Η ποντιακή ψτ

 Η Ποντιακή Ψυχή.

Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, αλλά παραδοσιακά στην  ποντιακή ψυχή  αποδίδονται κάποια χαρακτηριστικά , που οφείλω να τα αναφέρω  σαν νύφη Ποντίων , την οποία γνωρίζω . 

Η ποντιακή ψυχή  έχει μεγάλη δύναμη και σθένος Δεν μιλά πάντα δυνατά·μα όταν μιλήσει, αστράφτει και βροντά γιατί κουβαλά βουνά, θάλασσες και μνήμες αιώνων..

Γεννήθηκε στις απότομες πλαγιές του Πόντου, εκεί όπου ο άνεμος μύριζε αλάτι από τον Εύξεινο και οι άνθρωποι μάθαιναν να αντέχουν πριν ακόμη μεγαλώνουν.

Έμαθε να γελά μέσα στον πόνο, να τραγουδά μέσα στην ξενιτιά και να κρατά αναμμένη τη φλογα της καρδιάς ακόμη κι όταν όλα γύρω πάγωναν . Που

Ο Πόντιος δεν ξεχνά.

Όχι από εκδίκηση — από μνήμη.

Γιατί μέσα του κατοικούν 

οι φωνές των παππούδων,

 οι προσευχές των γιαγιάδων 

οι ψίθυροι της λύρας, 

τα βήματα των χορών που χτυπούν τη γη 

σαν όρκος ζωής.

Κάθε τραγούδι του κρύβει έναν καημό και κάθε γέλιο του μια μικρή νίκη απέναντι στην  μοίρα.

Η ποντιακή καρδιά είναι σκληρή σαν πέτρα
 και τρυφερή σαν  ζυμωτό ψωμί 
 από χέρια μάνας.
Θυμώνει εύκολα, 
αγαπά βαθιά,
 συγχωρεί δύσκολα, 
αλλά όταν δώσει την ψυχή της, 
τη δίνει ολόκληρη.
Δεν έμαθε να ζει μισά.
Κι όταν η νύχτα βαραίνει,
πιάνει τη λύρα.
Όχι για να ξεχάσει —
αλλά για να θυμηθεί ποιος είναι.
Γιατί η ποντιακή ψυχή δεν είναι μόνο καταγωγή.
Είναι φωτιά που πέρασε μέσα από στάχτες
 και έμεινε ζωντανή.
Εχει  περηφάνια  και αξιοπρέπεια 
χωρίς έπαρση,
 δύναμη χωρίς θόρυβο
 και αγάπη που μοιάζει με πατρίδα.
Έντονη την  αίσθηση τιμής, οικογένειας
 και καταγωγής.
Την ικανότητα να αντέχει  δυσκολίες 
και να συνεχίζουν με πείσμα.
Ξεχωρίζει για τη φιλοξενία και ζεστασιά
Οι Πόντιοι δένονται εύκολα
 με τους ανθρώπους τους 
και βοηθά έμπρακτα.
Εχουν έντονο ταμπεραμέντο, .χιούμορ και σάτιρα
Το ποντιακό χιούμορ είναι ιδιαίτερο, συχνά αυτοσαρκαστικό και έξυπνο.
Μια πιο πολύ έχουν μεγάλο σεβασμό 
στην παράδοση
Ισχυρό δεσμό με μουσική, χορό, 
γλώσσα, έθιμα και δέσιμο δυνατό 
με την  οικογένεια . 
Και ίσως τελικά αυτό είναι η ποντιακή ψυχή·
μια μνήμη που αρνήθηκε να σβήσει.
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσοι δρόμοι κι αν αλλάξουν, πάντα θα υπάρχει κάπου ένας ήχος λύρας, ένα τραπέζι γεμάτο ανθρώπους, 
ένα βλέμμα περήφανο που θυμάται 
από πού ξεκίνησε.
Γιατί οι ρίζες του Πόντου δεν βρίσκονται μόνο στη γη, βρίσκονται στις καρδιές εκείνων που συνεχίζουν να κουβαλούν την ιστορία σαν φλόγα αναμμένη.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που χορεύουν, τραγουδούν, αγαπούν και επιμένουν,
ο Πόντος δεν θα είναι χαμένος τόπος.
Θα είναι    παράδειγμα προς μίμηση 
 να στέκεσαι όρθιος στη ζωή.

🌹❤️Ο Πόντον ζει σην άκραν τη καρδίας 
 και τη ψυχής μας. 🌹❤️
Έναν πρωίν εσείσαμεν ας σην πατρίδα μας
με δάκρυα και πόνον σο βάθος τη καρδία μας.
Η μάνα μ’ εκράζεν με, «παιδί μ’, μη φοβάσαι»,
μα ο ουρανόν εσκότεψεν κι ελέπ’να ’κι γελάσαι.

Σον Πόντον, αχ πατρίδα μ’, φωτία κι αχός εβγήκεν,
τα σπίτια μας εγίνταν καπνόν κι ο κόσμον εσκορπίκεν.
Τα καμπαναρία εσώπασαν, τ’ εικόνια εδακρύζαν,
κι οι ρίζες τίποτε ατουν ξερρίζωσαν, μα ’κείνοι ’κι λογιζαν.

Επάρ’ναμεν τα μονοπάτ’ με το ψωμίν σο χέρι,
κι άλλοι επέθαναν αδά, άλλ’ έμειναν σο ξέρι.
Τα παιδία εφώναζαν νερόν, οι γέροι αναστέναν,
κι οι μανάδες τα μωράκια ατουν σο στήθος εσφιγγέναν.

Μα όσον κι αν επέρασαν τα χρόνι͜α τη ζωής μας,
ο Πόντον ζει σην άκραν τη καρδίας  και τη ψυχής μας.
Σα ξένα εμείς εζήσαμεν, μα έναν πράμαν ξέρ’με:
την γλώσσαν και την μνήμην μας ποτές ’κι παραδίδ’με.
Γράψτε ατά σην ιστορίαν, να θυμίζ και να ζεις
να μαθαίνουν τα παιδία ποίος πόνον κουβαλείς.
Γιατ’ έναν λαόν ’κι σβήνεται όσον κι αν τον χτυπούνε,
άμον τη ρίζαν τη βαθιάν, πάντα θα ξαναβγούνε

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 
.