💢♦️Γυναικοκτονία - Μια κραυγή που δεν πρέπει να συνηθίσουμε♦️💢
Κάθε μέρα ακούμε ή διαβάζουμε ειδήσεις για γυναίκες που χάνουν τη ζωή τους από τα χέρια των συζύγων, των συντρόφων τους ή ακόμη και ανθρώπων του ίδιου τους του οικογενειακού περιβάλλοντος.
Κάθε μία από αυτές τις ιστορίες δεν είναι απλώς ένας ακόμη αριθμός στα δελτία ειδήσεων, αλλά είναι μια ανθρώπινη ζωή που κόπηκε βίαια, ένα όνειρο που έσβησε, μια οικογένεια που βυθίστηκε στον πόνο.
Κάθε γυναικοκτονία δεν είναι ένα "έγκλημα πάθους" ούτε ένα ξαφνικό ξέσπασμα. Είναι η πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας και αποτελεί την τραγική κατάληξη μιας βαθύτερης νοοτροπίας που αντιμετωπίζει τη γυναίκα ως κτήμα, ως κάποιον που μπορεί να ελεγχθεί ή να τιμωρηθεί όταν διεκδικεί την ελευθερία και την αυτονομία της.
Το φαινόμενο οφείλεται σε ένα πλέγμα παραγόντων, όπως στερεότυπα που περνούν από γενιά σε γενιά, αντιλήψεις ανισότητας ανάμεσα στα φύλα, ανάγκη για εξουσία και έλεγχο μέσα στις σχέσεις, ανοχή στη βία, αλλά και στην έλλειψη έγκαιρης προστασίας και υποστήριξης των θυμάτων.
Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι. Κόρες, μητέρες, αδελφές, φίλες που έχασαν τη ζωή τους επειδή κάποιος πίστεψε πως είχε δικαίωμα πάνω στη ζωή τους.
Η αντιμετώπιση της γυναικοκτονίας δεν είναι μόνο υπόθεση της Δικαιοσύνης. Είναι ευθύνη ολόκληρης της κοινωνίας. να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας στον σεβασμό, να μην δικαιολογούμε τη βία, να ακούμε τις φωνές όσων φοβούνται και να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον όπου καμία γυναίκα δεν θα αισθάνεται μόνη ή απροστάτευτη.
Εμείς οι μητέρες έχουμε τη δύναμη και την ευθύνη να διδάξουμε στα παιδιά μας τον σεβασμό, την ισότητα και την αξία της ανθρώπινης ζωής.
Να μεγαλώσουμε αγόρια που δεν θα θεωρούν ποτέ τη δύναμη ως μέσο επιβολής και κορίτσια που θα γνωρίζουν την αξία τους και δεν θα αποδέχονται καμία μορφή βίας.
Ας μάθουμε στα παιδιά μας ότι η αγάπη δεν ελέγχει, δεν ταπεινώνει και δεν πληγώνει.
Η αγάπη σέβεται, ακούει και προστατεύει.
Η αλλαγή της κοινωνίας ξεκινά από το σπίτι, από την παιδεία και από τα πρότυπα που δίνουμε καθημερινά στα παιδιά μας.
Χθες το βράδυ , όταν η νύχτα φόρεσε το σκούρο της πέπλο και τα αστέρια άναψαν ένα ένα στον ουρανό, ένα μικρό πουλάκι ήρθε αθόρυβα στο περβάζι μου. Κουβαλούσε στα φτερά του ένα μυστικό, ένα μήνυμα πικρό και γλυκό μαζί,σαν το κρασί που ζεσταίνει την καρδιά τις κρύες νύχτες.
"Γέμισε την ψυχή σου με ήλιο", μου ψιθύρισε,
"γιατί έρχονται μέρες που η ζεστασιά θα είναι πολύτιμη σαν θησαυρός.
Φύλαξε τις στιγμές του καλοκαιριού μέσα σου, γιατί τον χειμώνα δεν παγώνει μόνο το σώμα, παγώνουν μαζί και οι ελπίδες των ανθρώπων".
Τότε εγώ γέλασα με καρδιά μισή .
-"Εγώ, που αγαπώ τη δροσιά και τη σκιά, πώς να συμφιλιωθώ με τη ζεστασιά του ήλιου;
Και πώς να αντέξω έναν κρύο χειμώνα που ζητά περισσότερα από όσα έχει η μικρή μου τσέπη;"
Το πουλάκι κούνησε τα φτερά του και μου μίλησε για τις δυσκολίες των ανθρώπων, για τα σπίτια που κρυώνουν, για τα τραπέζια που αδειάζουν και για τις μικρές πολυτέλειες που γίνονται όνειρα.
Μα μέσα στα λόγια του υπήρχε και ένα χαμόγελο ειρωνικό, μια κρυφή ειρωνεία της ζωής.
-"Μην φοβάσαι", μου είπε.
"Η φτώχεια μπορεί να σου πάρει πολλά, μα δεν μπορεί να σου κλέψει το γέλιο. Αν σου λείψει το πλούσιο τραπέζι, κράτα μια καλή παρέα που σε αγαπάει, σε προσέχει και είσαι για αυτήν το παν .
Αν λιγοστέψει το φαγητό, να μη λιγοστέψει η αγάπη.
Κι αν ο κόσμος σου γύρω γίνει βαρύς, βάλε λίγο κρασί στο ποτήρι και άσε τα αστέρια να σου κρατήσουν συντροφιά»".
Πριν προλάβω να το ευχαριστήσω, άνοιξε τα μικρά του φτερά και χάθηκε μέσα στη σκοτεινή αγκαλιά της νύχτας.
Έμεινα μόνη με τις σκέψεις μου, με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο χέρι και με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό.
Κι όταν η αυγή άπλωσε το χρυσό της φως, κατάλαβα πως το μεγαλύτερο μυστικό του μικρού πουλιού δεν ήταν να φοβάμαι τον δύσκολο χειμώνα, αλλά να θυμάμαι πως ακόμα και μέσα στο πιο βαρύ κρύο, μια μικρή σπίθα ελπίδας αρκεί για να ζεστάνει μια ολόκληρη ψυχή.
Είναι και εκείνες οι αγκαλιές που δεν χρειάζονται συγγένεια για να ανοίξουν και να γίνουν οικογένεια.
Είναι οι γυναικοπαρέες… εκεί όπου ένα βλέμμα αρκεί για να πει όσα δεν χωρούν οι λέξεις, όπου το γέλιο γίνεται φάρμακο και τα δάκρυα βρίσκουν έναν ασφαλή ώμο να κυλήσουν.
Οι γυναίκες όταν συναντιούνται δεν μοιράζονται μόνο νέα της ημέρας. Μοιραζονται κομμάτια από την ψυχή τους. Ξετυλίγουν φόβους, όνειρα, μυστικά, πληγές και ελπίδες.
Η μία γίνεται καθρέφτης της άλλης, θυμίζοντάς της πόσο όμορφη, πόσο γενναία και πόσο πολύτιμη είναι ακόμη κι όταν η ίδια το έχει ξεχάσει.
Μια γυναικοπαρέα δεν είναι απλώς μια συντροφιά για έναν καφέ.
Είναι ένα μικρό λιμάνι μέσα στις φουρτούνες της ζωής.
Είναι τα γέλια που ξεσπούν χωρίς λόγο, τα πειράγματα που διώχνουν τα σύννεφα,
οι κουβέντες που κρατούν χωρίς να καταλαβαίνεις πως κυλά ο χρόνος και οι σιωπές που δεν χρειάζονται εξηγήσεις.
Εκεί μαθαίνουμε πως η δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στο να αντέχεις μόνη, αλλά και στο να επιτρέπεις σε άλλες γυναίκες να σου κρατούν το χέρι όταν κουράζεσαι.
Ας μην ξεχνάμε ποτέ, να ποτίζουμε αυτές τις φιλίες. Να βρίσκουμε χρόνο για μια αγκαλιά, ένα τηλέφωνο, έναν περίπατο, ένα «είμαι εδώ για σένα».
Γιατί οι αληθινές φίλες είναι οι αδελφές που διάλεξε η καρδιά μας. Στην πορεία της ζωής, οι έρωτες μπορεί να αλλάξουν, οι εποχές να περάσουν, τα παιδιά να μεγαλώσουν και οι δρόμοι να ανοίξουν νέες διαδρομές.
Μα οι γυναικείες φιλίες που χτίστηκαν με αλήθεια παραμένουν σαν μικρές φωτιές αναμμένες μέσα στον χειμώνα της ψυχής.
Στις γυναικοπαρέες, λοιπόν… στις γυναίκες που ξέρουν να ακούν χωρίς να κρίνουν, να γελούν δυνατά σαν παιδιά, να κλαίνε μαζί , χωρίς κανένα ενδοιασμό και να ξανασηκώνουν η μία την άλλη.. σε θλίψη , αρρώστια και χαρά Στην πιο όμορφη απόδειξη ότι η αγάπη έχει πολλές μορφές και όλες μπορούν να σώσουν μια καρδιά. ❤
Και μια μικρή υπενθύμιση… Μην περιμένετε τις μεγάλες στιγμές για να συναντήσετε τις φίλες σας. Ένας καφές, ένα τηλεφώνημα, ένα μήνυμα «σε σκέφτομαι» μπορεί να γίνει το φως μέσα σε μια δύσκολη μέρα.
Να φυλάτε τις γυναικείες φιλίες σαν πολύτιμο κήπο και να τις ποτίζετε με χρόνο, αλήθεια, τρυφερότητα και κατανόηση.
Γιατί, όσο σημαντικό είναι να αγαπάμε τους άλλους, άλλο τόσο σημαντικό είναι να έχουμε ανθρώπους που μας θυμίζουν να αγαπάμε και τον εαυτό μας.
Κρατήστε κοντά σας τις γυναίκες που σας κάνουν να γελάτε πιο δυνατά, να ονειρεύεστε σαν παιδιά ξανά και να επιστρέφετε κάθε φορά στον πιο όμορφο εαυτό σας. ❤
Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός έλαμψε σαν φως πίστης, επιστήμης και αγάπης, γεννημένος μέσα στις δοκιμασίες του κόσμου.
Με το νυστέρι του θεράπευε τα σώματα και με την προσευχή του γιάτρευε τις ψυχές.
Δεν χώρισε ποτέ την επιστήμη από την πίστη, ούτε τον άνθρωπο από τον Θεό.
Πέρασε διωγμούς, εξορίες, θλίψεις και πόνους, όμως η καρδιά του παρέμεινε αλύγιστη, γεμάτη ελπίδα και εμπιστοσύνη στη θεία πρόνοια.
Μέσα στο σκοτάδι των δύσκολων καιρών έγινε φάρος παρηγοριάς για τους ασθενείς, τους πονεμένους και τους εγκαταλελειμμένους.
Ως επίσκοπος, ομολόγησε τον Χριστό με θάρρος.
Ως ιατρός, υπηρέτησε τον άνθρωπο με αυταπάρνηση.
Ως άγιος, συνεχίζει να απλώνει το χέρι του σε όσους τον επικαλούνται με πίστη.
Η μορφή του στέκει γαλήνια ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, θυμίζοντάς μας πως η αληθινή θεραπεία αρχίζει από την αγάπη, την ταπείνωση και την εμπιστοσύνη στον Θεό.
Άγιε Λουκά, θαυματουργέ ιατρέ, δίδαξέ μας να αγαπούμε τον άνθρωπο όπως εσύ τον αγάπησες και να πορευόμαστε με πίστη, υπομονή και ελπίδα στον δρόμο της ζωής.
Σήμερα αισθάνομαι ιδιαίτερα ευλογημένη, καθώς είχα τη μεγάλη χάρη να προσκυνήσω τα ιερά λείψανα του Αγίου Λουκά του Ιατρού και Θαυματουργού στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβράς Βέροιας μαζί με την .Ιερά Εικόνα της Παναγίας του Όρους των Ελαιών από τα Ιεροσόλυμα, η οποία μεταφέρθηκε για να συνεορτάσει με τον Άγιο Λουκά.
Από την Αγία Γη των Ιεροσολύμων και το ιερό Όρος των Ελαιών, όπου ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός προσευχόταν και όπου η Υπεραγία Θεοτόκος έλαβε το χαρμόσυνο μήνυμα της Κοιμήσεώς Της, κατέφθασε η Ιερά Εικόνα της Παναγίας της Ελαιορίτισσας στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας.
Η σεπτή αυτή εικόνα μεταφέρει την ευλογία των Παναγίων Προσκυνημάτων της Αγίας Γης και συνεορταζει με τον Άγιο Λουκά τον Ιατρό και Θαυματουργό στον υπό ανέγερση Ιερό Ναό που είναι αφιερωμένος στη χάρη του.
Μέσα σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης και πνευματικής χαράς, οι πιστοί έχουν την ευκαιρία να προσκυνήσουν και να λάβουν την ευλογία της Παναγίας και του Αγίου Λουκά, αντλώντας δύναμη, ελπίδα και παρηγοριά. :::
💔🌹! Χρόνια πολλά σε όλους!
Είθε η χάρη και οι πρεσβείες του Αγίου Λουκά του Ιατρού και Θαυματουργού να σκεπάζουν κάθε σπίτι και κάθε καρδιά. 🌹❤️
Η Ιερά Εικόνα της Παναγίας του Όρους των Ελαιών θα τίθεται σε προσκύνηση έως και την Κυριακή 14 Ιουνίου μαζί με το χαριτόβρυτο Ιερό Λείψανο του Αγίου Λουκά του Ιατρού στον υπό ανέγερση Ιερό Ναό του στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βέροιας. Ο Ιερός Ναός μέχρι τις 13 Ιουνίου θα παραμένει ανοιχτός καθημερινά από τις 7:00 π.μ. μέχρι τις 9:00 μ.μ. και θα τελούνται Ιερές Ακολουθίες.
🙏Προσευχή στον Άγιο Λουκά, Ιατρό και Θαυματουργό 🙏
Άγιε Λουκά, θαυματουργέ ιατρέ και πιστέ δούλε του Θεού,
Σε παρακαλώ με ταπείνωση και πίστη, πρέσβευε στον Κύριό μας Ιησού Χριστό για εμένα και για τους αγαπημένους μου.
Εσύ που θεράπευσες ασθενείς με τη σοφία που σου χάρισε ο Θεός και που ακόμη και μετά την κοίμησή σου επιτελείς θαύματα, βοήθησέ με στην ανάγκη μου.
Χάρισε υγεία στο σώμα, ειρήνη στην ψυχή και δύναμη στην καρδιά μου. Φώτισε τους ιατρούς που με φροντίζουν και οδήγησέ τους στις σωστές αποφάσεις.
Αν είναι θέλημα του Θεού, αξίωσέ με να λάβω τη θεραπεία και την ανακούφιση που ζητώ, και πάντοτε να δοξάζω το πανάγιο όνομά Του.
Άγιε Λουκά, μη με εγκαταλείψεις στις δυσκολίες και στις θλίψεις, αλλά σκέπασέ με με τις άγιες πρεσβείες σου.
Άγιε Λουκά, ιατρέ και θαυματουργέ, πρέσβευε στον Χριστό για εμένα και την οικογένειά μου. Χάρισε υγεία, φώτιση και ειρήνη στην καρδιά
Σκέπαζε με τις πρεσβείες σου όλους όσοι σε επικαλούνται με πίστη, χάριζε παρηγοριά στους θλιμμένους, υγεία στους ασθενείς και ελπίδα σε κάθε άνθρωπο.
Αμήν.
Των εν θλίψεσιν ιατρός και βοηθός θερμότατος, των ασθενών ο θεραπευτής και προστάτης, Λουκά ένδοξε, Χριστού λειτουργέ, πρέσβευε αδιαλείπτως υπέρ των ψυχών ημών.
❤Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον Παράδεισο και μπες μέσα!
(Νίκος Καζαντζάκης).❤
Ένα πολύ όμορφο και αισιόδοξο κείμενο, με κεντρικό μήνυμα ότι ο άνθρωπος είναι ο δημιουργός του δικού του «πίνακα ζωής».
Η φράση του Νίκος Καζαντζάκης λειτουργεί σαν αφετηρία για ολόκληρο το κείμενο: μας καλεί να χρησιμοποιήσουμε τα «χρώματα» που έχουμε μέσα μας – την αγάπη, την ελπίδα, την πίστη, την υπομονή και το θάρρος – ώστε να δώσουμε νόημα και ομορφιά στην καθημερινότητά μας.
Ξεχωρίζει ιδιαίτερα η παρομοίωση της ζωής με έναν καμβά:
Εμείς επιλέγουμε τα χρώματα.
Εμείς σχεδιάζουμε το φως ή το σκοτάδι.
Εμείς δίνουμε μορφή στα όνειρα και στις ελπίδες μας.
Το μήνυμα δεν αγνοεί τις δυσκολίες· αντίθετα, προτείνει να τις αντιμετωπίζουμε με αισιοδοξία, προσφέροντας στους άλλους αυτό που θα θέλαμε και οι ίδιοι να λαμβάνουμε: χαμόγελο, καλοσύνη και αγάπη.
Η όμορφη παρέα των συμμαθητριών συναντήθηκε και πάλι, όπως κάθε Τετάρτη, για καφέ στην Ελιά.
Η σημερινή ημέρα ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστή, καθώς γιορτάσαμε τα γενέθλια τεσσάρων αγαπημένων συμμαθητριών μας: της Σμαρούλας, της Μαίρης, της Γίτσας και της Πούλιας.
Η συνάντησή μας ήταν γεμάτη αγάπη, συγκίνηση, χαρά και ατελείωτα γέλια. Μοιραστήκαμε όμορφες αναμνήσεις, ευχές από καρδιάς και στιγμές που μας θύμισαν πόσο πολύτιμη είναι η φιλία που μας ενώνει όλα αυτά τα χρόνια.
Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες, με υγεία, ευτυχία και πολλές ακόμη όμορφες στιγμές μαζί!
Κάθε Τετάρτη στην Ελιά
Κάθε Τετάρτη δίνουμε ραντεβού για καφέ στην Ελιά με ιστορίες, όνειρα με χαμόγελα και φιλιά ετούτη η παρέα μας είναι όλο ζεστασιά, κι ο χρόνος γίνεται φίλος, γεμάτος ομορφιά
Χρόνια πολλά στη Σμαρούλα, στη Μαίρη και στη Γίτσα, στην Πούλια που σκορπίζει, της χαράς τη σπίθα. Γέλια και αγάπη γύρω απ’ το ίδιο τραπέζι, κι η φιλία μας ανθίζει, δεν λυγίζει, δεν στερεύει.
Τα μάτια μας γεμίσαν συγκίνηση και χαρά σαν να γυρίσαμε στην αυλή του σχολείου ξανά Μια τούρτα, μια ευχή και μια ζεστή ματιά, κι έγιναν τα γενέθλια γιορτή μες στην καρδιά.
Χρόνια πολλά στη Σμαρούλα, στη Μαίρη και στη Γίτσα, στην Πούλια που σκορπίζει της χαράς τη σπίθα. Γέλια και αγάπη γύρω απ’ το ίδιο τραπέζι, κι η φιλία μας ανθίζει, δεν λυγίζει, δεν στερεύει.
Κι αν πέρασαν τα χρόνια σαν ποτάμι που κυλά, κρατάμε η μια την άλλη με αγάπη και χαρά. Γιατί οι αληθινές φιλίες δεν έχουν εποχές, είναι αστέρια που φωτίζουν τις πιο όμορφες στιγμές.
Χρόνια πολλά στις φίλες μας, να ζείτε με υγεία, με γέλια, όνειρα πολλά και πάντα ευτυχία. Κάθε Τετάρτη στην Ελιά να σμίγουν οι καρδιές, και να γεμίζουν οι ζωές με όμορφες στιγμές
ΘΕΜΑ: Αίτημα προσωρινής διάθεσης στη Διεύθυνση Κτηνιατρικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για σοβαρούς στεγαστικούς και κοινωνικούς λόγους.
ΑΙΤΗΣΗ
Ο υπογράφων Παναγιώτης Καλαϊτσίδης ΤΕ Τεχνολόγος Γεωπονίας – Ζωικής Παραγωγής, προσληφθείς με την αριθμ. πρωτ.
8 μήνη σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου (ΙΔΟΧ) στο πλαίσιο της Ανακοίνωσης ΣΟΧ 1/2026 της Διεύθυνσης Κτηνιατρικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για την εφαρμογή του Προγράμματος Ελέγχου και Εκρίζωσης της Βρουκέλλωσης, στο Εργαστηριακό Κτηνιατρικό Κέντρο Καβάλας (Σταυρό Καβάλας).
Με την παρούσα αιτούμαι την προσωρινή διάθεσή μου στη Διεύθυνση Κτηνιατρικού Κέντρου Θεσσαλονίκης ή σε άλλη υπηρεσία αρμοδιότητάς της στη Θεσσαλονίκη, για το υπόλοιπο χρονικό διάστημα της σύμβασής μου.
Το αίτημά μου βασίζεται σε εξαιρετικά σοβαρούς και απρόβλεπτους στεγαστικούς λόγους. Συγκεκριμένα, η κατοικία που είχα μισθώσει στην Καβάλα περιήλθε σε νέους ιδιοκτήτες κατόπιν πλειστηριασμού, με αποτέλεσμα να μην είναι πλέον δυνατή η συνέχιση της μίσθωσης και να έχω απολέσει τη δυνατότητα στέγασής μου στον τόπο υπηρεσίας και φυσικά η αδυναμία να βρω άλλη κατοικία που μπορεί κάποιος ιδιοκτήτης να μου την μισθώσει για διάστημα μόνο τέσσερις μήνες.
Παράλληλα, η μόνιμη οικογενειακή μου κατοικία βρίσκεται στη Βέροια, γεγονός που καθιστά εφικτή την καθημερινή μετακίνησή μου προς τη Θεσσαλονίκη και την απρόσκοπτη παροχή των υπηρεσιών μου.
Λαμβάνοντας υπόψη:
-την έκτακτη και αποδεδειγμένη απώλεια της κατοικίας μου,
-τον προσωρινό χαρακτήρα του αιτήματος,
-το γεγονός ότι απομένει περιορισμένο χρονικό διάστημα έως τη λήξη της σύμβασής μου,
-και εφόσον οι υπηρεσιακές ανάγκες το επιτρέπουν,
παρακαλώ για την ευμενή εξέταση του αιτήματός μου και την προσωρινή διάθεσή μου σε υπηρεσία της Διεύθυνσης Κτηνιατρικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.
Συνημμένα:
1. Αντίγραφο αστυνομικής ταυτότητας 2.Αντίγραφο της σύμβασης εργασίας 3. Αντίγραφο μισθωτηρίου κατοικίας. 4. Εξώδικο έγγραφο σχετικά με τον πλειστηριασμό 5. Βεβαίωση μόνιμης κατοικίας
Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, αλλά παραδοσιακά στην ποντιακή ψυχή αποδίδονται κάποια χαρακτηριστικά , που οφείλω να τα αναφέρω σαν νύφη Ποντίων , την οποία γνωρίζω .
Η ποντιακή ψυχή έχει μεγάλη δύναμη και σθένος Δεν μιλά πάντα δυνατά·μα όταν μιλήσει, αστράφτει και βροντά γιατί κουβαλά βουνά, θάλασσες και μνήμες αιώνων..
Γεννήθηκε στις απότομες πλαγιές του Πόντου, εκεί όπου ο άνεμος μύριζε αλάτι από τον Εύξεινο και οι άνθρωποι μάθαιναν να αντέχουν πριν ακόμη μεγαλώνουν.
Έμαθε να γελά μέσα στον πόνο, να τραγουδά μέσα στην ξενιτιά και να κρατά αναμμένη τη φλογα της καρδιάς ακόμη κι όταν όλα γύρω πάγωναν . Που
Ο Πόντιος δεν ξεχνά.
Όχι από εκδίκηση — από μνήμη.
Γιατί μέσα του κατοικούν
οι φωνές των παππούδων,
οι προσευχές των γιαγιάδων
οι ψίθυροι της λύρας,
τα βήματα των χορών που χτυπούν τη γη
σαν όρκος ζωής.
Κάθε τραγούδι του κρύβει έναν καημό και κάθε γέλιο του μια μικρή νίκη απέναντι στην μοίρα.
Η ποντιακή καρδιά είναι σκληρή σαν πέτρα και τρυφερή σαν ζυμωτό ψωμί από χέρια μάνας. Θυμώνει εύκολα, αγαπά βαθιά, συγχωρεί δύσκολα, αλλά όταν δώσει την ψυχή της, τη δίνει ολόκληρη. Δεν έμαθε να ζει μισά. Κι όταν η νύχτα βαραίνει, πιάνει τη λύρα. Όχι για να ξεχάσει — αλλά για να θυμηθεί ποιος είναι. Γιατί η ποντιακή ψυχή δεν είναι μόνο καταγωγή. Είναι φωτιά που πέρασε μέσα από στάχτες και έμεινε ζωντανή. Εχει περηφάνια και αξιοπρέπεια χωρίς έπαρση, δύναμη χωρίς θόρυβο και αγάπη που μοιάζει με πατρίδα. Έντονη την αίσθηση τιμής, οικογένειας και καταγωγής. Την ικανότητα να αντέχει δυσκολίες και να συνεχίζουν με πείσμα. Ξεχωρίζει για τη φιλοξενία και ζεστασιά Οι Πόντιοι δένονται εύκολα με τους ανθρώπους τους και βοηθά έμπρακτα. Εχουν έντονο ταμπεραμέντο, .χιούμορ και σάτιρα Το ποντιακό χιούμορ είναι ιδιαίτερο, συχνά αυτοσαρκαστικό και έξυπνο. Μια πιο πολύ έχουν μεγάλο σεβασμό στην παράδοση Ισχυρό δεσμό με μουσική, χορό, γλώσσα, έθιμα και δέσιμο δυνατό με την οικογένεια . Και ίσως τελικά αυτό είναι η ποντιακή ψυχή· μια μνήμη που αρνήθηκε να σβήσει. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσοι δρόμοι κι αν αλλάξουν, πάντα θα υπάρχει κάπου ένας ήχος λύρας, ένα τραπέζι γεμάτο ανθρώπους, ένα βλέμμα περήφανο που θυμάται από πού ξεκίνησε. Γιατί οι ρίζες του Πόντου δεν βρίσκονται μόνο στη γη, βρίσκονται στις καρδιές εκείνων που συνεχίζουν να κουβαλούν την ιστορία σαν φλόγα αναμμένη. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που χορεύουν, τραγουδούν, αγαπούν και επιμένουν, ο Πόντος δεν θα είναι χαμένος τόπος. Θα είναι παράδειγμα προς μίμηση να στέκεσαι όρθιος στη ζωή.
🌹❤️Ο Πόντον ζει σην άκραν τη καρδίας και τη ψυχής μας. 🌹❤️ Έναν πρωίν εσείσαμεν ας σην πατρίδα μας με δάκρυα και πόνον σο βάθος τη καρδία μας. Η μάνα μ’ εκράζεν με, «παιδί μ’, μη φοβάσαι», μα ο ουρανόν εσκότεψεν κι ελέπ’να ’κι γελάσαι.
Σον Πόντον, αχ πατρίδα μ’, φωτία κι αχός εβγήκεν, τα σπίτια μας εγίνταν καπνόν κι ο κόσμον εσκορπίκεν. Τα καμπαναρία εσώπασαν, τ’ εικόνια εδακρύζαν, κι οι ρίζες τίποτε ατουν ξερρίζωσαν, μα ’κείνοι ’κι λογιζαν.
Επάρ’ναμεν τα μονοπάτ’ με το ψωμίν σο χέρι, κι άλλοι επέθαναν αδά, άλλ’ έμειναν σο ξέρι. Τα παιδία εφώναζαν νερόν, οι γέροι αναστέναν, κι οι μανάδες τα μωράκια ατουν σο στήθος εσφιγγέναν.
Μα όσον κι αν επέρασαν τα χρόνι͜α τη ζωής μας, ο Πόντον ζει σην άκραν τη καρδίας και τη ψυχής μας. Σα ξένα εμείς εζήσαμεν, μα έναν πράμαν ξέρ’με: την γλώσσαν και την μνήμην μας ποτές ’κι παραδίδ’με. Γράψτε ατά σην ιστορίαν, να θυμίζ και να ζεις να μαθαίνουν τα παιδία ποίος πόνον κουβαλείς. Γιατ’ έναν λαόν ’κι σβήνεται όσον κι αν τον χτυπούνε, άμον τη ρίζαν τη βαθιάν, πάντα θα ξαναβγούνε
Η ζωή κυλά σαν τρεχούμενο νερό ανάμεσα στα δάχτυλα. Δεν σταματά για κανέναν, δεν γυρίζει πίσω, δεν περιμένει να ετοιμαστούμε. Μας δίνεται σιωπηλά και φεύγει αθόρυβα και πολλές φορές ξαφνικά, δίχως να το καταλάβουμε κι εμείς συχνά αναγνωρίζουμε την αξία της όταν η ψυχή μας χάνεται μέσα στις συνήθειες, στους φόβους, στις αναβολές και σε λάθος πρότυπα .
❤️ ΠΩΣ ΜΑΡΑΙΝΕΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ❤️
— Παππού, πότε μαραίνεται η ψυχή , να τι θέλω να πω, πότε κουράζεται η ψυχή του ανθρώπου και μαραίνεται;
—Ακου παιδάκι μου γλυκό, η ψυχή σου δεν κουράζεται από τις δυσκολίες της ζωής…
μα από όσα αντέχει ενώ δεν της αξίζουν.
Κουράζεται όταν σωπαίνεις ενώ μέσα σου ουρλιάζεις..!!
Κουράζεται όταν χαμογελάς για να μη στενοχωρήσεις τους άλλους και ξεχνάς εσένα., δηλαδή ξεχνάς ποιος είσαι.!!
Κουράζεται όταν ζητάς συνεχώς αποδοχή από ανθρώπους που δε βλέπουν την αξία σου., από ανθρώπους που θέλουν το καλό σου !!
Κουράζεται όταν μένεις εκεί που η καρδιά σου μαραίνεται αντί να ανθίζει..!!
Κουράζεται όταν φοβάσαι να αλλάξεις ζωή μόνο και μόνο επειδή συνήθισες τον πόνο..!! Κουράζεται όταν γεμίζεις το μυαλό σου με τα «αν» και «ίσως» και δεν κυνηγάς τα όνειρα σου ..!!
Κουράζεται όταν συγκρίνεις τη διαδρομή σου με των άλλων και ξεχνάς πως κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και διαφορετικός και διαλέγει άλλο δρόμο..!!
Κουράζεται όταν δίνεις όλη σου την αγάπη εκεί όπου δεν υπάρχει ούτε λίγος σεβασμός..!!
Κουράζεται όταν αφήνεις τον χρόνο να περνά χωρίς να ζεις στιγμές που κάνουν την καρδιά σου να χτυπά δυνατά..!!
Κουράζεται όταν λες συνέχεια "αύριο" σ’ αυτά που η ψυχή σου τα ζητά σήμερα..!!
Κουράζεται όταν προδίδεις τον εαυτό σου για να χωρέσεις στις ζωές των άλλων..!!
— Και πότε ξεκουράζεται η ψυχή, παππού;
— Όταν ο άνθρωπος πάψει να φοβάται να είναι αληθινός..!!
Γιατί τελικά…
η ζωή δεν ανθίζει με τα χρόνια που περνούν,
αλλά με τις στιγμές που νιώσαμε αληθινά ζωντανοί.
Κι άκου να σου πω κάτι τελευταίο για την ψυχή…
Η ψυχή δεν ζητά πολλά.
Δεν θέλει πλούτη, ούτε θορύβους, ούτε μεγάλες υποσχέσεις.
Σήμερα, η όμορφη παρέα των αγαπημένων συμμαθητριών ανηφόρισε τα σκαλιά της μνήμης και βρέθηκε στο "Σπίτι του Μικρασιάτη", του Συλλόγου Μικρασιατών Ν. Ημαθίας έναν χώρο ιερό, ποτισμένο με ιστορίες, δάκρυα, νοσταλγία και φως.
Στην οδό Κεντρικής 183 στη Βέροια, μέσα σε αυτό το παλιό αρχοντικό κτίριο — πολύτιμη δωρεά της Βούλας Χατζίκου —της γυναίκας που κατέγραψε μέσα στα κείμενά της τη Βέροια που έφυγε, με τη ντοπιολαλιά της, με τα σουσούμια της!
Αλήθεια πού θα βρισκόταν καλύτερος χώρος, για να φιλοξενηθεί η Ιστορία και η Μνήμη;
Με ιδιαίτερη αγάπη και ζεστασιά μας υποδέχτηκαν και μάς ξενάγησαν οι κυρίες του Συλλόγου και η αγαπητή Πρόεδρος Τασούλα Παυλίδου που με σεβασμό και αφοσίωση κρατούν άσβεστη τη φλόγα της μνήμης.
Μέσα από τις αφηγήσεις τους, τα κειμήλια, τις φωτογραφίες και τα αντικείμενα μιας άλλης εποχής, ζωντάνεψαν μπροστά μας εικόνες μιας πατρίδας που συνεχίζει να αναπνέει μέσα από τις παραδόσεις και τις καρδιές των ανθρώπων.
Η φιλοξενία τους ήταν συγκινητική. Μας πρόσφεραν καφέ και παραδοσιακά εδέσματα, μα πάνω απ’ όλα μας πρόσφεραν ένα κομμάτι ψυχής, γεμάτο ευγένεια, μνήμη και ανθρωπιά.
Γύρω από το τραπέζι της παρέας, ανάμεσα σε χαμόγελα, συζητήσεις και συγκινητικές στιγμές, νιώσαμε πως η μνήμη δεν είναι κάτι μακρινό.
Είναι ζωντανή, όταν υπάρχουν άνθρωποι που την κρατούν στην καρδιά τους και τη μεταδίδουν με τόσο μεράκι στις επόμενες γενιές.
Εκεί μέσα οι ψίθυροι των προγόνων μας έμοιαζαν ακόμη να πλανώνται στους τοίχους, θυμίζοντάς μας πως η Μικρά Ασία δεν χάθηκε ποτέ, αλλά ταξίδεψε στις καρδιές, στις συνήθειες, στα τραγούδια και στις μνήμες των ανθρώπων που ήρθαν στην Ελλάδα κουβαλώντας την ψυχή τους σαν πολύτιμο φυλαχτό.
Νιώσαμε βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη γιατί κάθε αντικείμενο, κάθε φωτογραφία, κάθε γωνιά του χώρου έμοιαζε να αφηγείται έναν κόσμο που άντεξε στον χρόνο και βρήκε ανθρώπους πρόθυμους να τον προστατεύσουν με αγάπη με πολύ μεράκι και σεβασμό.
Με ευλάβεια στεκόμαστε απέναντι σε όλους εκείνους που φρόντισαν να μη σβήσει η πολιτιστική μας κληρονομιά.
Σε όσους κράτησαν άσβεστη τη μνήμη, φύλαξαν τα ήθη και τις παραδόσεις, και μετέτρεψαν την ιστορία σε ζωντανή παρουσία για τις νεότερες γενιές.
Με βαθιά ευγνωμοσύνη ευχαριστούμε όλους όσοι φροντίζουν με αγάπη να μη χαθεί αυτή η πολύτιμη πολιτιστική παρακαταθήκη.
Γιατί μέσα από τέτοιους χώρους και τέτοιους ανθρώπους, οι πατρίδες της ψυχής συνεχίζουν να ζουν.
Φεύγοντας, πήραμε μαζί μας κάτι περισσότερο από εικόνες. Πήραμε τη ζεστασιά της ρίζας, τη δύναμη της μνήμης και την αλήθεια πως ένας λαός ζει όσο θυμάται. Γιατί η μνήμη δεν είναι μόνο παρελθόν∙ είναι ρίζα, ταυτότητα και φως που οδηγεί τις επόμενες γενιές.
Και σήμερα, μέσα σε αυτό το σπίτι, η Μικρά Ασία ζει παντού και για πάντα!
