Μια Πρωτομαγιά

 

Χριστός Ανέστη και Χρόνια πολλά!

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι!

Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις.

Κι όμως, καμιά λέξη δεν μπορεί να χωρέσει πραγματικά τη ζεστασιά μιας παλιάς Πρωτομαγιάς του 1949 ή 1950. 

Εκεί, μέσα σε ένα ξεθωριασμένο χαρτί και μέσα στην καρδιά, ζουν ακόμη (από αριστερά) οι γονείς μου Δωροθέα, Θωμάς , οι θείοι μου Γρηγόρης Μέρκος  , οι θείες μου Ευθυμουλα και Θεοπιστη και η γιαγιά μου Κλεοπάτρα με τα ξαδέλφια μου Σούλα και Γρήγορη Gregoris Simos,  πρόσωπα αγαπημένα που  εκτός από τον ξάδελφο μου , ο χρόνος πήρε, αλλά η καρδιά  και  η μνήμη κρατάει κοντά.

Τα γέλια τους θαρρείς να ακούγονται ανάμεσα αστα δέντρα ακόμη 

 Η φωτιά για το φαγητό, το αρνί στη σούβλα,  τα καλά ρούχα της εκδρομής, τα παιδιά που στέκονται διστακτικά μπροστά στον φακό.

Όλα μιλούν για μια εποχή απλή και αληθινή.Τότε που οι άνθρωποι είχαν λίγα, αλλά είχαν ο ένας τον άλλον.

Μια μέρα φωτεινή, γεμάτη μυρωδιές από χώμα, λουλούδια και ξύλα που έκαιγαν για το φαγητό.Από νωρίς το πρωί η οικογένεια ετοιμαζόταν για την εκδρομή. Οι γυναίκες έβαζαν στα καλάθια ψωμί, τυρί, πίτες και γλυκά, ενώ οι άντρες φρόντιζαν τη φωτιά και τα απαραίτητα για την σουβλα. 

Τα παιδιά ανυπομονούσαν να τρέξουν κάτω από τα δέντρα και να μαζέψουν αγριολούλουδα για το στεφάνι της Πρωτομαγιάς.

Δεν υπήρχαν πολυτέλειες, όμως υπήρχε κάτι πολύ πιο μεγάλο: η χαρά του να είναι όλοι μαζί αγαπημένοι .

Γονείς, θείοι, θείες, γιαγιάδες και παιδιά γέμιζαν τον τόπο με φωνές, γέλια και τραγούδια.

 Οι μεγαλύτεροι μιλούσαν για τα δύσκολα χρόνια που είχαν περάσει, μα εκείνη τη μέρα άφηναν τις έγνοιες στην άκρη και χαμογελούσαν.

Κάτω από τη σκιά των δέντρων έστρωναν πρόχειρα το τραπέζι της αγάπης. 

Ένα κομμάτι ψωμί μοιρασμένο με όλους είχε άλλη γεύση τότε. 

Η φωτογραφία τραβήχτηκε για να κρατήσει αυτή τη στιγμή ζωντανή — μια οικογένεια ενωμένη, μια Ελλάδα απλή και ανθρώπινη, μια Πρωτομαγιά γεμάτη καρδιά.

Η φωτογραφία αυτή δεν είναι μόνο μια εικόνα. 

Είναι ένα κομμάτι ζωής. 

Ένα παράθυρο σε στιγμές που πέρασαν, μα δεν χάθηκαν ποτέ. 

Γιατί όσο υπάρχουν οι αναμνήσεις και η αγάπη, εκείνοι συνεχίζουν να περπατούν δίπλα μας,

 μια ανοιξιάτικη μέρα που δεν τελειώνει ποτέ,  γεμάτη  χαρά κι αγάπη . ❤️! 

Helen Kalaitsidou