Με του Άη Γιαννιού σιγοσβήνουν οι γιορτές,

 

Με του Άη Γιαννιού

σιγοσβήνουν οι γιορτές,

σαν φώτα που χαμηλώνουν

μα δεν χάνονται.

Σε όλη αυτή τη ζεστασιά που νιώσαμε

από όσα μας περιτριγύριζαν—

δέντρα στολισμένα

με μπάλες πολύχρωμες,

πλουμιστά στολίδια

και φωτάκια που αναβόσβηναν—

γίναμε πάλι παιδιά.

Και χαρήκαμε…

και τραγουδήσαμε…

και χορέψαμε…

και νιώσαμε πως είμαστε

ευτυχισμένοι.

Και του χρόνου, με υγεία!

Μα μέσα σε όλη αυτή τη μαγεία

η σκέψη μας έφερνε

και άλλες εικόνες·

ανθρώπων που πεινούν, που πονούν,

που υποφέρουν

και ζουν μόνοι, χωρίς φροντίδα,

χωρίς αγάπη,

εγκαταλελειμμένοι στους δρόμους,

πάνω σε χαρτοκιβώτια,

με προσκέφαλο τα χέρια

και σκέπασμα κουβέρτες ή σακιά.

Εικόνες παιδιών

με αιματοβαμμένα κορμιά,

να ψάχνουν την αγκαλιά των γονιών τους

μέσα στα αποκαΐδια

των γκρεμισμένων σπιτιών,

από τις βόμβες του πολέμου…

Κι όλη αυτή η μαγεία

χάνεται.

Σβήνει

σαν κερί.

Εύχομαι από καρδιάς

το Πνεύμα της Αγάπης

να μας σκεπάζει

σαν ζεστό φως

μέρες και νύχτες.

Να περπατά δίπλα μας

όλο τον χρόνο,

να μας ενώνει,

να μας θυμίζει

πως τα θαύματα γεννιούνται

όταν είμαστε μαζί.

Και να γιορτάσουμε ξανά εδώ,

χέρι με χέρι,

καρδιά με καρδιά,

όλοι μαζί…