Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες!
Χαρούμενη κι ευλογημένη Παρασκευή με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές!
🔷20 Φεβρουαρίου - Παγκόσμια ημέρα Κοινωνικής δικαιοσύνης 🔷
Η 20ή Φεβρουαρίου, για παράδειγμα, μας καλεί να στρέψουμε το βλέμμα μας—όχι μόνο γύρω, αλλά και βαθιά μέσα μας.
Μας ζητάει, λίγο πολύ, να σκεφτούμε αν πραγματικά ο κόσμος που χτίζουμε έχει χώρο για όλους τους ανθρώπους, χωρίς εξαιρέσεις.
Η κοινωνική δικαιοσύνη, αλήθεια, γεννιέται όταν η προκατάληψη επιτέλους σωπαίνει.
Όταν το φύλο, η ηλικία, η φυλή, η θρησκεία ή η αναπηρία δεν αποτελούν εμπόδια, αλλά μάλλον απλά μέρη της πλούσιας ανθρώπινης ποικιλομορφίας.
Όλοι γνωρίζουμε ότι δεν ζούμε σε έναν πλήρως δίκαιο κόσμο.
Όμως, ζούμε σε έναν κόσμο όπου κάποιοι ακόμα ονειρεύονται και αγωνίζονται να αλλάξει—όπως έκανε κι ο Martin Luther King Jr.
Ίσως, λοιπόν, η δικαιοσύνη να ξεκινάει από μια απλή, προσωπική απόφαση:
Να μην εξοικειωθούμε με την αδικία.
Να μην αποστρέψουμε την προσοχή μας.
Γιατί το μέλλον, τελικά, δεν ανήκει στον καθένα ξεχωριστά.
Ανήκει σε όλους Μ Α Ζ Ι κι αυτό στη ζωή είναι το πιο σημαντικό 💚
🏵️Η Ζυγαριά 🏵️
Κάθε πρωί άνθρωποι περνούσαν από μπροστά της. Κάποιοι άφηναν πάνω της βαριά λόγια, γεμάτα προκαταλήψεις, μίσος , κακία.
Κάποιες φορές, έμεναν σιωπηλοί. Και μερικοί – λίγοι, αλλά σημαντικοί – άφηναν πράξεις καλοσύνης.
Ναι, καλοσύνης!
Από τη μια πλευρά έπεφταν οι αδικίες.
Όπως:
Ένα περίεργο βλέμμα που κορόιδευε όταν αντικρύζει κάτι το διαφορετικό, όπως μια οικογένεια από ξένη χώρα.
Μια πόρτα που έκλεισε σε ένα εργαζομένο κι έμενε άνεργος .
Ένα παιδί που έμεινε από έξω, σε ένα παιχνίδι μαζί με άλλα παιδιά
Ενώ στην άλλη, μικρές πράξεις — ήσυχες, σχεδόν αόρατες:
Ένα χέρι που έδωσε βοήθεια σε κάποιον , ζητιάνο
Μια ευκαιρία που προσφέρθηκε σε κάποιο, για κάτι που έκανε χωρίς να το θέλει.
Μια φωνή που τόλμησε να πει "όχι" στην αδικία.
Στην αρχή, η ζυγαριά κινήθηκε πολύ πιο βαριά προς την πλευρά της αδικίας.
Ο κόσμος απλά περνούσε, κοίταγε και μονολογούσε:
"Τέτοιος είναι ο κόσμος, τι να κάνουμε;
Δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε! "
Κι όμως, μια μέρα, ένα παιδί στάθηκε μπροστά της.
Δεν είχε τίποτα στα χέρια του — μόνο μια απορία που έκαιγε μέσα του:
"Αλήθεια, κι αν δεν είναι τέτοιος ο κόσμος;"
Τότε, έβγαλε μια μικρή πράξη από την τσέπη του:
μοίρασε το κολατσιό του με κάποιο που καθόταν έξω από την εκκλησία , μόνος,
Η ζυγαριά κινήθηκε ελαφρώς.
Την επόμενη μέρα, μια γυναίκα μίλησε στη γειτόνισσα, που είχαν μαλώσει για λόγο ασήμαντο, όπως αν πρέπει να βοηθούμε μετανάστες , όταν αυτή δεν της έλεγε κουβέντα για πολύ καιρό.
Η ζυγαριά κινήθηκε λίγο ακόμη και πάλι.
Μετά, ένας δάσκαλος έδωσε ίσες ευκαιρίες, σε παιδιά που στα μαθήματα δεν τα πήγαιναν τόσο
καλά γιατί οι γονείς τους ήταν φτωχοί .
Ένας γείτονας άνοιξε την πόρτα χωρίς δεύτερη σκέψη, στο παιδί του γείτονα .
Και ένας εργοδότης κοίταξε πιο πολύ ποιος είσαι, αν αξίζεις στη δουλειά που κάνεις και λιγότερο
από πού έρχεσαι, ποια είναι η καταγωγή σου
Κι έτσι, σιγά σιγά, χωρίς να το πάρουμε πολύ μυρωδιά, η ζυγαριά ισορρόπησε.
Κι εκεί κατάλαβαν κάτι βασικό:
Η ζυγαριά δεν είναι μαγική.
Δεν κινείται από μόνη της.
Κάθε φορά γέρνει, επειδή εμείς επιλέγουμε σε ποια μεριά θα σταθούμε.
Κι από τότε, η πόλη δεν έγινε τέλεια – αλλά σίγουρα έγινε πιο συνειδητοποιημένη και πιο δίκαιη.
Γιατί η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι καμιά μακρινή φαντασίωση, κάτι που δεν μπορεί να γίνει.
Είναι οι μικρές, καθημερινές αποφάσεις μας και επιλογές μας.
Και η ζυγαριά…
πάντα περιμένει την επόμενη σου πράξη. 💚
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
