Στη γωνιά ταβέρνας κάθομαι
δίχως εσένα παρέα
κι ο μπαγλαμάς μου μιλά
με μια πενιά ωραία
Άδειο το ποτήρι στο τραπέζι
κοιτώ με βλέμμα χαμένο
κάποτε μαζί γελούσαμε
τώρα μονάχα κλαίω
[Orchus]
Κανείς δε λέει κουβέντα πια
κανείς δεν ξεφαντώνει
μονάχα η πενιά βαριά
τις μνήμες ξεσηκώνει
Θυμήθηκα που πίναμε
και κάναμε όνειρα ωραία
τώρα μετράω στιγμές
σιωπηλές νύχτα - μέρα
[Orchus]
Αν τύχει κι ρθεις στη γειτονιά
θέλω να με συναντήσεις
θα είμαι εκεί στη γωνιά
θέλω να μου μιλήσεις .
No comments:
Post a Comment