστική
που μυρίζει καλοκαίρι και ζωή.

Θα φορέσω λουλούδια στα μαλλιά
θα ’σαι ο ήλιος μου στη σκιά
κι όταν για σένα ανάψει η φωτιά

θα ηχήσουν οι τρομπέτες δυνατά,
κι όλη η νύχτα μαζί μας θα γέλα
Θα χορεύουν τ' άστρα μες στα νερά,

Ρεφρέν:
Αυτό το μάμπο απ’ τα όνειρα βγαίνει,
που δίνει φτερά και στους δυο
κι η καρδιά μου ταξιδεύει, ανεβαίνει,
μες στο μάμπο, σε λάτιν ρυθμό

Αυτό το μάμπο με κάνει να λάμπω,
σαν καλοκαίρι τροπικό,
πιάσε το χέρι μου — πάμε για μάμπο,
σε μια αγκαλιά από ήχο και χορό.

Να ’ρθεις κι ας φύγουμε δίχως κανένα γιατί,
σαν δυο παιδιά σε γιορτή
που δεν φοβούνται το πρωί.

Κι αν μας βρει με άμμο, η αυγή στα μαλλιά
και αλμύρα γεμάτα τα φιλιά,
θα γελάμε με του κόσμου την Ψευτιά

Θα χτυπάνε παλαμάκια οι καρδιές
θα στροβιλίζονται σκέψεις στις ψυχές ,
κι ο έρωτας θα παίζει μαράκες τρελές ,

θα ανάβουνε τα αστέρια ρυθμικά,
θα μεθάνε μαζί μας στην ακρογιαλιά
κι όλα γύρω θα 'ναι σαν μουσική πινελιά.

Suno prompt mampo

Στην ταβέρνα με τον μπαγλαμά

 Στη γωνιά ταβέρνας κάθομαι

 δίχως εσένα παρέα

κι ο μπαγλαμάς μου μιλά 

με μια πενιά ωραία

Άδειο το  ποτήρι στο τραπέζι

κοιτώ με βλέμμα χαμένο

κάποτε μαζί  γελούσαμε 

τώρα μονάχα κλαίω 

[Orchus]

Κανείς δε λέει κουβέντα πια

κανείς δεν ξεφαντώνει

μονάχα η πενιά βαριά

τις μνήμες ξεσηκώνει

Θυμήθηκα που πίναμε

και κάναμε όνειρα ωραία 

τώρα μετράω στιγμές 

σιωπηλές  νύχτα - μέρα 

[Orchus]

Αν τύχει κι ρθεις στη γειτονιά

θέλω  να με συναντήσεις 

θα είμαι εκεί  στη γωνιά 

θέλω να μου μιλήσεις .

Εγώ πονάω εσύ γελάς Παντελής Χριστόπουλος

 Εγω πονάω εσυ γελάς 

Τι θέλεις πεσμου τι ζητάς 

Με λόγια ψεύτικα μιλάς,

δεν ξέρεις εσύ ν’ αγαπάς. 

 Μου κάνεις συντρίμμια  την καρδια

Κουράστηκα ,  δεν μπορώ άλλο πια

Σου έδωσα όλη μου τη ζωή,

κι εσύ μου άνοιξες   πληγή.

[ Orchus]

Εγώ πονάω, εσύ γελάς,

μονάχα τρέλα κουβαλάς.

Δεν παίζεσαι με τίποτα,

μάθε και λίγο ν’ αγαπάς.

Εγώ πονάω, εσύ γελάς,

εμένα μόνο τυραννάς,

Εκεί που η αγάπη νίκησε τον καρκίνο

 Στις 4 Φεβρουαρίου, η σιωπή αποκτά φωνή. 

Μια φωνή που μιλά για σώματα κουρασμένα και ψυχές ανθεκτικές. 

Για μάχες αθέατες, που δίνονται σε θαλάμους λευκους και σε νύχτες χωρίς ύπνο. 

Ο καρκίνος δεν μετριέται μόνο σε κύτταρα,  μετριέται σε βλέμματα που δεν λύγισαν, 

σε χέρια που κράτησαν άλλα χέρια, 

σε μια λέξη — ελπίδα — που αρνήθηκε να σωπάσει. 

Σήμερα θυμόμαστε. 

Σήμερα στεκόμαστε δίπλα. 

Σήμερα υποσχόμαστε πως όσο υπάρχει άνθρωπος, θα υπάρχει και φως.

❤️Εκεί που η αγάπησε νίκησε τον καρκίνο❤️

Μια ιστορία για τη δύναμη της αγάπης και της ζωής

 Η Μαρία καθόταν στο παράθυρο, κοιτώντας  το χειμωνιάτικο τοπίο όπου το φως του ήλιου έπεφτε απαλά στα βιβλία της. 

 Κάθε σελίδα που γύριζε ήταν μια προσπάθεια να ξεχάσει το ρυθμό των μηχανημάτων, τα βήματα των γιατρών  και νοσηλευτών στο διάδρομο, τη μοναξιά που έκρυβε η λευκή πτέρυγα. 

Τότε  άκουσε μια ανδρική φωνή από την πόρτα του  θαλάμου να της λέει :

"--Κάθε φορά που κοιτώ το χιόνι , σκέφτομαι ότι όλα μπορεί να τα καλύψει ακόμη και τις πληγές ".

  Ήταν ο Δημήτρης, ο ασθενής από τον  απέναντι θάλαμο . 

Το χαμόγελό του ήταν αμήχανο αλλά ειλικρινές. Κάθισε δίπλα της κρατώντας  στα χέρια του ένα μικρό μπλοκ σχεδίων.

«--Σχεδιάζω τον κόσμο όπως θα ήθελα να είναι», είπε. Τα μάτια του είχαν μια ζεστασιά που φώτιζε το δωμάτιο πιο πολύ κι από τον ήλιο. 

Οι  μέρες που ακολούθησαν ήταν ευχάριστες , 

 οι λέξεις έγιναν γέλιο, το γέλιο αγγίγματα 

και τα αγγίγματα υποσχέσεις.

 Μιλούσαν για φόβους για όνειρα που νικήθηκαν και για όσα ήθελαν ακόμα να ζήσουν. 

Και κάθε φορά που οι γιατροί έφευγαν από το θάλαμο εκείνοι μένανε μόνοι  με την καρδιά τους γεμάτη από αισθήματα τρυφερά  που έκρυβαν μια αλήθεια : ότι είχαν βρει ο ένας στον άλλον 

κάτι που δεν ήξεραν ότι έψαχναν.

Ένα απόγευμα με το φως να πέφτει χρυσό στα κρεβάτια ο Δημήτρης πήρε το χέρι της Μαρίας μέσα στα χέρια του. 

Τα δάχτυλά τους μπλέχτηκαν φυσικά σαν να ήταν φτιαγμένα για να ταιριάζουν. 

«---Δεν ξέρω τι μας περιμένει», ψιθύρισε,

 «αλλά ξέρω ότι θέλω να είμαι εδώ… μαζί σου τώρα». 

Η Μαρία χαμογέλασε με δάκρυα που  έπεφταν  στα χείλη της, με γεύση   αλμυρή  αλλά  και γλυκιά ταυτόχρονα. 

Στο μικρό τους καταφύγιο μέσα σε λευκούς τοίχους και ήχους μηχανημάτων ανακάλυψαν κάτι σπάνιο: ότι η αγάπη μπορεί να ανθίσει ακόμη και εκεί που όλα μοιάζουν εύθραυστα και ότι η καρδιά βρίσκει φως ακόμα στις πιο σκοτεινές στιγμές.

Και κάπως έτσι ανάμεσα σε θεραπείες και όνειρα γεννήθηκε μια ιστορία που δεν τελείωνε με τον φόβο αλλά με την ελπίδα την τρυφερότητα και ένα χέρι που πάντα κρατούσε το άλλο.

Η Μαρία και ο Δημήτρης συνέχιζαν να μοιράζονται μικρές νίκες και μεγάλα όνειρα μέσα στους λευκούς τοίχους του νοσοκομείου. 

Κάθε χαμόγελο, κάθε αστείο, κάθε σιωπηλό βλέμμα γινόταν δύναμη.

 Σιγά-σιγά ένιωθαν πως η αγάπη τους τους έδινε φτερά — φτερά που τους σηκώναν ψηλότερα από τον φόβο, την αβεβαιότητα και τον πόνο.

 Και τότε ήρθαν οι μέρες που περίμεναν με πολύ  καρδιοχτύπι: οι εξετάσεις βγήκαν καλές.

 Το χαμόγελο τους γέμισε το δωμάτιο, και το εξιτήριο ήταν σαν το πρώτο τους μεγάλο ταξίδι μαζί έξω από τους λευκούς τοίχους στον κόσμο που τους περίμενε. 

Δεν ξέχασαν ποτέ ο ένας τον άλλον. 

Η ιστορία τους δεν έμεινε μέσα στους διαδρόμους του νοσοκομείου· ταξίδεψε μαζί τους σε κάθε βήμα της ζωής τους.

 Χρόνια αργότερα με καρδιές που είχαν αντέξει και χέρια που είχαν κρατηθεί στα πιο δύσκολα παντρεύτηκαν. 

Και η αγάπη που γεννήθηκε μέσα στη δυσκολία έγινε φως για όλη τους τη ζωή — 

φως που ποτέ δεν έσβησε.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΈΝΗ

 

Αφιερωμένο στην μανούλα μου και στις μανουλες του Ουρανού και της καρδιάς μας 

Μια όμορφη μπαλάντα για τη μάνα που δεν έφυγε ποτέ.

Για εκείνη που ζει στη σκέψη μας, στην καρδιά μας και στην ευχή της.

Που έγινε φως στα σκοτάδια μας, καταφυγή στις καταιγίδες μας

και από ψηλά μας κοιτά, μας σκεπάζει και μας κρατά όρθιους.

Ένα τραγούδι ευγνωμοσύνης, προσευχής και μνήμης.

❤️Μάνα μου αγαπημένη ❤️

Μάνα μου, εσύ πρώτη με κράτησες στα χέρια, 

την ανατολή στα δικά σου μάτια να τη δω! 

 Γλυκά με νανούριζες όταν βγαίναν τα αστέρια 

με βοήθησες να περπατώ και πώς να μιλώ! 

Δεν σ΄ έχω όμως πια κοντά μου να σ' αγκαλιάσω,

μα από τον ουρανό μου λες ότι είσαι εδώ.

Γι΄αυτό την πίκρα μου μες στην καρδιά θα θάψω, 

σ' αυτά που άγγιζες, θα ψάξω να σε βρω.

Σήμερα ευχή θα στείλω μάνα μου αγαπημένη,

στην Παναγιά μας θα κάνω προσευχή, 

εκεί στον παράδεισο που είσαι καθισμένη,

στείλε μου να δω τη γλυκιά σου μορφή. 

Όταν περάσουν τα χρόνια και κάποτε φύγω, 

εσύ πρώτη στον ουρανό θέλω να με υποδεχτείς, 

στη ζεστή αγκάλη μου να μπεις για λίγο,

 τρυφερές στιγμές μαζί μου πάλι να θυμηθείς

Δεν σ΄ έχω όμως πια κοντά μου να σ' αγκαλιάσω,

μα από τον ουρανό μου λες ότι είσαι εδώ.

Γι΄αυτό την πίκρα μου μες στην καρδιά θα θάψω, 

σ' αυτά που άγγιζες, θα ψάξω να σε βρω.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

ΥΠΑΠΑΝΤΉ Η ΓΙΟΡΤΉ ΤΗΣ ΜΗΤΈΡΑΣ 2 Φεβρουαρίου

 

Γιορτινή Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες 
με φως στην καρδιά και γαλήνη στην ψυχή! 
Χαρούμενη κι ευλογημένη εβδομάδα.
Η αγάπη να προηγείται σε κάθε σας  σκέψη,
η ελπίδα να σας οδηγεί γεμάτη αισιοδοξία 
και η μέρα να σας χαρίσει μικρές χαρές 
και μεγάλα χαμόγελα.
Να είναι ευλογημένη η σημερινή μέρα.

🌹Υπαπαντή του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστό 

– η Ορθόδοξη γιορτή της μητέρας 🌹

Η Υπαπαντή του Κυρίου, στις 2 Φεβρουαρίου, είναι για την Ορθόδοξη Εκκλησία όχι μόνο Δεσποτική αλλά  και Θεομητορική γιορτή 

Είναι η γιορτή της μητέρας.

 Την ημέρα αυτή τιμάται η Παναγία ως μητέρα που, με ταπείνωση και αγάπη, προσφέρει το παιδί της στον Θεό. 

Η μορφή της εκφράζει τη σιωπηλή δύναμη της μητρότητας, τη θυσία, τη φροντίδα και την άνευ όρων αγάπη.

Η Υπαπαντή μας θυμίζει ότι η μητέρα δεν είναι μόνο αυτή που γεννά, αλλά και εκείνη που καθοδηγεί, στηρίζει και ελπίζει. 

Είναι μια γιορτή ευγνωμοσύνης προς κάθε μητέρα, που με την παρουσία της φωτίζει τη ζωή και διδάσκει την αγάπη με πράξεις.

🌹Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες.

Ο Θεός να σας χαρίζει δύναμη στις δύσκολες στιγμές, φως στις αποφάσεις σας

και αγάπη που να επιστρέφει πολλαπλάσια σε όσα δίνετε.

Να είστε πάντα  γερές και στήριγμα, αγκαλιά και ελπίδα και να νιώθετε πως κάθε μικρή σας θυσία έχει αιώνια αξία. 🌹

🙏Υπαπαντή 🙏

Στου ναού το φως η Μάνα στέκει,

παιδί στην αγκαλιά κράτα σιωπηλή  

Δεν ζητά,  τίποτα μόνο προσφέρει 

μ' αγάπη  σαν γλυκιά Προσευχή 

Σαν μικρό κερί η καρδιά της καίει,

με πίστη, φόβο κι ελπίδα μαζί.

Η Μάνα που μονάχα  να δίνει ξέρει

και πάντα μένει πιστή  εκεί.

Σε κάθε μάνα ο ίσκιος της πέφτει,

που μεγαλώνει παιδιά και φως.

Υπαπαντή – υπόσχεση αιώνια:

η αγάπη γεννά τον Θεό εντός.

Χρόνια πολλά σε κάθε Μάνα αγία,

που δίνει ζωή, χωρίς να ζητά.

Η ευχή της δρόμος, η αγάπη θυσία,

κι ο κόσμος ανθίζει όπου περπατά!

© Ελένη Λούκαρη -  Καλαϊτσίδου

Η γιορτή της Υπαπαντής 2 Φεβρουαρίου

Η Γιορτή της Υπαπαντής είναι μεγάλη  Θεομητορική γιορτή της Ορθόδοξης Εκκλησίας και τιμάται κάθε χρόνο στις 2 Φεβρουαρίου.

🔔 Τι σημαίνει “Υπαπαντή”;

Η λέξη σημαίνει  υποδοχή συνάντηση. Αναφέρεται στην υποδοχή και συνάντηση του Χριστού με τον δίκαιο Συμεών και την προφήτιδα Άννα στον Ναό των Ιεροσολύμων, όταν η Παναγία και ο Ιωσήφ παρουσίασαν τον Ιησού, σαράντα ημέρες μετά τη Γέννησή Του.

Σύμφωνα με την Εκκλησία μας, ο γέροντας Συμεών ζούσε στα Ιεροσόλυμα και ήταν ευσεβής χριστιανός.

Μία μέρα το Άγιο Πνεύμα εμφανίστηκε μπροστά στον Δίκαιο Συμεών και τον συμβούλευσε να πάει στο ναό. Εκείνος υπάκουσε. Ύστερα από λίγο, εμφανίστηκε ο Ιωσήφ με τη Μαρία, κρατώντας τον Ιησού και παραδίδοντάς τον στην αγκαλιά του γέροντα Συμεών. 

Τότε, ο Δίκαιος Συμεών, κρατώντας τον Μεσσία στα χέρια του, δοξολόγησε το Θεό με τα παρακάτω λόγια: «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα,κατά το ρήμα σου εν ειρήνη· ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ό ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σου Ισραήλ».

Μετά ο Άγιος Συμεών στράφηκε προς τη Μαρία και τον Ιωσήφ που τον κοιτούσαν με θαυμασμό και απευθυνόμενος στην Θεοτόκο, είπε:

«Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον. Και σού δε αυτής την ψυχήν διευλεύσεται ρομφαία, όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί»

Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο Ιησούς Χριστός, ως πρωτότοκος, εισέρχεται στον Ναό υπακούοντας στον Μωσαϊκό Νόμο και αφιερώνεται στον Θεό με τη θυσία δύο περιστεριών. Η πράξη αυτή δεν γίνεται από ανάγκη, αλλά από εκούσια ταπείνωση: Εκείνος που ανήκει αιώνια στον Πατέρα προσφέρεται ως δώρο.

Η αφιέρωση των πρωτοτόκων, ήδη από την εποχή της Εξόδου, λειτουργεί ως μνήμη σωτηρίας. Τα πρωτότοκα αγόρια του Ισραήλ συμβόλιζαν εκείνους που διασώθηκαν στην Αίγυπτο· η ζωή τους δεν θεωρείται ιδιοκτησία, αλλά χάρισμα που επιστρέφει στον Θεό. Στην Υπαπαντή, αυτή η μνήμη φτάνει στην πληρότητά της: ο Χριστός δεν συμβολίζει απλώς τη σωτηρία — είναι ο ίδιος η σωτηρία.

Η Εκκλησία συνεχίζει αυτή την εμπειρία μέχρι σήμερα με τον Σαραντισμό των βρεφών. 

Σαράντα ημέρες μετά τη γέννηση, οι γονείς προσφέρουν το παιδί τους όχι για να το «παραδώσουν», αλλά για να το εμπιστευθούν. Όπως η Παναγία προσφέρει τον Ιησού στον δίκαιο Συμεών, έτσι και σήμερα το παιδί εισέρχεται στον χώρο της Εκκλησίας, όπου η ζωή του αποκτά σχέση, νόημα και προοπτική.

Ο Σαραντισμός δεν είναι μια τυπική πράξη, αλλά μια πρώτη θεολογική δήλωση: ότι το παιδί ανήκει πρώτα στον Θεό και έπειτα στον κόσμο. Μέσα από αυτή τη λειτουργική πράξη ανοίγει ο δρόμος της Βάπτισης, όχι ως κοινωνική συνήθεια, αλλά ως είσοδος σε τρόπο ζωής, σε κοινότητα πίστης και ελπίδας.

Έτσι, η Υπαπαντή παύει να είναι γεγονός του παρελθόντος και γίνεται βίωμα του παρόντος: 

κάθε παιδί που προσφέρεται, κάθε άνθρωπος που συναντά τον Χριστό, καλείται να ζήσει τη δική του «υπαπαντή» — τη στιγμή όπου η ζωή συναντά το Φως.

Σε μια εποχή μοναξιάς, η Υπαπαντή είναι η γιορτή της συνάντησης:

Θεού και ανθρώπου

προσδοκίας και εκπλήρωσης

φόβου και ειρήνης

Ο σύγχρονος άνθρωπος, όπως ο Συμεών, καλείται να πει: «Σε συνάντησα — και αυτό μου αρκεί».

🙏Προσευχή της Υπαπαντής 🙏

Κύριε Ιησού Χριστέ,
Φως που δεν εκθαμβώνει 
αλλά ζεσταίνει,
Στάσου σήμερα στην αγκαλιά

 της καρδιάς μου.

Όπως ο Συμεών,
έτσι κι εγώ κουράστηκα 
να περιμένω υποσχέσεις,
κουράστηκα να ελπίζω χωρίς να αγγίζω.

Δίδαξέ με να Σε αναγνωρίζω
στις μικρές παρουσίες,
στις σιωπές,
στα εύθραυστα ξεκινήματα.

Και αν η ψυχή μου περάσει από ρομφαία,
κράτησέ με όρθια,
όχι χωρίς πόνο,
αλλά χωρίς απελπισία.
Χάρισέ μου την ειρήνη εκείνου
που Σε συνάντησε αληθινά
και δεν φοβάται πια
ούτε τη νύχτα
ούτε το τέλος.
Αμήν.

🌹🙏Χρόνια πολλά στην Αγία Μητέρα 
όλου του κόσμου,
στην Παναγία που κρατά 
στην αγκαλιά Της κάθε ανθρώπινο πόνο 
και κάθε ελπίδα. 🙏
Χρόνια πολλά σε όλους
και ιδιαίτερα στις Μανάδες
 όλου του κόσμου —
σε εκείνες που αγαπούν σιωπηλά,
που αντέχουν, που προσεύχονται,
που γίνονται καταφύγιο και φως.
Να είναι γερές και δυνατές πάντα,
με ειρήνη στην καρδιά,
υπομονή στη δοκιμασία
και χαρά στα μικρά
 καθημερινά θαύματα. 🌹
® Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου

Το Τριώδιο

 

Το Τριώδιο ανοίγει το 2026 την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου. 

 Αυτή η ημέρα είναι γνωστή στην εκκλησιαστική παράδοση ως Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, και σηματοδοτεί την επίσημη έναρξη του Τριωδίου καθώς και της αποκριάτικης περιόδου — δηλαδή την αρχή των αποκριάτικων εθίμων και προετοιμασίας για τη Σαρακοστή που ακολουθεί.

Από αυτή την ημέρα ξεκινά τόσο η θρησκευτική προετοιμασία για το Πάσχα όσο και οι εορταστικές εκδηλώσεις των Αποκρεών σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. 

Τριώδιο ονομάζεται το Λειτουργικό Βιβλίο της Εκκλησίας μας το οποίο περιλαμβάνει τους Ύμνους των Κυριακών, απο την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο πρίν την Τελετή της Αναστάσεως.

 Ονομάζεται έτσι διότι οι περισσότεροι Κανόνες του Όρθρου (πρωινή Ακολουθία) περιέχουν τρείς Ωδές ενώ συνήθως περιέχουν εννέα Ωδές - την 8η και την 9η πάντοτε, ύστερα δε διαδοχικά μία από τις πέντε πρώτες.

Το Τριώδιο είναι μια ξεχωριστή περίοδος της παράδοσης και της ζωής μας. 

Ανοίγει κάθε χρόνο με χαρά, χρώματα και τραγούδια, αλλά κρύβει μέσα του και ένα βαθύτερο μήνυμα. 

Είναι ο χρόνος που συνδυάζει 

το γέλιο με τη σκέψη,

 το παιχνίδι με τον προβληματισμό.

Στις πρώτες εβδομάδες του Τριωδίου κυριαρχεί η Αποκριά. 

Οι άνθρωποι φορούν μάσκες, μεταμφιέζονται, χορεύουν και γιορτάζουν. Μέσα από το παιχνίδι και το καρναβάλι, μικροί και μεγάλοι βρίσκουν την ευκαιρία να ξεφύγουν από την καθημερινότητα και να χαρούν όλοι μαζί, χωρίς διακρίσεις.

Όμως το Τριώδιο δεν είναι μόνο γλέντι. Μέσα από τις Κυριακές του Τελώνη και του Φαρισαίου, του Ασώτου Υιού και της Απόκρεω, μας καλεί να σκεφτούμε αξίες όπως η ταπεινότητα, η συγχώρεση, η αγάπη και η συμπόνια. 

Μας θυμίζει ότι, όπως βγάζουμε τη μάσκα στο τέλος της Αποκριάς, έτσι μπορούμε να κοιτάξουμε και τον εαυτό μας με ειλικρίνεια.

Το Τριώδιο είναι το πέρασμα από τη χαρά του καρναβαλιού στη γαλήνη και την προετοιμασία για το Πάσχα.

Έτσι, το Τριώδιο γίνεται ένα όμορφο ταξίδι:

από το γέλιο στη σκέψη,

από το παιχνίδι στην ψυχή,

από τη μάσκα στην αλήθεια.

❤️Αποκρια Αποκριά ❤️

Φοράω μάσκα χρωματιστή,

γέλιο έχω σε τσέπη κρυφή.

Καπέλο αστείο, μύτη στριφτή,

σήμερα όλα είναι γιορτή!

Έλα χόρεψε, γέλα δυνατά,

ήρθε η ώρα για τρέλα και χαρά!

Τύμπανα, γέλια, φωτιά στην καρδιά,

τραγουδάμε όλοι: Αποκριά! 

Αποκριά, Αποκριά,

τραγουδάμε δυνατά!

Στολές , χρώματα πολλά,

ζήτω, ζήτω η Αποκριά! 

Πειρατής ή κλόουν τρελός,

πριγκίπισσα ή δράκος φοβερός.

Ό,τι κι αν ντυθώ, δεν με νοιάζει πια,

  αφου έχουμε Αποκριά!

Αποκριά, Αποκριά,

ας χορεύουμε κυκλικά!

Κι όταν τελειώσει η γιορτή,

θα  'χω γαλήνη στην ψυχή 

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου

Καλώς ήρθες Φλεβάρη

 Κουπλέ 1

Φλεβάρης, δεύτερος γιος του καιρού,

κουτσός κατηφορίζει απ' τα βουνά 

σαν κάτασπρος νιος με βλέμμα γλυκό

την Άνοιξη φέρνει σιγα σιγά 

Κουπλέ 2

Ο Μάρτης μέρες του δανείστηκε,

λόγια βαριά δεν συλλογά,

μα η μοίρα πάντα κάτι θυμάται

κι αλλιώς τα χρέη τα γυρνά.

Ρεφρέν

Καλώς ήρθες, Φλεβάρη μου, καλώς,

με λίγη βροχή και λίγο φως,

διώξε τα χιόνια απ’ την καρδιά

κι άσε ν’ ανθίσει η αμυγδαλιά.

Καλώς ήρθες, μήνα σιωπηλε,

φέρε ελπίδα μήνα μου γλυκέ 

με αγάπη, υγεία και χαρά

να γίνουμε πάλι  παιδιά 

Κουπλέ 3

Ρίξε βροχές, μα με φειδώ,

μην πνίξεις ό,τι πάει να βγει,

η φύση ξέρει να αντέχει

σαν άνθρωπος που συγχωρεί.

Ρεφρέν (επανάληψη)

Καλώς ήρθες, Φλεβάρη μου, καλώς,

με λίγη βροχή και λίγο φως,

διώξε τα χιόνια απ’ την καρδιά

κι άσε ν’ ανθίσει η αμυγδαλιά.

Καλώς ήρθες, μήνα σιωπηλε,

φέρε ελπίδα μήνα μου γλυκέ 

με αγάπη, υγεία και χαρά

να γίνουμε πάλι  παιδιά 

Γέφυρα (προαιρετική)

Κι αν είσαι λίγος, είσαι αρκετός,

για μια ανάσα πριν το φως,

στο τέλος ο χειμώνας αυτός 

την άνοιξη θα συναντήσει εμπρός.

Τελικό Ρεφρέν

Καλώς ήρθες, Φλεβάρη μου, καλώς,

με λίγη βροχή και λίγο φως,

διώξε τα χιόνια απ’ την καρδιά

κι άσε ν’ ανθίσει η αμυγδαλιά.

Καλώς ήρθες, μήνα σιωπηλε,

φέρε ελπίδα μήνα μου γλυκέ 

με αγάπη, υγεία και χαρά

να γίνουμε πάλι  παιδιά 

Ο Φλεβάρης

 

Ο Φλεβάρης κατηφορίζει  σιωπηλός,

με παπούτσια από πάχνη και φως,

κι αφήνει στα κλαδιά ένα μυστικό

πως ο χειμώνας θα φύγει κι αυτός 

Η αμυγδαλιά τον υποδέχεται, τον φιλεί,

με άνθος λευκό σαν υπόσχεση παλιά,

πριν η Άνοιξη προλάβει να φανεί

γεννιέται η ελπίδα μες στο κρύο ξανά.

Στους δρόμους στάζει λίγο ο ουρανός,

μια στάλα βροχή πάνω στην αμυγδαλιά 

κι ο Φλεβάρης, λίγο παιδί, λίγο θεός, 

την μαθαίνει να ανθίζει νωρίς ξανά.

Κι αν είναι λίγος, είναι αρκετός,

για μια ανάσα πριν το φως,

στο τέλος του χειμώνα να φέρει αυτός 

και την άνοιξη να συναντήσει εμπρός.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου 

Ο Φλεβάρης και η Αμυγδαλιά

 

Ο Φλεβάρης και η Αμυγδαλιά 

Φλεβάρης και η Αμυγδαλιά 

Ο Φεβρουάριος είναι ένας μήνας που οι άνθρωποι δεν τον  καταλαβαίνουν και το παρεξηγούν . 

 Είναι κρύος, σύντομος και αφήνει μια ομίχλη απειλής, ένα  κομμάτι κρύο του  χειμώνα στον αέρα.

 Οι άνθρωποι τον προσβάλλουν και του λένε ότι δεν είναι σαν τον χειμώνα ούτε  είναι σαν την άνοιξη. 

Μια μέρα καθώς περπατούσε σκυφτός στα χωράφια,  είδε μια αμυγδαλιά .

Είχε αρχίσει να ανθίζει με  ροζ και άσπρα λουλούδια μέσα στο καταχειμωνο, 

-Δεν φοβάσαι το χιόνι;

 Ρώτησε  την αμυγδαλιά ο Φεβρουάριος. 

- Όχι, απάντησε το δέντρο. 

Ο φόβος μου έγκειται στο να μην κάνω 

προσπάθεια ανθοφορίας.

 Αυτή η δήλωση έκανε τον Φεβρουάριο  να κοντοσταθεί για λίγο,  κοιτώντας την 

 -Αλλά τι γίνεται αν κάνει παγωνιά ; ; 

Τι γίνεται αν ο άνεμος σε ρίξει κάτω και σε τραυματίσει; 

Τότε η αμυγδαλιά χαμογέλασε με κάθε κλαδί που είχε. 

-Η ελπίδα δεν περιμένει μια συγκεκριμένη στιγμή για να είναι τέλεια, αν της το ζητήσεις  θ' ανθίσει. 

Τότε ο Φεβρουάριος συνειδητοποίησε, δεν ήταν χαμένος μήνας, όπως του έλεγαν οι άλλοι. 

Είναι  ο φύλακας του πρώτου θάρρους, 

αυτός που δημιουργεί χώρο για την αρχή,

 παρόλο που όλα φαίνονται αδύνατα.

 Και από τότε, κάθε χρόνο,  μόλις αρχίζει  

η αμυγδαλιά να ανθίζει, ο Φεβρουάριος

 χαμογελάει πάντα. 

Γιατί γνωρίζει ότι η άνοιξη ξεκινά 

πάντα με ένα άτομο που τολμά ! 

Τι θα λέγατε για ένα τραγούδι για παιδιά;

🌲Ο Φλεβάρης και η Αμυγδαλιά 🌲

Ήρθε ο Φλεβάρης σιγανά,

με γέλιο και με παγωνιά,

κρατάει σύννεφο μικρό

και μια αχτίδα απ’ τον ουρανό.

Βρήκε μια γυμνή αμυγδαλιά 

και της μιλάει χαμηλά:

"Μη φοβηθείς μικρή την παγωνιά 

η Άνοιξη είναι  κοντά" . 

Άνθισε, άνθισε, αμυγδαλιά,

άσπρο ροζ χαμόγελο ξανά,

κι αν κάνει κρύο, κι αν φυσά,

η ελπίδα πάντα νικά!

Ρίχνει μια βροχή, μια σταγόνα,

σβήνει  τα σημάδια του χειμώνα 

κι ο Φλεβάρης μες στα χιόνια

ζωγραφίζει μια μικρή ανεμώνα 

Άνθισε, άνθισε, αμυγδαλιά,

άσπρο ροζ χαμόγελο ξανά,

κι αν κάνει κρύο, κι αν φυσά,

η ελπίδα πάντα νικά!

Μικρός ο μήνας, μα μπορεί

να φέρει φως σε μια στιγμή,

σαν αμυγδαλιά που λέει σιγά:

"Θάρρος… όλα αρχίζουν ξανά".

Άνθισε, άνθισε, αμυγδαλιά,

γέμισε χρώμα τη γειτονιά,

κι ο Φλεβάρης τραγουδά

" η αγάπη μακριά το κρύο κρατά

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου

https://youtu.be/T8L9P5Gu1UQ?si=YmuBt4pFQSXUJNiR

[

Δύο ψυχούλες

 Κουπλέ 1
Δύο ψυχούλες σε ένα καπηλιο παλιό,
με τσιγάρο σβηστό και κρασί γλυκό.
Τα μάτια μας  λένε,  όσα δεν θα πω,
κι η νύχτα  ακούει ένα γέλιο  ζεστό 

Προ-Ρεφρέν
Μας χτύπησε ο χρόνος, μας βρήκε ζωή,
μα ό,τι αντέχει στον πόνο, ξέρει να ζει.

Ρεφρέν
Δύο ψυχούλες, μ' ένα τραγούδι,
απ'  χείλη  ακούγεται σιγανά 
Κι αν μας λύγισε η αγάπη απόψε,
οι  καρδιές  χτυπούν   δυνατά.

Κουπλέ 2
Στα χέρια σου βρήκα τον παλιό μου εαυτό,
ό,τι είχα χαμένο, ό,τι εγώ αγαπώ.
Δεν είπαμε  για «πάντα», ούτε «γιατί»,
μόνο μείναμε  μακριά, όσο αντέχει η ψυχή.

Ρεφρέν
Δύο ψυχούλες, με ένα τραγούδι,
μια στροφή πριν το τέλος, αρχή.
Κι αν ο δρόμος μας πάει χωριστά,
θα μας ενώνει αυτή η σιωπή.

Γέφυρα
Αν κάποτε με θυμηθείς τυχαία,
σε μια φωνή παλιά, βαθιά λαϊκή,
θα είμαι εκεί… σε μια λέξη μισή,
δυο ψυχούλες, μια ανάμνηση, μια πληγή.

Στους Τρεις Ιεράρχες 🙏

 

Οι Τρεις Ιεράρχες

Ο Μέγας Βασίλειος (επίσκοπος Καισαρείας), ο Γρηγόριος ο Θεολόγος (πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως) και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος (πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

είναι κορυφαίοι Άγιοι, θεολόγοι και οικουμενικοί δάσκαλοι της Ορθοδοξίας, που έζησαν τον 4ο αιώνα. Εορτάζονται στις 30 Ιανουαρίου ως προστάτες των γραμμάτων και της παιδείας, συνδυάζοντας τη χριστιανική πίστη με την ελληνική κλασική γραμματεία. 

 Η γιορτή καθιερώθηκε τον 11ο αιώνα για να ενώσει τις φατρίες των πιστών που υποστήριζαν τον καθένα ξεχωριστά. Από το 1842 αποτελεί την επίσημη γιορτή των ελληνικών γραμμάτων και της εκπαίδευσης.

Κατά τη βασιλεία του Αλεξίου του Κομνηνού (1081 – 1118 μ.Χ.), διαδόχου του Νικηφόρου Γ’ Βοτενιάτη (1078 – 1081 μ.Χ.), έγινε στην Κωνσταντινούπολη φιλονικία ανάμεσα σε λόγιους και ενάρετους άνδρες:

Άλλοι θεωρούσαν ανώτερο τον Μέγα Βασίλειο.

Άλλοι τοποθετούσαν ψηλά τον Ιωάννη Χρυσόστομο.

Άλλοι προτιμούσαν τον Γρηγόριο τον Θεολόγο.

Αποτέλεσμα αυτής της έριδας ήταν η διαίρεση των Χριστιανών σε «Ιωαννίτες», «Βασιλείτες» και «Γρηγορίτες».

Στην έριδα αυτή έθεσε τέλος ο Μητροπολίτης Ευχαΐτων, Ιωάννης ο Μαυρόπους. Κατά τη διήγηση του Συναξαριστή, είδε σε οπτασία τους τρεις Ιεράρχες, οι οποίοι του είπαν:

«Εμείς είμαστε ένα κοντά στον Θεό και τίποτε δεν μας χωρίζει. Κάθε ένας από εμάς, με καθοδήγηση από το Άγιο Πνεύμα, συνέγραψε διδασκαλίες που βοηθούν τους ανθρώπους να βρουν τον δρόμο της σωτηρίας.

Ανάμεσά μας δεν υπάρχει πρώτος ούτε δεύτερος. Σήκω, λοιπόν, και δώσε εντολή στους φιλονικούντες να σταματήσουν τις έριδες. Ορίστε μία ημέρα να εορτάζεται η μνήμη μας από κοινού και φρόντισε να εισαχθεί στην Εκκλησία η ιερή ακολουθία.

Έτσι οι μελλοντικές γενιές θα γνωρίζουν ότι είμαστε ένα για τον Θεό.»

Έτσι, ο Επίσκοπος Ιωάννης ανέλαβε τη συμφιλίωση των διαμαχόμενων, συνέστησε την εορτή της 30ης Ιανουαρίου και συνέγραψε κοινή Ακολουθία, αντάξια των τριών Μεγάλων Πατέρων.

Η εορτή αποτελεί σύμβολο της ισότητας και της ενότητας των Ιεραρχών, που δίδαξαν με τον άγιο βίο τους το Ευαγγέλιο του Χριστού. Αυτό που διδάσκουν δεν είναι μόνο προσωπική τους γνώμη, αλλά η μαρτυρία της Εκκλησίας, καθώς μιλούν από το βάθος της καθολικής συνείδησής της.

Περί τις αρχές του 14ου αιώνα μ.Χ., ανεγέρθη ναός των Τριών Ιεραρχών κοντά στην Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως, δίπλα σχεδόν στη Μονή της Παναχράντου.

Στήριξαν την Ορθοδοξία κατά των αιρέσεων, προώθησαν τη φιλανθρωπία και ένωσαν την αρχαία ελληνική παιδεία με τη χριστιανική διδασκαλία.

 Έζησαν σε μια περίοδο ταραχών, αναδεικνύοντας τον ρόλο της Εκκλησίας. 

Η κοινή τους εορτή καθιερώθηκε από τον μητροπολίτη Ευχαΐτων Ιωάννη Μαυρόποδα, με σκοπό να τιμηθούν ως ισότιμοι δάσκαλοι και οικουμενικοί φωστήρες. 

🌹 Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες, στους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας και στους μαθητές! 🌹

🙏 Βοήθεια μας! 🙏

✝️Στους τρεις Ιεράρχες ✝️

Σήμερα λάμπουν πάλι τα σχολειά,
με φως γραμμένο μέσα στα βιβλία,
και μια ευχή σιωπηλή στην καρδιά
γίνεται δρόμος, γίνεται παιδεία.

Τρεις Ιεράρχες, φως θεϊκό 
δάσκαλοι γνώσης κι αγάπης μαζί,
κρατάτε φωτεινό τον ουρανό
σε κάθε παιδική προσευχή.

Βασίλειε, χέρι στον φτωχό,
Γρηγόριε, σοφία του λόγου,
Χρυσόστομε, με ήχο γλυκό 
η φωνή σου ελπίδατου κόσμου 

Κι αν το σκοτάδι τον δρόμο θολώνει,
ο λόγος σας πάντα θα μας οδηγεί.
νου και ψυχή μαζί θα ενώνει.  
στης πίστης να γίνει προσευχή  

🙏Ικεσία στους Τρεις Ιεράρχες 🙏

Κύριε παντοδύναμε Θεέ,

σε προσκυνούμε και ευχαριστούμε για το φως της διδασκαλίας Σου που διαμέσου των Τριών Ιεραρχών φωτίζει τις ψυχές μας.

Μέγα Βασίλειε, Πατέρα της Εκκλησίας, ο σοφός διδάσκαλος και φιλάνθρωπος, μάθε μας να ζούμε με ταπεινότητα και αλήθεια.

Βοήθησέ μας να αγαπούμε τους συνανθρώπους μας, να μοιράζουμε το ψωμί της αγάπης και να ακολουθούμε τον δρόμο της δικαιοσύνης και της αρετής.

Γρηγόριε Θεολόγε, φως των λόγων και της σοφίας, χαρίσε μας τη γνώση και την κατανόηση των μυστηρίων Σου.

Δίδαξέ μας να αναζητούμε την αλήθεια, να υπερασπιζόμαστε το δίκαιο και να χρησιμοποιούμε τη σοφία μας για το καλό όλων.

Βοήθησέ μας να μην πλανιόμαστε από ψευδείς δρόμους και να ζούμε με πίστη και σεβασμό στους άλλους.

Ιωάννη Χρυσόστομε, διδάσκαλε της καρδιάς,

ο φωτεινός ιερωμένος που δίδαξε την αγάπη και την ειρήνη, ενίσχυσε τις ψυχές μας να μην φοβούνται τη δοκιμασία, να έχουν καρδιά καθαρή και να είναι πάντα ελεήμονες και συγκαταβατικοί.

Μάθε μας να είμαστε αυθεντικοί στην πίστη μας και να ενεργούμε πάντοτε με αρετή και φιλανθρωπία.

Ω, άγιοι Ιεράρχες, που ενωμένοι υπηρετήσατε τον Θεό και τους ανθρώπους, στερεώστε μας στην πίστη, καθοδηγήστε τα βήματά μας, και προστατέψτε μας στις χαρές και στις δυσκολίες της ζωής.

Κύριε Ιησού Χριστέ, διά των πρεσβειών των Τριών Ιεραρχών, δώσε σε μας και στις οικογένειές μας υγεία, ειρήνη, σοφία και αγάπη.

Και όπως εκείνοι φώτισαν τον δρόμο των ανθρώπων με τη διδασκαλία και την αρετή τους,

έτσι φώτισε και τις καρδιές μας, για να ζούμε με δικαιοσύνη, ταπεινότητα και αγάπη για όλους.

Αμήν. 🌹

Δώσε για να λάβεις

 

ΔΩΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ 🌏

Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν οδηγηθεί  σε δύσκολες διαδρομές.

Η κρίση, οι πόλεμοι, η βία, η απληστία που υιοθέτησε τον μανδύα της κανονικότητας, δημιούργησαν προσδοκίες ξένες προς την ανθρώπινη φύση.

Και μέσα σε αυτή την αναταραχή, οι άνθρωποι έμαθαν να λαμβάνουν, χωρίς να ανταποδίδουν.

Όποιος επικεντρώνεται μόνο στον εαυτό του
δημιουργεί γύρω του εμπόδια.
Και αυτά τα εμπόδια, όσο ψηλά κι αν είναι,
δεν οδηγούν ποτέ στην πραγματική ελευθερία
ούτε στον ουσιαστικό πλούτο.

Όταν όμως αφήσεις την εσωτερική σου φωνή να σε καθοδηγήσει, θυμάσαι ποιος πραγματικά είσαι.Και τότε γεννιέται η ανάγκη όχι για ιδιοκτησία,αλλά για προσφορά και μοίρασμα.

Στην πορεία της ζωής θα συναντήσουμε πολλούς ανθρώπους.

Κάποιοι προσφέρουν λίγα από τα πολλά τους και αναμένουν χειροκρότημα,  με μια κρυφή  επιθυμία για αναγνώριση.

Άλλοι έχουν ελάχιστα και τα δίνουν όλα.

Αυτοί εμπιστεύονται την ίδια τη ζωή.

Και η ζωή ποτέ δεν τους αφήνει άδειους.

Υπάρχουν εκείνοι που προσφέρουν με χαρά

και η χαρά τους είναι αρκετή ανταμοιβή.

Άλλοι που δίνουν με πόνο και ο πόνος τους μετατρέπεται σε μεγάλο μάθημα.

Και υπάρχουν κι εκείνοι, που προσφέρουν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Δίνουν όπως ένα άνθος 

χαρίζει το άρωμά του.

Χωρίς θόρυβο.
Χωρίς απαίτηση.
Μέσα από τις πράξεις τους μιλά μια ανώτερη δύναμη
και πίσω από το βλέμμα τους 

όλη η φύση χαμογελά.

Τους ονομάζουν ονειροπόλους , ιδεαλιστές.

Μα δεν είναι ονειροπόλοι.

Είναι άνθρωποι με ήθος.
Με αγνότητα, σεβασμό,
ανιδιοτελή συνεισφορά, γνήσια αγάπη
και αληθινό ενδιαφέρον.

Προσφέρουν αθόρυβα.

Δεν ζητούν ανταπόδοση.
Κι όμως έχουν κερδίσει το πιο δύσκολο, 
έχουν απελευθερωθεί από 
τους περιορισμούς τους.

Αυτούς σεβόμαστε.

Αυτούς θαυμάζουμε.

Γιατί μας υπενθυμίζουν

την πορεία της ύπαρξής μας  που έχουμε λησμονήσει.

Σε αυτούς θα ήθελα να ανήκω κι εγώ.

Να προσφέρω ό,τι έχω, χωρίς να υπολογίζω.

Ακόμα κι αν χρειαστεί να δώσω τον εαυτό μου ολοκληρωτικά.

Να προσφέρω μέχρι την τελευταία μου πνοή,
γιατί δεν υπάρχει πιο γεμάτο συναίσθημα
από το να χαρίζεις.
Είναι καλό να προσφέρεις όταν σου ζητηθεί.
Μα πιο όμορφο είναι να προσφέρεις 

χωρίς να στο ζητήσουν.
Γιατί για τον γενναιόδωρο άνθρωπο
η αναζήτηση εκείνου που θα λάβει
είναι χαρά μεγαλύτερη
από την ίδια την προσφορά.

Κι όμως —ό,τι προσφέρεις, 
κάποτε επιστρέφει.
Ίσως όχι από το ίδιο χέρι.
Αλλά από την ίδια τη ζωή.

Μην πείτε όμως :

«Θα προσέφερα, αλλά μόνο σε όσους το αξίζουν».

Τα δέντρα δεν διαλέγουν ποιος αξίζει την σκιά τους.
Ούτε τα ζώα επιλέγουν
σε ποιον θα προσφέρουν ζωή.
Δίνουν για να υπάρξουν.

Γιατί το να κρατάς μόνο για τον εαυτό σου
σημαίνει να χάνεσαι.
Όποιος είναι άξιος να δεχτεί
την αφθονία της ζωής,
είναι άξιος και για τη δική σου μικρή προσφορά.

Και όποιος απολαμβάνει  τον ωκεανό της ζωής,
δικαιούται να γεμίσει το φλιτζάνι του
και από τη δική σου μικρή πηγή.

Κάθε μέρα, σε όλο τον κόσμο, άνθρωποι προσφέρουν από τον εαυτό τους σιωπηλά.

Και ανάμεσα σε εκείνους που θα λάβουν

θα είμαστε κι εμείς.

Μα μην γίνεις  δότης που απαιτεί πλήρη αποκάλυψη ψυχής για να αναγνωριστεί η αξία σου 

Πρώτα να αντιληφθείς αν αξίζει , ό,τι εσύ 

είσαι σε θέση να προσφέρεις 

Γιατί στην αλήθεια η ζωή δίνει στη ζωή

κι εμείς είμαστε μάρτυρες
αυτού του θαύματος.

Προσφέρετε για να λάβετε.
Μην υπολογίζετε,  ότι  δίνετε 
 Αυτό που για εσάς είναι χωρίς αξία. 
για κάποιον άλλον είναι θησαυρός.

Προσφέρετε για να λάβετε.
Η ισορροπία είναι ο νόμος.
Αν ευνοήσετε μόνο το ένα,
η ψυχή φθίνει.

Προσφέρετε και λάβετε.
Αντίθεση και ένωση.
Και μέσα από αυτή
υφαίνεται ο ιστός της ύπαρξης.
Με καρδιά ελεύθερη,
 με μάτια ανοιχτά
και με μια  αγκαλιά πρόθυμη κι  αυθεντική 

Ας θυμόμαστε ότι είμαστε όλοι Ένα.
Ας μην απαρνηθούμε τις αξίες μας.
Ας προσεγγίσουμε, έστω και σε μικρό βαθμό, 

την πράξη της προσφοράς.
Ας εγκαταλείψουμε τον εγωισμό
και ας ανακαλύψουμε
τον άνθρωπο μέσα μας
και στον συνάνθρωπό μας.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

Το μοιρολογι της μάνας 27 Γενάρη

Υπάρχουν μέρες που ξεκινούν βαριά

 που δεν σου βγαίνει ούτε η Καλημέρα 

Μέρες που η επιστροφή δεν είναι χαρά,

αλλά τελευταίος αποχαιρετισμός.

Σήμερα η Ελλάδα σκύβει το κεφάλι.

Η Μακεδονία ντύνεται στα μαύρα.

ο Δικέφαλος του βορρά θρηνεί

 και η Αλεξάνδρεια  κι όλη η Ημαθία 

 πενθεί 

Μια μάνα μιλά για τα παιδιά 

που γύρισαν χωρίς ανάσα

και για όλες  τις μάνες που έμειναν

 να κρατούν τον ουρανό όρθιο,

Σήμερα, η σιωπή προηγείται των λέξεων

κι ο πόνος βρίσκει φωνή

μέσα από ένα μοιρολόι μάνας.

😭Το Μοιρολόγι της μάνας 27:Γενάρη 😭

Είκοσι εφτά Γενάρη  όλη η Ελλάδα θρηνεί ,

κι η Θεσσαλονίκη σκύβει με δάκρυ σιωπηλή 

Στα μαύρα ντύθηκε ο Βορράς, ράγισε η χαρά,

κι έγινε η νύχτα προσευχή  με αναφιλητά 

Μάνες θρηνούν, τα σπίτια κλαιν, παγώσαν τα σοκάκια,

κι η Τούμπα στέκει βουβή,  με δάκρυα στα μάτια 

Δεν ήσασταν αριθμοί, ούτε στιγμές χαμένες,

ήσασταν γιοι και αδερφοί, ψυχές αγαπημένες.

Αχ 

Παιδί μου, πού σε πάνε έτσι νωρίς στα σκοτεινά,

δεν πρόλαβα να σε φιλήσω, να σε πάρω  αγκαλιά 

Φορούσες όνειρα λευκά, μαύρο κασκόλ στον λαιμό,

και μου ’λεγες "μάνα μη φοβάσαι, θα γυρίσω εγώ".

Δεν γύρισες παιδί μου … κι η πόρτα μου ακόμα σε ζητά,

το πιάτο σου άδειο κάθε νυχτιά μετράει τα λεπτά.

Κλαίει ο δρόμος που περνούσες, κλαίει ολ'  η γειτονιά,

κι η Τούμπα τώρα  ορφανή, σαν  βουβή εκκλησιά

Δεν ήσουν αριθμός παιδί, μου ούτε κακή στιγμή,

ήσουν η ανάσα μου μισή, το φως μου το πρωί.

Ποιος Θεός παίρνει τα παιδιά πριν ζήσουν τη ζωή;

ποιος ουρανός αντέχει, μάνα, τέτοια προσευχή;

Ανέβα, γιε μου, όπου ψηλά ανάβουν φώτα αιώνια,

και φώναξε «ΠΑΟΚΑΡΑ μου»,

  απ' τ' ουρανού τ' αλώνια 

Κι εγώ εδώ θα σ’ καρτερώ με μαύρη  την καρδιά,

γιατί η μάνα δεν ξεχνά — μόνο μαθαίνει να πονά.

© Ελένη Λούκαρη -; Καλαϊτσίδου

https://youtu.be/YROQTG_qq5A?si=7l7o4mhMIO0uq1ig

Μαρία Τριγώνη Πληροφοριοδότης 

Αλεξάνδρεια Ημαθίας - Alexandria Imathias

 

ΣΙΩΠΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ

 

ΣΙΩΠΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ

Βαριά  σιωπη σκέπασε

σε γη που αιμορραγεί,

κι ο χρόνος στάθηκε μισός

χωρίς να συγχωρεί.

Στους δρόμους ο άνεμος 

 σπαράζει  δυνατά 

κι η νύχτα  έφυγε δίχως 

της μάνας αγκαλιά 

Μάνες με βλέμμα αδειανο

κρατούν φωτογραφίες, 

στο στόμα με ένα "γιατί "

εξω από τις εκκλησίες 

Χτυπούν οι καρδιές πένθιμα

σαν πένθιμες καμπάνες,

κι ανταμώνουν οι λυγμοί

από παιδιά και  μάνες 

Ψυχές αθώες χάθηκαν

πριν μάθουν τι θα πει ζωή,

κι άφησαν πίσω ένα "γιατί"

βαρύ σαν προσευχή.

Μένουν κρεβάτια άστρωτα

και φώτα αναμμένα,

μένει το "έλα μανούλα μου" 

σε μάτια  δακρυσμένα

Θεέ μου,  έλα  για λίγο εδώ,

κοίτα βαθιά στα μάτια,

και πες μας πώς αντέχεται 

η ζωή με αγκαλιά άδεια 

Γιατί δεν φεύγουν οι κραυγές,

μονάχα οι ψυχές πετούν ,

κι ο κόσμος μένει πιο φτωχός

κάθε φορά που πενθούν.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

🙏Αιώνια η μνήμη τους σε κήπους παραδείσου 🙏

Κοπή βασιλόπιτας 26 Γενάρη 2026

Εχθές  26 Γενάρη ημέρα Δευτέρα και ώρα 6 το απόγευμα είχαμε το όμορφο αντάμωμα με τις γλυκές συμμαθήτριες, στην Πιτσαρία " Παπαγάλος"  για την κοπή της βασιλόπιτας του 2026.

Ήταν μια αφορμή για να ξανασμίξουμε, να θυμηθούμε και να χαμογελάσουμε, να νιώσουμε  ξανά παιδιά, αφήνοντας για λίγο στην άκρη την καθημερινότητα, το χρόνο που πέρασε και τα προβληματά μας. 

Με τη ζεστή τους παρουσία παρευρέθηκαν:

1. Γκαβαισε Εύα 
2.Διπαπογλου  Νανά,
3.Εκατό Παναγιώτα,
4.Ελευθεριάδου Έφη,
5. Ευθυμογλου Όλγα,
6. Ηλωρίδου Έλλη,
7. Ζύμπουλα Βούλα,
8. Κάμαλη Δέσποινα 
9. Καρανικόλα Τασούλα,
10.Κουίκουλου Σμαρούλα,
11.Κουζνή Ελένη,
12. Κυραμάρα Άννα,
13. Λαϊου Πούλια 
14.Λαχανοπούλου Ερμιόνη,
15.Λούκαρη Ελένη,
16.Μαζαράκη Μαριάννα,

17.Μαργαρίτη Μαρία,

18. Μαρκανταρα Άννα, 
19. Μεγαλονιδου Τζάνετ 
20.Μπαλτζή Ελένη,
21.Μπούτση Μαρία,
22.Κυριακοπούλου Μαίρη,
23. Παπουλιδου Μαρία 
24.Πολυμερή Αφροδίτη,
25.Ταμπακοπούλου Άννα,
26. Τουλουμτζιδου  Σοφία 
27. Τσακμάκη Εύα,

28. Φίλη μας 

Η Ελένη  Μπαλτζή μας θύμισε , με ένα όμορφο κείμενο,  πώς ανταμώσαμε στο παρελθόν, τις δράσεις και τις εκδηλώσεις μας όλα αυτά τα χρόνια, φέρνοντας ξανά στο μυαλό μας τις ζωντανές αναμνήσεις και τη δύναμη των δεσμών μας.

Γλυκές μου Συμμαθήτριες,     

Καλώς  Ανταμώσαμε 

 Xαιρετάμε αυτές που θα ήθελαν να είναι παρούσες αλλά για διαφόρους λόγους η καθεμιά δεν μπόρεσε.

 Να ‘μαστε  μετά την απαγόρευση  με τον covid στην κοπή της Βασιλόπιτας, , Τελευταία φορά ήταν 13/01/2022

Tο πρώτο   αντάμωμα μας που ξεκίνησε  από 14/10/2017,   ευλογημένη  η στιγμή που άκουσα στο τηλέφωνο τη φωνή της συμμαθήτριας μου από το Δημοτικό να με προσκαλεί  σε μια εκδρομή  Άρτα- Γιάννενα με σκοπό την επανασύνδεση συμμαθητριών …Η χαρά που πήρα δεν ξεχνιέται….

Να που ξαναβρεθήκαμε μετά από 8 περίπου. είμαστε πολύ τυχερές που το ζούμε, έχουμε 12 συμμαθήτριες που με λύπη αναφέρω ότι δεν αξιώθηκαν να είναι μαζί μα;

 ας μην τις ξεχνάμε κι αυτές:

1.Αντωνίου Μίμα 
2. Αράπη Αννετα
3. Διαμαντογλου Μαρία 
4.Διβραμη Χρυσούλα 
5. Ζαχαριάδου Βαγγελιώ
6. Λιανίδου Θεολογία 
7.Μαρμαρά Καίτη
8.Μιχαηλίδου Χρυσούλα
9.Μπέκα Μαρία 
10.Μπλάτσα Ευαγγελία
11.Παπαγιαννουλη Λίτσα
12. Πολιτουδη Σούλα
13. Τζαννάτου Αντωνία 

Το μεγάλο μας αντάμωνα ήταν στο κέντρο Λοζιτσι 24/11/2018. Πολύ μεγάλη χαρά που βρεθήκαμε

Από την αρχή της επανασύνδεσης μας καθιερώσαμε τον ‘’καφέ της ξενοιασιάς’’ το βάφτισε έτσι η γλυκιά μας αρθρογράφος η ρεπόρτερ μας η Ελένη Λούκαρη Κάθε Τετάρτη έχουμε ραντεβού μετά τις 10.30, συνήθως στο  καφέ Beluga, το καλοκαίρι στο μπαλκόνι της Ελιάς.  Καλοκαίρι  μας βρήκε και  η  Αγαθή Καρανάσιου που μένει Νέα Υόρκη ήταν Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη 2019  ημέρα που ανοίγουν τα σχολεία και η συμμαθήτρια μας η Άρτεμις Καλογήρου έγραψε κάποιες πολύ όμορφες σκέψεις της σε συνδυασμό σχολείο-συμμαθήτριες,

Αναφερόμενη σ αυτές που ζουν σε άλλες χώρες να πω για την Μάρθα Παπαδοπούλου που ζει στο Κάϊρο και κάθε που έρχεται στην πατρίδα της στη Βέροια μας ακολουθεί σε ότι  κάνουμε.  Τον Νοέμβριο του 23 ήρθε και μας βρήκε στο καφέ Μπελούγκα η Βάσω η Δάλη.

Η Μαριάνθη η Λιούσα που ζει στη Βοστώνη μας συγκέντρωσε στην Ελιά στις 16.01.2025 

Όταν αλλάζουμε στέκι ενημερώνουμε ειδοποιώντας εγκαίρως γι αυτό θερμή παράκληση  να περάσετε όλες στο γκρουπ του viper & messenger ‘’γλυκές συμμαθήτριες’’ 

Όλα τα χρονιά που ξαναβρεθήκαμε είχαμε και πάλι αρκετές όμορφες δραστηριότητας οι συμμαθήτριες:

Γιορτάσαμε το Πάσχα με τσουρέκια και κόκκινα αυγά,  πήγαμε εκδρομές στο Δίον - Αγ. Παντελεήμονα, στο Βόλο, στην Αμμουλιανή, στις Πρέσπες, στην Καστοριά, στο Μουσείο  στην Πέλλα και μετά φάγαμε δίπλα στη λίμνη του Άγρα συνοδεία κλαρίνων και χορού, πήγαμε στην Καρδίτσα σε συνδυασμό με τη Λίμνη Πλαστήρα,  άλλη εκδρομή στη Δράμα στη Χριστουγεννιάτικη Ονειρούπολη,  στα Τρίκαλα στο πάρκο των Χριστουγέννων, κάναμε εξορμήσεις όπως:  την άνοιξη με τις ανθισμένες ροδακινιές (χάρμα οφθαλμών οι κήποι του Μίδα) το φθινόπωρο πήγαμε εκπαιδευτική επίσκεψη στον Υδροηλεκτρικό Σταθμός Σφηκιάς στο Φράγμα του ποταμού Αλιάκμονα.  Λίγες με τουριστική οργάνωση πήγαμε Μόσχα Αγ. Πετρούπολη, πήγαμε μέσω πρακτορείου διακοπές στη Σκύρο,  γραφτήκαμε στα ΚΑΠΗ Δήμου Βέροιας και δώσαμε χρώμα και τόνο και σ αυτό τον χώρο (να ευχαριστήσει παρουσία όλων σας την συμμαθήτρια μας Έλλη Ηλωρίδου για την εθελοντική της προσφορά στα μαθήματα Αγγλικών του ΚΑΠΗ Απ. Παύλου), γραφτήκαμε στη χορωδία του Πολιτιστικού Συλλόγου Προμηθέα  9 συμμαθήτριες. μπήκαμε στη χορωδία του Συλλόγου ΄Ερασμος και δώσαμε παραστάσεις για φιλανθρωπικό σκοπό.

Οργανώσαμε το reunion με τους συμμαθητές μας Αρένων Θηλέων και Ιδιωτικών Γυμνασίων. 22/10/23 στου Μπάρμπα Γιάννη στα Ασώματα.

Γιορτάσαμε μαζί ονομαστικές γιορτές, γενέθλια (Σοφία Τουλομτζίδου γενέθλια στις 24/01/20 στο Άρωμα Πόλης), τη συνταξιοδότηση μου (Ηταν στον Κριαρά στα φανάρια Κύπρου) (σας ευχαριστώ άλλη μια φορά γι αυτό που με την παρουσία σας και την αγάπη σας μου ομορφύνατε και μου κάνατε αξέχαστη κι αυτή την ημέρα)

Αυτά όλα τονίζουν γι άλλη μια φορά το σύνθημα μας  ‘’καμιά πλέον δεν είναι μόνη, έχουμε η μία την άλλη) και τις ευχάριστες μας στιγμές  τις πολλαπλασιάζουμε μαζί, και τις δυσάρεστες τις μοιραζόμαστε και τις κάνουμε μισές.

Να προσέχετε  και να νοιάζεστε για τους εαυτούς σας, να είμαστε γερές, χαρούμενες,  αισιόδοξες, γιατί έχουμε πολλά να κάνουμε κι αυτή τη χρονιά, σας θέλω όλες και χαίρομαι που υπάρχετε στη ζωή μου 

Σας αγαπώ  Καλή χρονιά----

-----

Η Σμαρουλα μετά αφού σταύρωσε τη βασιλόπιτα μας ευχήθηκε να έχουμε μια χρονιά γεμάτη υγεια, γέλιο , καλή διάθεση  και...λιγότερα ραντεβού με γιατρούς . 

Τυχερή της χρονιάς αναδείχθηκε η Έλλη, που κέρδισε το φλουρί, μαζί με το όμορφο δώρο: το βιβλίο του Μάκη Δημητράκη «Η Βέροια  χθες & σήμερα».

Η Ελένη Λούκαρη  μαζί με τη Σμαρούλα έσυραν πρώτες τον χορό, με το τραγούδι της Ελένης  «Έλα μου έλα και γέλα», δίνοντας το σύνθημα για μια βραδιά γεμάτη κέφι και συγκίνηση.

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, γράφτηκαν και μηνύματα μνήμης στο λεύκωμα των αναμνήσεων, αφήνοντας τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις ευχές μας για το μέλλον, σαν μικρά σημάδια της φιλίας και της κοινής μας πορείας όλα αυτά τα χρόνια.

Εγώ είχα τη χαρά να αφιερώσω και στίχους που μετουσιώθηκαν σε τραγούδι:

ΚΟΠΉ ΒΑΣΙΛΌΠΙΤΑΣ 2026 

Είκοσι έξι του μήνα, Γενάρη
Στον Παπαγάλο φωτιά ανάβει
Γέλια, ποτήρια και αγκαλιές
Με τις συμμαθήτριες γλυκές

Φωτιά πήρε η καρδιά,
Τραγούδι, κέφι και χαρά
Κόβουμε βασιλόπιτα μαζί
Για μια χρονιά φωτεινή

Να ’ναι ο χρόνος μας καλός,
Με υγεία και χαμόγελα δυνατός
Ό,τι μας βαραίνει να χαθεί
Μ' ελπίδα πάντα στην ψυχή

Φωτιά πήρε η καρδιά,
Τραγούδι, κέφι και χαρά
Κόβουμε βασιλόπιτα μαζί
Για μια χρονιά φωτεινή

Αξίζει να αναφερθεί και η άψογη φιλοξενία του καταστήματος, με τον ιδιοκτήτη ευγενικό και την περιποίηση πραγματικά εξαιρετική, στοιχεία που συνέβαλαν ώστε η βραδιά να μείνει αξέχαστη.

Με την καρδιά γεμάτη και το χαμόγελο να μας συνοδεύει, δώσαμε την ευχή όλες μαζί: και του χρόνου πάλι να ανταμώσουμε εδώ, γερές, με την ίδια χαρά, την ίδια ζεστασιά και την ίδια παιδική σπίθα στην ψυχή.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου