Το Τριώδιο

 

Το Τριώδιο ανοίγει το 2026 την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου. 

 Αυτή η ημέρα είναι γνωστή στην εκκλησιαστική παράδοση ως Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, και σηματοδοτεί την επίσημη έναρξη του Τριωδίου καθώς και της αποκριάτικης περιόδου — δηλαδή την αρχή των αποκριάτικων εθίμων και προετοιμασίας για τη Σαρακοστή που ακολουθεί.

Από αυτή την ημέρα ξεκινά τόσο η θρησκευτική προετοιμασία για το Πάσχα όσο και οι εορταστικές εκδηλώσεις των Αποκρεών σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. 

Τριώδιο ονομάζεται το Λειτουργικό Βιβλίο της Εκκλησίας μας το οποίο περιλαμβάνει τους Ύμνους των Κυριακών, απο την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο πρίν την Τελετή της Αναστάσεως.

 Ονομάζεται έτσι διότι οι περισσότεροι Κανόνες του Όρθρου (πρωινή Ακολουθία) περιέχουν τρείς Ωδές ενώ συνήθως περιέχουν εννέα Ωδές - την 8η και την 9η πάντοτε, ύστερα δε διαδοχικά μία από τις πέντε πρώτες.

Το Τριώδιο είναι μια ξεχωριστή περίοδος της παράδοσης και της ζωής μας. 

Ανοίγει κάθε χρόνο με χαρά, χρώματα και τραγούδια, αλλά κρύβει μέσα του και ένα βαθύτερο μήνυμα. 

Είναι ο χρόνος που συνδυάζει 

το γέλιο με τη σκέψη,

 το παιχνίδι με τον προβληματισμό.

Στις πρώτες εβδομάδες του Τριωδίου κυριαρχεί η Αποκριά. 

Οι άνθρωποι φορούν μάσκες, μεταμφιέζονται, χορεύουν και γιορτάζουν. Μέσα από το παιχνίδι και το καρναβάλι, μικροί και μεγάλοι βρίσκουν την ευκαιρία να ξεφύγουν από την καθημερινότητα και να χαρούν όλοι μαζί, χωρίς διακρίσεις.

Όμως το Τριώδιο δεν είναι μόνο γλέντι. Μέσα από τις Κυριακές του Τελώνη και του Φαρισαίου, του Ασώτου Υιού και της Απόκρεω, μας καλεί να σκεφτούμε αξίες όπως η ταπεινότητα, η συγχώρεση, η αγάπη και η συμπόνια. 

Μας θυμίζει ότι, όπως βγάζουμε τη μάσκα στο τέλος της Αποκριάς, έτσι μπορούμε να κοιτάξουμε και τον εαυτό μας με ειλικρίνεια.

Το Τριώδιο είναι το πέρασμα από τη χαρά του καρναβαλιού στη γαλήνη και την προετοιμασία για το Πάσχα.

Έτσι, το Τριώδιο γίνεται ένα όμορφο ταξίδι:

από το γέλιο στη σκέψη,

από το παιχνίδι στην ψυχή,

από τη μάσκα στην αλήθεια.

❤️Αποκρια Αποκριά ❤️

Φοράω μάσκα χρωματιστή,

γέλιο έχω σε τσέπη κρυφή.

Καπέλο αστείο, μύτη στριφτή,

σήμερα όλα είναι γιορτή!

Έλα χόρεψε, γέλα δυνατά,

ήρθε η ώρα για τρέλα και χαρά!

Τύμπανα, γέλια, φωτιά στην καρδιά,

τραγουδάμε όλοι: Αποκριά! 

Αποκριά, Αποκριά,

τραγουδάμε δυνατά!

Στολές , χρώματα πολλά,

ζήτω, ζήτω η Αποκριά! 

Πειρατής ή κλόουν τρελός,

πριγκίπισσα ή δράκος φοβερός.

Ό,τι κι αν ντυθώ, δεν με νοιάζει πια,

  αφου έχουμε Αποκριά!

Αποκριά, Αποκριά,

ας χορεύουμε κυκλικά!

Κι όταν τελειώσει η γιορτή,

θα  'χω γαλήνη στην ψυχή 

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου

Καλώς ήρθες Φλεβάρη

 Κουπλέ 1

Φλεβάρης, δεύτερος γιος του καιρού,

κουτσός κατηφορίζει απ' τα βουνά 

σαν κάτασπρος νιος με βλέμμα γλυκό

την Άνοιξη φέρνει σιγα σιγά 

Κουπλέ 2

Ο Μάρτης μέρες του δανείστηκε,

λόγια βαριά δεν συλλογά,

μα η μοίρα πάντα κάτι θυμάται

κι αλλιώς τα χρέη τα γυρνά.

Ρεφρέν

Καλώς ήρθες, Φλεβάρη μου, καλώς,

με λίγη βροχή και λίγο φως,

διώξε τα χιόνια απ’ την καρδιά

κι άσε ν’ ανθίσει η αμυγδαλιά.

Καλώς ήρθες, μήνα σιωπηλε,

φέρε ελπίδα μήνα μου γλυκέ 

με αγάπη, υγεία και χαρά

να γίνουμε πάλι  παιδιά 

Κουπλέ 3

Ρίξε βροχές, μα με φειδώ,

μην πνίξεις ό,τι πάει να βγει,

η φύση ξέρει να αντέχει

σαν άνθρωπος που συγχωρεί.

Ρεφρέν (επανάληψη)

Καλώς ήρθες, Φλεβάρη μου, καλώς,

με λίγη βροχή και λίγο φως,

διώξε τα χιόνια απ’ την καρδιά

κι άσε ν’ ανθίσει η αμυγδαλιά.

Καλώς ήρθες, μήνα σιωπηλε,

φέρε ελπίδα μήνα μου γλυκέ 

με αγάπη, υγεία και χαρά

να γίνουμε πάλι  παιδιά 

Γέφυρα (προαιρετική)

Κι αν είσαι λίγος, είσαι αρκετός,

για μια ανάσα πριν το φως,

στο τέλος ο χειμώνας αυτός 

την άνοιξη θα συναντήσει εμπρός.

Τελικό Ρεφρέν

Καλώς ήρθες, Φλεβάρη μου, καλώς,

με λίγη βροχή και λίγο φως,

διώξε τα χιόνια απ’ την καρδιά

κι άσε ν’ ανθίσει η αμυγδαλιά.

Καλώς ήρθες, μήνα σιωπηλε,

φέρε ελπίδα μήνα μου γλυκέ 

με αγάπη, υγεία και χαρά

να γίνουμε πάλι  παιδιά 

Ο Φλεβάρης

 

Ο Φλεβάρης κατηφορίζει  σιωπηλός,

με παπούτσια από πάχνη και φως,

κι αφήνει στα κλαδιά ένα μυστικό

πως ο χειμώνας θα φύγει κι αυτός 

Η αμυγδαλιά τον υποδέχεται, τον φιλεί,

με άνθος λευκό σαν υπόσχεση παλιά,

πριν η Άνοιξη προλάβει να φανεί

γεννιέται η ελπίδα μες στο κρύο ξανά.

Στους δρόμους στάζει λίγο ο ουρανός,

μια στάλα βροχή πάνω στην αμυγδαλιά 

κι ο Φλεβάρης, λίγο παιδί, λίγο θεός, 

την μαθαίνει να ανθίζει νωρίς ξανά.

Κι αν είναι λίγος, είναι αρκετός,

για μια ανάσα πριν το φως,

στο τέλος του χειμώνα να φέρει αυτός 

και την άνοιξη να συναντήσει εμπρός.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου 

Ο Φλεβάρης και η Αμυγδαλιά

 

[Κουπλέ 1]

Ήρθε ο Φλεβάρης σιγανά,

με γέλιο και με παγωνιά,

κρατάει σύννεφο μικρό

και μια αχτίδα απ’ τον ουρανό.

[Κουπλέ 2]

Βρήκε μια γυμνή αμυγδαλιά 

και της μιλάει χαμηλά:

«Μη φοβηθείς μικρή την παγωνιά 

η Άνοιξη είναι  κοντά».

[Ρεφρέν (όλη η χορωδία)]

Άνθισε, άνθισε, αμυγδαλιά,

άσπρο ροζ χαμόγελο ξανά,

κι αν κάνει κρύο, κι αν φυσά,

η ελπίδα πάντα νικά!

[Κουπλέ 3]

Ρίχνει μια βροχή, μια σταγόνα,

σβήνει  τα σημάδια του χειμώνα 

κι ο Φλεβάρης μες στα χιόνια

ζωγραφίζει μια μικρή ανεμώνα 

[Ρεφρέν (επανάληψη)]

Άνθισε, άνθισε, αμυγδαλιά,

άσπρο ροζ χαμόγελο ξανά,

κι αν κάνει κρύο, κι αν φυσά,

η ελπίδα πάντα νικά!

[Γέφυρα (μικρή ομάδα παιδιών ή σόλο)]

Μικρός ο μήνας, μα μπορεί

να φέρει φως σε μια στιγμή,

σαν αμυγδαλιά που λέει σιγά:

«Θάρρος… όλα αρχίζουν ξανά».

[Τελικό Ρεφρέν (όλη η χορωδία + παλαμάκια)]

Άνθισε, άνθισε, αμυγδαλιά,

γέμισε χρώμα τη γειτονιά,

κι ο Φλεβάρης τραγουδά

" η αγάπη μακριά το κρύο κρατά! 

Δύο ψυχούλες

 Κουπλέ 1
Δύο ψυχούλες σε ένα καπηλιο παλιό,
με τσιγάρο σβηστό και κρασί γλυκό.
Τα μάτια μας  λένε,  όσα δεν θα πω,
κι η νύχτα  ακούει ένα γέλιο  ζεστό 

Προ-Ρεφρέν
Μας χτύπησε ο χρόνος, μας βρήκε ζωή,
μα ό,τι αντέχει στον πόνο, ξέρει να ζει.

Ρεφρέν
Δύο ψυχούλες, μ' ένα τραγούδι,
απ'  χείλη  ακούγεται σιγανά 
Κι αν μας λύγισε η αγάπη απόψε,
οι  καρδιές  χτυπούν   δυνατά.

Κουπλέ 2
Στα χέρια σου βρήκα τον παλιό μου εαυτό,
ό,τι είχα χαμένο, ό,τι εγώ αγαπώ.
Δεν είπαμε  για «πάντα», ούτε «γιατί»,
μόνο μείναμε  μακριά, όσο αντέχει η ψυχή.

Ρεφρέν
Δύο ψυχούλες, με ένα τραγούδι,
μια στροφή πριν το τέλος, αρχή.
Κι αν ο δρόμος μας πάει χωριστά,
θα μας ενώνει αυτή η σιωπή.

Γέφυρα
Αν κάποτε με θυμηθείς τυχαία,
σε μια φωνή παλιά, βαθιά λαϊκή,
θα είμαι εκεί… σε μια λέξη μισή,
δυο ψυχούλες, μια ανάμνηση, μια πληγή.

Στους Τρεις Ιεράρχες 🙏

 

Οι Τρεις Ιεράρχες

Ο Μέγας Βασίλειος (επίσκοπος Καισαρείας), ο Γρηγόριος ο Θεολόγος (πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως) και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος (πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

είναι κορυφαίοι Άγιοι, θεολόγοι και οικουμενικοί δάσκαλοι της Ορθοδοξίας, που έζησαν τον 4ο αιώνα. Εορτάζονται στις 30 Ιανουαρίου ως προστάτες των γραμμάτων και της παιδείας, συνδυάζοντας τη χριστιανική πίστη με την ελληνική κλασική γραμματεία. 

 Η γιορτή καθιερώθηκε τον 11ο αιώνα για να ενώσει τις φατρίες των πιστών που υποστήριζαν τον καθένα ξεχωριστά. Από το 1842 αποτελεί την επίσημη γιορτή των ελληνικών γραμμάτων και της εκπαίδευσης.

Κατά τη βασιλεία του Αλεξίου του Κομνηνού (1081 – 1118 μ.Χ.), διαδόχου του Νικηφόρου Γ’ Βοτενιάτη (1078 – 1081 μ.Χ.), έγινε στην Κωνσταντινούπολη φιλονικία ανάμεσα σε λόγιους και ενάρετους άνδρες:

Άλλοι θεωρούσαν ανώτερο τον Μέγα Βασίλειο.

Άλλοι τοποθετούσαν ψηλά τον Ιωάννη Χρυσόστομο.

Άλλοι προτιμούσαν τον Γρηγόριο τον Θεολόγο.

Αποτέλεσμα αυτής της έριδας ήταν η διαίρεση των Χριστιανών σε «Ιωαννίτες», «Βασιλείτες» και «Γρηγορίτες».

Στην έριδα αυτή έθεσε τέλος ο Μητροπολίτης Ευχαΐτων, Ιωάννης ο Μαυρόπους. Κατά τη διήγηση του Συναξαριστή, είδε σε οπτασία τους τρεις Ιεράρχες, οι οποίοι του είπαν:

«Εμείς είμαστε ένα κοντά στον Θεό και τίποτε δεν μας χωρίζει. Κάθε ένας από εμάς, με καθοδήγηση από το Άγιο Πνεύμα, συνέγραψε διδασκαλίες που βοηθούν τους ανθρώπους να βρουν τον δρόμο της σωτηρίας.

Ανάμεσά μας δεν υπάρχει πρώτος ούτε δεύτερος. Σήκω, λοιπόν, και δώσε εντολή στους φιλονικούντες να σταματήσουν τις έριδες. Ορίστε μία ημέρα να εορτάζεται η μνήμη μας από κοινού και φρόντισε να εισαχθεί στην Εκκλησία η ιερή ακολουθία.

Έτσι οι μελλοντικές γενιές θα γνωρίζουν ότι είμαστε ένα για τον Θεό.»

Έτσι, ο Επίσκοπος Ιωάννης ανέλαβε τη συμφιλίωση των διαμαχόμενων, συνέστησε την εορτή της 30ης Ιανουαρίου και συνέγραψε κοινή Ακολουθία, αντάξια των τριών Μεγάλων Πατέρων.

Η εορτή αποτελεί σύμβολο της ισότητας και της ενότητας των Ιεραρχών, που δίδαξαν με τον άγιο βίο τους το Ευαγγέλιο του Χριστού. Αυτό που διδάσκουν δεν είναι μόνο προσωπική τους γνώμη, αλλά η μαρτυρία της Εκκλησίας, καθώς μιλούν από το βάθος της καθολικής συνείδησής της.

Περί τις αρχές του 14ου αιώνα μ.Χ., ανεγέρθη ναός των Τριών Ιεραρχών κοντά στην Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως, δίπλα σχεδόν στη Μονή της Παναχράντου.

Στήριξαν την Ορθοδοξία κατά των αιρέσεων, προώθησαν τη φιλανθρωπία και ένωσαν την αρχαία ελληνική παιδεία με τη χριστιανική διδασκαλία.

 Έζησαν σε μια περίοδο ταραχών, αναδεικνύοντας τον ρόλο της Εκκλησίας. 

Η κοινή τους εορτή καθιερώθηκε από τον μητροπολίτη Ευχαΐτων Ιωάννη Μαυρόποδα, με σκοπό να τιμηθούν ως ισότιμοι δάσκαλοι και οικουμενικοί φωστήρες. 

🌹 Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες, στους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας και στους μαθητές! 🌹

🙏 Βοήθεια μας! 🙏

✝️Στους τρεις Ιεράρχες ✝️

Σήμερα λάμπουν πάλι τα σχολειά,
με φως γραμμένο μέσα στα βιβλία,
και μια ευχή σιωπηλή στην καρδιά
γίνεται δρόμος, γίνεται παιδεία.

Τρεις Ιεράρχες, φως θεϊκό 
δάσκαλοι γνώσης κι αγάπης μαζί,
κρατάτε φωτεινό τον ουρανό
σε κάθε παιδική προσευχή.

Βασίλειε, χέρι στον φτωχό,
Γρηγόριε, σοφία του λόγου,
Χρυσόστομε, με ήχο γλυκό 
η φωνή σου ελπίδατου κόσμου 

Κι αν το σκοτάδι τον δρόμο θολώνει,
ο λόγος σας πάντα θα μας οδηγεί.
νου και ψυχή μαζί θα ενώνει.  
στης πίστης να γίνει προσευχή  

🙏Ικεσία στους Τρεις Ιεράρχες 🙏

Κύριε παντοδύναμε Θεέ,

σε προσκυνούμε και ευχαριστούμε για το φως της διδασκαλίας Σου που διαμέσου των Τριών Ιεραρχών φωτίζει τις ψυχές μας.

Μέγα Βασίλειε, Πατέρα της Εκκλησίας, ο σοφός διδάσκαλος και φιλάνθρωπος, μάθε μας να ζούμε με ταπεινότητα και αλήθεια.

Βοήθησέ μας να αγαπούμε τους συνανθρώπους μας, να μοιράζουμε το ψωμί της αγάπης και να ακολουθούμε τον δρόμο της δικαιοσύνης και της αρετής.

Γρηγόριε Θεολόγε, φως των λόγων και της σοφίας, χαρίσε μας τη γνώση και την κατανόηση των μυστηρίων Σου.

Δίδαξέ μας να αναζητούμε την αλήθεια, να υπερασπιζόμαστε το δίκαιο και να χρησιμοποιούμε τη σοφία μας για το καλό όλων.

Βοήθησέ μας να μην πλανιόμαστε από ψευδείς δρόμους και να ζούμε με πίστη και σεβασμό στους άλλους.

Ιωάννη Χρυσόστομε, διδάσκαλε της καρδιάς,

ο φωτεινός ιερωμένος που δίδαξε την αγάπη και την ειρήνη, ενίσχυσε τις ψυχές μας να μην φοβούνται τη δοκιμασία, να έχουν καρδιά καθαρή και να είναι πάντα ελεήμονες και συγκαταβατικοί.

Μάθε μας να είμαστε αυθεντικοί στην πίστη μας και να ενεργούμε πάντοτε με αρετή και φιλανθρωπία.

Ω, άγιοι Ιεράρχες, που ενωμένοι υπηρετήσατε τον Θεό και τους ανθρώπους, στερεώστε μας στην πίστη, καθοδηγήστε τα βήματά μας, και προστατέψτε μας στις χαρές και στις δυσκολίες της ζωής.

Κύριε Ιησού Χριστέ, διά των πρεσβειών των Τριών Ιεραρχών, δώσε σε μας και στις οικογένειές μας υγεία, ειρήνη, σοφία και αγάπη.

Και όπως εκείνοι φώτισαν τον δρόμο των ανθρώπων με τη διδασκαλία και την αρετή τους,

έτσι φώτισε και τις καρδιές μας, για να ζούμε με δικαιοσύνη, ταπεινότητα και αγάπη για όλους.

Αμήν. 🌹

Δώσε για να λάβεις

 ΔΩΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ 🌏

(λυρική εκδοχή)

Καλησπέρα, αγαπημένοι μου.

Εύχομαι η εβδομάδα να σας βρει

με υγεία στο σώμα,

γαλήνη στον νου

και φως στην καρδιά.

Οι ανθρώπινες σχέσεις έγιναν δύσβατα μονοπάτια.

Η κρίση, οι πόλεμοι, η βία,

η απληστία που φόρεσε κοστούμι κανονικότητας,

γέννησαν προσδοκίες ξένες προς την ψυχή.

Και μέσα σε αυτόν τον θόρυβο

οι άνθρωποι έμαθαν να παίρνουν

χωρίς να δίνουν.

Όποιος κοιτά μόνο τον εαυτό του

χτίζει γύρω του τοίχους.

Και οι τοίχοι, όσο ψηλοί κι αν είναι,

δεν οδηγούν ποτέ στην ελευθερία

ούτε στον αληθινό πλούτο.

Όταν όμως αφήσεις την ψυχή να σε οδηγήσει,

θυμάσαι ποιος είσαι.

Και τότε γεννιέται η ανάγκη

όχι να κατέχεις,

αλλά να μοιράζεσαι.

Στη ζωή θα συναντήσουμε πολλούς ανθρώπους.

Άλλοι δίνουν λίγα από τα πολλά τους

και περιμένουν χειροκρότημα·

η προσφορά τους βαραίνει

από την κρυφή ανάγκη της αναγνώρισης.

Άλλοι έχουν ελάχιστα

και τα δίνουν όλα.

Αυτοί εμπιστεύονται τη ζωή.

Και η ζωή δεν τους αφήνει ποτέ άδειους.

Υπάρχουν εκείνοι που δίνουν με χαρά

κι η χαρά τους είναι αρκετή.

Άλλοι που δίνουν με πόνο

κι ο πόνος τους γίνεται μύηση.

Και υπάρχουν κι εκείνοι

που δίνουν χωρίς να το σκέφτονται.

Δίνουν

όπως η μυρτιά χαρίζει το άρωμά της.

Χωρίς θόρυβο.

Χωρίς απαίτηση.

Μέσα από τα χέρια τους μιλά ο Θεός

και πίσω από τα μάτια τους

η γη χαμογελά.

Τους λένε ρομαντικούς.

Μα δεν είναι ονειροπόλοι.

Είναι άνθρωποι με ήθος.

Με αθωότητα, εκτίμηση,

ανιδιοτελή προσφορά,

αγάπη καθαρή

και ενδιαφέρον αληθινό.

Δίνουν αθόρυβα.

Δεν ζητούν ανταπόδοση.

Κι όμως έχουν κερδίσει το πιο δύσκολο:

έχουν βγει από τη φυλακή τους.

Αυτούς σεβόμαστε.

Αυτούς θαυμάζουμε.

Γιατί μας θυμίζουν

τον δρόμο που ξεχάσαμε.

Σε αυτούς θα ήθελα να ανήκω κι εγώ.

Να δίνω ό,τι έχω

χωρίς να μετρώ.

Ακόμα κι αν χρειαστεί

να σπάσω σε χίλια κομμάτια.

Να δίνω μέχρι την τελευταία πνοή,

γιατί δεν υπάρχει πιο γεμάτο συναίσθημα

από το να χαρίζεις.

Καλό είναι να δίνεις όταν σου ζητηθεί.

Μα πιο όμορφο είναι

να δίνεις χωρίς να στο ζητήσουν.

Γιατί για τον ανοιχτόχειρα

η αναζήτηση εκείνου που θα λάβει

είναι χαρά μεγαλύτερη

από το ίδιο το δώρο.

Κι όμως —

ό,τι δώσεις, κάποτε επιστρέφει.

Ίσως όχι από το ίδιο χέρι.

Αλλά από τη ζωή.

Μην λες:

«Θα έδινα, αλλά μόνο στους άξιους».

Τα δέντρα δεν ξεχωρίζουν ποιος αξίζει τη σκιά τους.

Ούτε τα κοπάδια διαλέγουν

σε ποιον θα προσφέρουν ζωή.

Δίνουν για να υπάρξουν.

Γιατί το να κρατάς

σημαίνει να χάνεσαι.

Όποιος είναι άξιος να δεχτεί

τις μέρες και τις νύχτες του Θεού,

είναι άξιος και για το λίγο σου.

Και όποιος πίνει από τον ωκεανό της ζωής,

αξίζει να γεμίσει το φλιτζάνι του

κι από το μικρό σου ρυάκι.

Κάθε μέρα,

σε όλο τον κόσμο,

άνθρωποι δίνουν από τον εαυτό τους

σιωπηλά.

Και μέσα σε εκείνους που θα λάβουν

θα είμαστε κι εμείς.

Μα μην γίνεις δότης

που απαιτεί ξεγύμνωμα ψυχής

για να αναγνωρίσει αξία.

Δες πρώτα ότι αξίζεις εσύ

να δίνεις.

Γιατί στην αλήθεια

η ζωή δίνει στη ζωή

κι εμείς είμαστε μάρτυρες

του θαύματος.

Δώσε για να λάβεις.

Μην μετράς.

Αυτό που για σένα είναι άχρηστο,

για κάποιον άλλον

είναι θησαυρός.

Δώσε για να λάβεις.

Η ισορροπία είναι ο νόμος.

Αν ευνοήσεις μόνο το ένα,

η ψυχή μαραίνεται.

Δώσε και λάβε.

Αντίθεση και ένωση.

Και μέσα από αυτή

υφαίνεται ο ιστός της ζωής.

Με καρδιά ελεύθερη,

μάτια ανοιχτά

και αγκαλιά πρόθυμη,

ζώντας με αλήθεια,

θυμόμαστε:

Είμαστε όλοι Ένα.

Ας μη πουλάμε τις αξίες μας.

Ας πλησιάσουμε, έστω λίγο, την προσφορά.

Ας αφήσουμε τον εγωισμό

και ας συναντήσουμε

τον άνθρωπο μέσα μας

και απέναντί μας.

Το μοιρολογι της μάνας 27 Γενάρη

Υπάρχουν μέρες που ξεκινούν βαριά

 που δεν σου βγαίνει ούτε η Καλημέρα 

Μέρες που η επιστροφή δεν είναι χαρά,

αλλά τελευταίος αποχαιρετισμός.

Σήμερα η Ελλάδα σκύβει το κεφάλι.

Η Μακεδονία ντύνεται στα μαύρα.

ο Δικέφαλος του βορρά θρηνεί

 και η Αλεξάνδρεια  κι όλη η Ημαθία 

 πενθεί 

Μια μάνα μιλά για τα παιδιά 

που γύρισαν χωρίς ανάσα

και για όλες  τις μάνες που έμειναν

 να κρατούν τον ουρανό όρθιο,

Σήμερα, η σιωπή προηγείται των λέξεων

κι ο πόνος βρίσκει φωνή

μέσα από ένα μοιρολόι μάνας.

😭Το Μοιρολόγι της μάνας 27:Γενάρη 😭

Είκοσι εφτά Γενάρη  όλη η Ελλάδα θρηνεί ,

κι η Θεσσαλονίκη σκύβει με δάκρυ σιωπηλή 

Στα μαύρα ντύθηκε ο Βορράς, ράγισε η χαρά,

κι έγινε η νύχτα προσευχή  με αναφιλητά 

Μάνες θρηνούν, τα σπίτια κλαιν, παγώσαν τα σοκάκια,

κι η Τούμπα στέκει βουβή,  με δάκρυα στα μάτια 

Δεν ήσασταν αριθμοί, ούτε στιγμές χαμένες,

ήσασταν γιοι και αδερφοί, ψυχές αγαπημένες.

Αχ 

Παιδί μου, πού σε πάνε έτσι νωρίς στα σκοτεινά,

δεν πρόλαβα να σε φιλήσω, να σε πάρω  αγκαλιά 

Φορούσες όνειρα λευκά, μαύρο κασκόλ στον λαιμό,

και μου ’λεγες "μάνα μη φοβάσαι, θα γυρίσω εγώ".

Δεν γύρισες παιδί μου … κι η πόρτα μου ακόμα σε ζητά,

το πιάτο σου άδειο κάθε νυχτιά μετράει τα λεπτά.

Κλαίει ο δρόμος που περνούσες, κλαίει ολ'  η γειτονιά,

κι η Τούμπα τώρα  ορφανή, σαν  βουβή εκκλησιά

Δεν ήσουν αριθμός παιδί, μου ούτε κακή στιγμή,

ήσουν η ανάσα μου μισή, το φως μου το πρωί.

Ποιος Θεός παίρνει τα παιδιά πριν ζήσουν τη ζωή;

ποιος ουρανός αντέχει, μάνα, τέτοια προσευχή;

Ανέβα, γιε μου, όπου ψηλά ανάβουν φώτα αιώνια,

και φώναξε «ΠΑΟΚΑΡΑ μου»,

  απ' τ' ουρανού τ' αλώνια 

Κι εγώ εδώ θα σ’ καρτερώ με μαύρη  την καρδιά,

γιατί η μάνα δεν ξεχνά — μόνο μαθαίνει να πονά.

© Ελένη Λούκαρη -; Καλαϊτσίδου

https://youtu.be/YROQTG_qq5A?si=7l7o4mhMIO0uq1ig

Μαρία Τριγώνη Πληροφοριοδότης 

Αλεξάνδρεια Ημαθίας - Alexandria Imathias

 

ΣΙΩΠΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ

 

ΣΙΩΠΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ

Βαριά  σιωπη σκέπασε

σε γη που αιμορραγεί,

κι ο χρόνος στάθηκε μισός

χωρίς να συγχωρεί.

Στους δρόμους ο άνεμος 

 σπαράζει  δυνατά 

κι η νύχτα  έφυγε δίχως 

της μάνας αγκαλιά 

Μάνες με βλέμμα αδειανο

κρατούν φωτογραφίες, 

στο στόμα με ένα "γιατί "

εξω από τις εκκλησίες 

Χτυπούν οι καρδιές πένθιμα

σαν πένθιμες καμπάνες,

κι ανταμώνουν οι λυγμοί

από παιδιά και  μάνες 

Ψυχές αθώες χάθηκαν

πριν μάθουν τι θα πει ζωή,

κι άφησαν πίσω ένα "γιατί"

βαρύ σαν προσευχή.

Μένουν κρεβάτια άστρωτα

και φώτα αναμμένα,

μένει το "έλα μανούλα μου" 

σε μάτια  δακρυσμένα

Θεέ μου,  έλα  για λίγο εδώ,

κοίτα βαθιά στα μάτια,

και πες μας πώς αντέχεται 

η ζωή με αγκαλιά άδεια 

Γιατί δεν φεύγουν οι κραυγές,

μονάχα οι ψυχές πετούν ,

κι ο κόσμος μένει πιο φτωχός

κάθε φορά που πενθούν.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

🙏Αιώνια η μνήμη τους σε κήπους παραδείσου 🙏

Κοπή βασιλόπιτας 26 Γενάρη 2026

Εχθές  26 Γενάρη ημέρα Δευτέρα και ώρα 6 το απόγευμα είχαμε το όμορφο αντάμωμα με τις γλυκές συμμαθήτριες, στην Πιτσαρία " Παπαγάλος"  για την κοπή της βασιλόπιτας του 2026.

Ήταν μια αφορμή για να ξανασμίξουμε, να θυμηθούμε και να χαμογελάσουμε, να νιώσουμε  ξανά παιδιά, αφήνοντας για λίγο στην άκρη την καθημερινότητα, το χρόνο που πέρασε και τα προβληματά μας. 

Με τη ζεστή τους παρουσία παρευρέθηκαν:

1. Γκαβαισε Εύα 
2.Διπαπογλου  Νανά,
3.Εκατό Παναγιώτα,
4.Ελευθεριάδου Έφη,
5. Ευθυμογλου Όλγα,
6. Ηλωρίδου Έλλη,
7. Ζύμπουλα Βούλα,
8. Κάμαλη Δέσποινα 
9. Καρανικόλα Τασούλα,
10.Κουίκουλου Σμαρούλα,
11.Κουζνή Ελένη,
12. Κυραμάρα Άννα,
13. Λαϊου Πούλια 
14.Λαχανοπούλου Ερμιόνη,
15.Λούκαρη Ελένη,
16.Μαζαράκη Μαριάννα,

17.Μαργαρίτη Μαρία,

18. Μαρκανταρα Άννα, 
19. Μεγαλονιδου Τζάνετ 
20.Μπαλτζή Ελένη,
21.Μπούτση Μαρία,
22.Κυριακοπούλου Μαίρη,
23. Παπουλιδου Μαρία 
24.Πολυμερή Αφροδίτη,
25.Ταμπακοπούλου Άννα,
26. Τουλουμτζιδου  Σοφία 
27. Τσακμάκη Εύα,

28. Φίλη μας 

Η Ελένη  Μπαλτζή μας θύμισε , με ένα όμορφο κείμενο,  πώς ανταμώσαμε στο παρελθόν, τις δράσεις και τις εκδηλώσεις μας όλα αυτά τα χρόνια, φέρνοντας ξανά στο μυαλό μας τις ζωντανές αναμνήσεις και τη δύναμη των δεσμών μας.

Γλυκές μου Συμμαθήτριες,     

Καλώς  Ανταμώσαμε 

 Xαιρετάμε αυτές που θα ήθελαν να είναι παρούσες αλλά για διαφόρους λόγους η καθεμιά δεν μπόρεσε.

 Να ‘μαστε  μετά την απαγόρευση  με τον covid στην κοπή της Βασιλόπιτας, , Τελευταία φορά ήταν 13/01/2022

Tο πρώτο   αντάμωμα μας που ξεκίνησε  από 14/10/2017,   ευλογημένη  η στιγμή που άκουσα στο τηλέφωνο τη φωνή της συμμαθήτριας μου από το Δημοτικό να με προσκαλεί  σε μια εκδρομή  Άρτα- Γιάννενα με σκοπό την επανασύνδεση συμμαθητριών …Η χαρά που πήρα δεν ξεχνιέται….

Να που ξαναβρεθήκαμε μετά από 8 περίπου. είμαστε πολύ τυχερές που το ζούμε, έχουμε 12 συμμαθήτριες που με λύπη αναφέρω ότι δεν αξιώθηκαν να είναι μαζί μα;

 ας μην τις ξεχνάμε κι αυτές:

1.Αντωνίου Μίμα 
2. Αράπη Αννετα
3. Διαμαντογλου Μαρία 
4.Διβραμη Χρυσούλα 
5. Ζαχαριάδου Βαγγελιώ
6. Λιανίδου Θεολογία 
7.Μαρμαρά Καίτη
8.Μιχαηλίδου Χρυσούλα
9.Μπέκα Μαρία 
10.Μπλάτσα Ευαγγελία
11.Παπαγιαννουλη Λίτσα
12. Πολιτουδη Σούλα
13. Τζαννάτου Αντωνία 

Το μεγάλο μας αντάμωνα ήταν στο κέντρο Λοζιτσι 24/11/2018. Πολύ μεγάλη χαρά που βρεθήκαμε

Από την αρχή της επανασύνδεσης μας καθιερώσαμε τον ‘’καφέ της ξενοιασιάς’’ το βάφτισε έτσι η γλυκιά μας αρθρογράφος η ρεπόρτερ μας η Ελένη Λούκαρη Κάθε Τετάρτη έχουμε ραντεβού μετά τις 10.30, συνήθως στο  καφέ Beluga, το καλοκαίρι στο μπαλκόνι της Ελιάς.  Καλοκαίρι  μας βρήκε και  η  Αγαθή Καρανάσιου που μένει Νέα Υόρκη ήταν Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη 2019  ημέρα που ανοίγουν τα σχολεία και η συμμαθήτρια μας η Άρτεμις Καλογήρου έγραψε κάποιες πολύ όμορφες σκέψεις της σε συνδυασμό σχολείο-συμμαθήτριες,

Αναφερόμενη σ αυτές που ζουν σε άλλες χώρες να πω για την Μάρθα Παπαδοπούλου που ζει στο Κάϊρο και κάθε που έρχεται στην πατρίδα της στη Βέροια μας ακολουθεί σε ότι  κάνουμε.  Τον Νοέμβριο του 23 ήρθε και μας βρήκε στο καφέ Μπελούγκα η Βάσω η Δάλη.

Η Μαριάνθη η Λιούσα που ζει στη Βοστώνη μας συγκέντρωσε στην Ελιά στις 16.01.2025 

Όταν αλλάζουμε στέκι ενημερώνουμε ειδοποιώντας εγκαίρως γι αυτό θερμή παράκληση  να περάσετε όλες στο γκρουπ του viper & messenger ‘’γλυκές συμμαθήτριες’’ 

Όλα τα χρονιά που ξαναβρεθήκαμε είχαμε και πάλι αρκετές όμορφες δραστηριότητας οι συμμαθήτριες:

Γιορτάσαμε το Πάσχα με τσουρέκια και κόκκινα αυγά,  πήγαμε εκδρομές στο Δίον - Αγ. Παντελεήμονα, στο Βόλο, στην Αμμουλιανή, στις Πρέσπες, στην Καστοριά, στο Μουσείο  στην Πέλλα και μετά φάγαμε δίπλα στη λίμνη του Άγρα συνοδεία κλαρίνων και χορού, πήγαμε στην Καρδίτσα σε συνδυασμό με τη Λίμνη Πλαστήρα,  άλλη εκδρομή στη Δράμα στη Χριστουγεννιάτικη Ονειρούπολη,  στα Τρίκαλα στο πάρκο των Χριστουγέννων, κάναμε εξορμήσεις όπως:  την άνοιξη με τις ανθισμένες ροδακινιές (χάρμα οφθαλμών οι κήποι του Μίδα) το φθινόπωρο πήγαμε εκπαιδευτική επίσκεψη στον Υδροηλεκτρικό Σταθμός Σφηκιάς στο Φράγμα του ποταμού Αλιάκμονα.  Λίγες με τουριστική οργάνωση πήγαμε Μόσχα Αγ. Πετρούπολη, πήγαμε μέσω πρακτορείου διακοπές στη Σκύρο,  γραφτήκαμε στα ΚΑΠΗ Δήμου Βέροιας και δώσαμε χρώμα και τόνο και σ αυτό τον χώρο (να ευχαριστήσει παρουσία όλων σας την συμμαθήτρια μας Έλλη Ηλωρίδου για την εθελοντική της προσφορά στα μαθήματα Αγγλικών του ΚΑΠΗ Απ. Παύλου), γραφτήκαμε στη χορωδία του Πολιτιστικού Συλλόγου Προμηθέα  9 συμμαθήτριες. μπήκαμε στη χορωδία του Συλλόγου ΄Ερασμος και δώσαμε παραστάσεις για φιλανθρωπικό σκοπό.

Οργανώσαμε το reunion με τους συμμαθητές μας Αρένων Θηλέων και Ιδιωτικών Γυμνασίων. 22/10/23 στου Μπάρμπα Γιάννη στα Ασώματα.

Γιορτάσαμε μαζί ονομαστικές γιορτές, γενέθλια (Σοφία Τουλομτζίδου γενέθλια στις 24/01/20 στο Άρωμα Πόλης), τη συνταξιοδότηση μου (Ηταν στον Κριαρά στα φανάρια Κύπρου) (σας ευχαριστώ άλλη μια φορά γι αυτό που με την παρουσία σας και την αγάπη σας μου ομορφύνατε και μου κάνατε αξέχαστη κι αυτή την ημέρα)

Αυτά όλα τονίζουν γι άλλη μια φορά το σύνθημα μας  ‘’καμιά πλέον δεν είναι μόνη, έχουμε η μία την άλλη) και τις ευχάριστες μας στιγμές  τις πολλαπλασιάζουμε μαζί, και τις δυσάρεστες τις μοιραζόμαστε και τις κάνουμε μισές.

Να προσέχετε  και να νοιάζεστε για τους εαυτούς σας, να είμαστε γερές, χαρούμενες,  αισιόδοξες, γιατί έχουμε πολλά να κάνουμε κι αυτή τη χρονιά, σας θέλω όλες και χαίρομαι που υπάρχετε στη ζωή μου 

Σας αγαπώ  Καλή χρονιά----

-----

Η Σμαρουλα μετά αφού σταύρωσε τη βασιλόπιτα μας ευχήθηκε να έχουμε μια χρονιά γεμάτη υγεια, γέλιο , καλή διάθεση  και...λιγότερα ραντεβού με γιατρούς . 

Τυχερή της χρονιάς αναδείχθηκε η Έλλη, που κέρδισε το φλουρί, μαζί με το όμορφο δώρο: το βιβλίο του Μάκη Δημητράκη «Η Βέροια  χθες & σήμερα».

Η Ελένη Λούκαρη  μαζί με τη Σμαρούλα έσυραν πρώτες τον χορό, με το τραγούδι της Ελένης  «Έλα μου έλα και γέλα», δίνοντας το σύνθημα για μια βραδιά γεμάτη κέφι και συγκίνηση.

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, γράφτηκαν και μηνύματα μνήμης στο λεύκωμα των αναμνήσεων, αφήνοντας τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις ευχές μας για το μέλλον, σαν μικρά σημάδια της φιλίας και της κοινής μας πορείας όλα αυτά τα χρόνια.

Εγώ είχα τη χαρά να αφιερώσω και στίχους που μετουσιώθηκαν σε τραγούδι:

ΚΟΠΉ ΒΑΣΙΛΌΠΙΤΑΣ 2026 

Είκοσι έξι του μήνα, Γενάρη
Στον Παπαγάλο φωτιά ανάβει
Γέλια, ποτήρια και αγκαλιές
Με τις συμμαθήτριες γλυκές

Φωτιά πήρε η καρδιά,
Τραγούδι, κέφι και χαρά
Κόβουμε βασιλόπιτα μαζί
Για μια χρονιά φωτεινή

Να ’ναι ο χρόνος μας καλός,
Με υγεία και χαμόγελα δυνατός
Ό,τι μας βαραίνει να χαθεί
Μ' ελπίδα πάντα στην ψυχή

Φωτιά πήρε η καρδιά,
Τραγούδι, κέφι και χαρά
Κόβουμε βασιλόπιτα μαζί
Για μια χρονιά φωτεινή

Αξίζει να αναφερθεί και η άψογη φιλοξενία του καταστήματος, με τον ιδιοκτήτη ευγενικό και την περιποίηση πραγματικά εξαιρετική, στοιχεία που συνέβαλαν ώστε η βραδιά να μείνει αξέχαστη.

Με την καρδιά γεμάτη και το χαμόγελο να μας συνοδεύει, δώσαμε την ευχή όλες μαζί: και του χρόνου πάλι να ανταμώσουμε εδώ, γερές, με την ίδια χαρά, την ίδια ζεστασιά και την ίδια παιδική σπίθα στην ψυχή.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

27 Ιανουαρίου – Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος

 

27 Ιανουαρίου – Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος

Σήμερα στεκόμαστε σιωπηλοί απέναντι στη μνήμη των έξι εκατομμυρίων Εβραίων και των αμέτρητων άλλων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας.

Μια πληγή της ιστορίας που δεν κλείνει — γιατί δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Το Ολοκαύτωμα στέρησε την ανθρωπιά από τους θύτες και την ίδια τη ζωή από τα θύματα. Άνθρωποι έγιναν αριθμοί, ονόματα σβήστηκαν, μνήμες κάηκαν μαζί με βιβλία και σπίτια. Κι όμως, η μνήμη αντιστέκεται.

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης, στο ποίημα 

«Αντί να φωνασκώ…», μας θυμίζει πως όταν όλα καταρρέουν, αυτό που μένει είναι η ευθύνη της μνήμης.

Να κρατήσουμε κάτι από όλα αυτά.

Να μην πουλιέται η ανθρώπινη ζωή.

Να μη συνηθίσουμε ποτέ το κακό.

Γιατί η ζωή κάθε ανθρώπου είναι ανεκτίμητη.

Και η μνήμη είναι πράξη ανθρωπιάς.

Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Τα ποιήματα 1941–1971 (Αθήνα: Νεφέλη, 2000 [1971]).

*«Με τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες –

Μάντεις κακών και οραματιστές –

Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου και σκάφτηκε βαθιά

με τα υπάρχοντα

(και δεν μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια)

πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας.

Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια.

Όμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα,

ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε

στον πράο ουρανό

με διαφημίσεις αιφνίδιων θανάτων

κι αλλαξοπιστήσεων.

Τίποτα δεν πουλιόταν πια.

Κρατήσετε κάτι απ’ όλα αυτά·

ας είναι αυτές οι τελευταίες σκέψεις.»*

---------

Δεν ξεχνάμε. Δεν σιωπούμε. 

Η μνήμη δεν είναι παρελθόν,

είναι στάση ζωής.

Όσο θυμόμαστε, αντιστεκόμαστε.

Όσο μιλάμε, προστατεύουμε τον άνθρωπο.

Γιατί 

Στάχτη δεν έγιναν μόνο σώματα,

μα και παιδικά όνειρα,

φωνές που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν, προσευχές που έμειναν μετέωρες στον καπνό

Κι όμως —

κάτω απ’ τον καπνό,

η ανθρωπιά ανέπνεε ακόμα.

Σε κάθε μνήμη που δεν ξεχάστηκε,

σε κάθε όνομα που ειπώθηκε ξανά,

η ζωή αντιστάθηκε.

Γι’ αυτό θυμόμαστε.

Με μνήμη βαριά και βλέμμα καθαρό.

Για να μην ξαναγίνει ο άνθρωπος στάχτη.

Για να μη νικήσει ποτέ ξανά το σκοτάδι, 

μα το φως που οφείλουμε να κρατήσουμε.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου

Αναπνοές Ψυχής

 

Καλημέρα, ψυχές μου αγαπημένες!

Εύχομαι το Σαββατοκύριακό σας να είναι φως ευλογίας,

με υγεία που αναζωογονεί,

με αγάπη που ζεσταίνει την καρδιά,

και με στιγμές γεμάτες γαλήνη και χαρά.

Ας είναι οι σκέψεις σας σαν ήρεμοι άνεμοι

που ταξιδεύουν την ψυχή σε κόσμους φωτεινούς,

γεμίζοντάς την με ειρήνη, ελπίδα και ευγνωμοσύνη.

🏵️"Αναπνοές Ψυχής"🏵️

Όταν οι λέξεις γίνονται φως και η καρδιά ταξιδεύει σε κόσμους αόρατους

Και πάλι καταφεύγουμε στη γραφή…

όχι για να γεμίσουμε το χαρτί,

αλλά για να ελαφρύνουμε την ψυχή.

Οι λέξεις αναδύονται σαν προσευχή,

κουβαλώντας σκέψεις, συναισθήματα

και όσα δεν τολμά  να πει η σιωπή .

Με τη γραφή αγγίζουμε τα βάθη της καρδιάς,

την ποτίζουμε με  ουρανιο φως.,

με φεγγαρόσκονη, με ανάσες βροχής.

Ξεκαθαρίζουμε τα μονοπάτια του νου,

και η ζωή μας αποκτά νόημα 

και προσανατολισμό.

Το χαρτί γίνεται τόπος εξομολόγησης,

ήσυχος λιμένας,

ένας συνοδοιπόρος που δεν κρίνει

και δεν εγκαταλείπει.

Εκεί βρίσκουμε παρηγοριά,

εκεί μαθαίνουμε να ακούμε τον εαυτό μας.

Και έτσι ταξιδεύουμε…

σε κόσμους άυλους και λεπτεπίλεπτους,

σε χώρους όπου η ψυχή ανασαίνει ελεύθερα.

Είναι ο δρόμος της ποίησης,

εκεί όπου ο λόγος αγιάζεται

και το ταξίδι γίνεται προσευχή.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου

ΕΛΑ ΒΡΕ ΕΛΑ ΚΑΙ ΓΕΛΆ

 Στα χρόνια τα μαθητικά, 

με  μπλε  ποδιές μακριές 

η σκέψη ήθελε άδεια 

αλλιώς πέφταν οι  ξυλιές 

Στο στόμα των καθηγητών 

«σιωπή!» με το κιλό,

κι η αποβολή καραδοκούσε 

για κάθε “γιατί” απλό.

[Ρεφραίν:]

Έλα μου, έλα και γέλα 

πιάσε με στο χορό, 

να ζήσουμε τα νιάτα μας 

σήμερα  πάλι εδώ!

Ρεφραίν:]

Έλα μου, έλα και γέλα 

πιάσε με στο χορό, 

να ζήσουμε τα νιάτα μας 

σήμερα  πάλι εδώ!

Να κόβουμε βασιλόπιτα

Για την καλή χρονιά 

Με αγάπη στην καρδιά, 

μ'  αγκαλιές και φιλιά 

 

Η  νιότη δεν  μας γέρασε — 

απλώς άλλαξε ποδιά, 

 στα μάτια μας λάμπει

 κείνη η φλογερή ματιά 

[Ρεφραίν:]

Έλα μου, έλα και γέλα 

πιάσε με στο χορό, 

να ζήσουμε τα νιάτα μας 

σήμερα  πάλι εδώ!

[Ρεφραίν:]

Έλα μου, έλα και γέλα 

πιάσε με στο χορό, 

να ζήσουμε τα νιάτα μας 

σήμερα  πάλι εδώ!

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου 

ΠΑΣΟΚ: Από τις αναταράξεις στη διέξοδο

 

ΠΑΣΟΚ: Από τις αναταράξεις στη διέξοδο 🏵️

Ως φίλος του ΠΑΣΟΚ, παρακολουθώ τις τελευταίες συζητήσεις και τις διαφορετικές φωνές που ακούγονται στα όργανα του κόμματος όχι με ανησυχία, αλλά με προβληματισμό και ευθύνη. Οι αναταράξεις που καταγράφονται δεν είναι ένδειξη παρακμής· είναι σημάδι ενός κόμματος που αναζητά κοινό βηματισμό σε μια δύσκολη εποχή.

Σε ένα περιβάλλον ρευστότητας και αβεβαιότητας, η ανάγκη για σταθερές και αξιόπιστες πολιτικές δυνάμεις είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Το ΠΑΣΟΚ έχει επανέλθει ως σοβαρή και θεσμική δύναμη, όπως φαίνεται και από τις ουσιαστικές προτάσεις που καταθέτει στη Βουλή. Αυτό είναι σημαντικό, αλλά δεν αρκεί.

Η κοινωνία ζητά κάτι περισσότερο από ορθές επισημάνσεις: ζητά καθαρό λόγο, ελπίδα και προοπτική. Χρειάζεται ένα κοινό αφήγημα που να μιλά για:

τη ζωή των ανθρώπων,

την ακρίβεια,

την εργασία,

τη δικαιοσύνη,

τον πρωτογενή τομέα,

και τη λειτουργία των θεσμών.

Οι εσωτερικές συζητήσεις δεν πρέπει να διχάζουν. Αντίθετα, μπορούν να λειτουργήσουν ενωτικά, αν γίνουν με σεβασμό και στόχο τη σύνθεση. Η ενότητα δεν σημαίνει σιωπή ούτε ομοφωνία· σημαίνει κοινό στόχο και εμπιστοσύνη στη συλλογική πορεία.

Η διέξοδος βρίσκεται στη σαφήνεια:

καθαρή στρατηγική,

αυτόνομη πολιτική παρουσία,

και ανοιχτός διάλογος με την κοινωνία.

Με λιγότερη εσωστρέφεια και περισσότερη αυτοπεποίθηση, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ξαναγίνει δύναμη ελπίδας και αλλαγής.

Σε συσχέτιση με τις εξελίξεις στο πολιτικό γίγνεσθαι και την είσοδο νέων κομμάτων, γίνεται ολοένα πιο φανερό ότι η κοινωνία ζητά πολιτική εκπροσώπηση με καθαρό λόγο, θεσμική σοβαρότητα και προγραμματικό βάθος. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί και οφείλει να αναδειχθεί ως δύναμη ευθύνης και ελπίδας, με ενότητα, πολιτική ωριμότητα και σαφή στρατηγικό προσανατολισμό.

Η κοινωνία δεν ζητά εύκολες λύσεις ούτε πρόσκαιρα σχήματα. Ζητά μια παράταξη που να συνδυάζει την εμπειρία με την ανανέωση, τη θεσμική αξιοπιστία με τη κοινωνική ευαισθησία, και τον ρεαλισμό με το όραμα. Το ΠΑΣΟΚ διαθέτει τις προϋποθέσεις να ανταποκριθεί σε αυτή την ανάγκη, εφόσον επιλέξει τον δρόμο της σύνθεσης και του κοινού βηματισμού, και να διαμορφώσει ένα σύγχρονο, πειστικό αφήγημα που απαντά στις ανάγκες του σήμερα και στις προκλήσεις του αύριο.

Χρόνια πολλά Αντώνη

[ Στροφή 1:]

Σήμερα η μέρα σου  Αντώνη λάμπει,

όλοι στη γιορτή  σου χαμογελούν 

Φίλοι και συγγενείς με γέλια

 και τραγούδια μαζί σου γλεντούν 

[Ρεφρέν:]

Χρόνια πολλά, Αντώνη, χρόνια πολλά!

Με υγεία, αγάπη χαρά και καλή καρδιά 

Χαμόγελα, φως γαλήνη  και φίλοι κοντά,

Κάθε σου μέρα ναναι γιορτή γεμάτη χαρά 

[Στροφή 2:]

Όπου πας  πιστά να σε ακολουθεί,  

η τύχη , η επιτυχία κι η αισιοδοξία 

Κι όλοι εμείς θα ευχηθούμε  μαζί 

να έχεις στην ζωή σου  ευτυχία 

[Ρεφρέν:]

Χρόνια πολλά, Αντώνη, χρόνια πολλά!

Με υγεία, αγάπη χαρά και καλή καρδιά 

Χαμόγελα, φως γαλήνη  και φίλοι κοντά,

Κάθε σου μέρα ναναι γιορτή γεμάτη χαρά 

[Γέφυρα ]

Κι όπου πας να σε ακολουθεί

 ο Χριστός και η Παναγιά 

Σήμερα όλοι εμείς μαζί, 

σου  ευχόμαστε παντοτινά 

[Ρεφρέν (τελικό):]

Χρόνια πολλά, Αντώνη, χρόνια πολλά!

Με υγεία, αγάπη χαρά και καλή καρδιά 

Χαμόγελα, φως γαλήνη  και φίλοι κοντά,

Κάθε σου μέρα ναναι γιορτή γεμάτη χαρά 

❤️Τα Δύο Τραίνα ❤️

❤️Τα Δύο Τραίνα ❤️

Εκείνη τη νύχτα συγκρούστηκαν δύο τραίνα.

Όχι από σίδερο μόνο, αλλά από βούληση.
Το ένα τραίνο κουβαλούσε νέα παιδιά που είχαν όνειρα, ανθρώπους που είχαν οικογένειες , 
 που πίστευαν πως κάποιος προσέχει τις ράγες.

Το άλλο κουβαλούσε σιωπές, υπογραφές και κάποια πράγματα που "δεν ήξεραν".

Όταν συγκρούστηκαν, ο χρόνος σταμάτησε 
Και μαζί του σταμάτησαν  ονόματα, φωνές, ζωές.

Από τα συντρίμμια σηκώθηκε μια μάνα.
Δεν είχε πια τίποτα στα χέρια της, μόνο τη φωτογραφία  της κόρης και μια ερώτηση:
— Γιατί;
Στην αρχή, η μάνα δεν μιλούσε για πολιτική.
Μιλούσε για την κόρη της.
Και για τους άλλους.
Για εκείνους που δεν γύρισαν., που κάηκαν, που εξαερρώθηκαν .

Στάθηκε στις ράγες.
Όχι για να τις μπλοκάρει, αλλά για να μην ξεχαστούν.
Και οι άνθρωποι άρχισαν να μαζεύονται γύρω της.
Οι σταθμοί έγιναν πλατείες.
Τα σφυρίγματα έγιναν συνθήματα.
Και η μνήμη έγινε πορεία, συλλαλητήριο, 
συναυλίες . 
Η μάνα έλεγε: — Δεν ζητώ εκδίκηση. 
Ζητώ την αλήθεια.. Ζήτω να δικαίωση των ψυχών που έφυγαν. 
Κι όμως, όσο φώναζε, τόσο κατάλαβε πως η αλήθεια δεν ταξιδεύει μόνη της.
Χρειάζεται μηχανή.
Χρειάζεται κατεύθυνση.
Χρειάζεται βούληση.

Κάποιος της είπε: — Αν θες να αλλάξεις τις ράγες, πρέπει να μπεις στο σταθμό ελέγχου.
Και τότε η μάνα έκανε το βήμα.
Όταν μπήκε στον πολιτικό βίο, οι άνθρωποι διχάστηκαν.
Άλλοι είπαν: 

— Μπράβο της. Ο πόνος της έγινε  φωνή για όλους.
Άλλοι είπαν:

 — Πρόσεχε. Ο πόνος δεν πρέπει να κρατά το τιμόνι.

Κι εκείνη απάντησε:

 — Ο πόνος μου έγινε δύναμη 
Δεν μπήκα για εξουσία. Μπήκα γιατί δεν άκουσαν τις φωνές μας.

Όμως οι αίθουσες είχαν τοίχους χοντρούς.
Και κάθε λέξη αντηχούσε αλλιώς εκεί μέσα.
Στις πλατείες, η μάνα ήταν μία από όλους.
Στα έδρανα, έγινε σύμβολο.
Και τα σύμβολα βαραίνουν.

Κάθε φορά που τη ρωτούσαν για σχέδια, εκείνη μιλούσε για το δυστύχημα.
Κάθε φορά που τη ρωτούσαν για το μέλλον, εκείνη έδειχνε το παρελθόν.
Και τότε κάποιοι ψιθύρισαν: 
— Μήπως το τραίνο της μνήμης κινδυνεύει να γίνει τραίνο εξουσίας

Ένα παιδί, σε μια εκδήλωση μνήμης, άφησε ένα λουλούδι στις ράγες και ρώτησε: 
— Αν βρεθεί η αλήθεια, θα σταματήσουν τα τραίνα να συγκρούονται;
Η μάνα δεν απάντησε αμέσως.
Κοίταξε τις ράγες.
Κοίταξε τον κόσμο.
Κοίταξε μέσα της.
Και είπε: 
— Η αλήθεια δεν σταματά τα τραίνα.
Αλλά δείχνει πού πρέπει να αλλάξουν πορεία.
Και τότε όλοι κατάλαβαν το δύσκολο:
Ότι η μνήμη χρειάζεται πλατείες.
Η δικαιοσύνη χρειάζεται θεσμούς.
Και η πολιτική χρειάζεται ανθρώπους
που θυμούνται γιατί μπήκαν,
αλλά δέχονται να κριθούν
για το πώς συνεχίζουν.

Γιατί όταν δύο τραίνα συγκρούονται,
το χρέος δεν είναι να φωνάζεις αιώνια 
στο σημείο της σύγκρουσης,
αλλά να φροντίσεις
να μη βρεθεί ποτέ ξανά άλλος εκεί 
και κανείς  μην κλάψει αθώες ψυχές 
 από παραλείψεις και λάθη
 της πολιτικής βούλησης.

Και η μάνα κατάλαβε κάτι ακόμη.
Ότι η πολιτική δεν ακούει το ίδιο με τις πλατείες.
Οι πλατείες ακούν τον πόνο.
Η πολιτική ακούει τη δύναμη της φωνής.
Όχι τη φωνή που τρέμει,
αλλά τη φωνή που αντέχει να επαναληφθεί.
Που δεν σπάει στην αντίρρηση.
Που δεν σωπαίνει στην αμφισβήτηση.

Κι έτσι ύψωσε τη φωνή της πιο δυνατά.
Μα κάθε φορά που την ύψωνε, έπρεπε 
να διαλέξει:
θα είναι φωνή για όλους
ή φωνή πάνω από τους άλλους;
Γιατί η πολιτική θέλει πιο δυνατή φωνή,
αλλά δεν συγχωρεί τη φωνή
που ξεχνά από πού ξεκίνησε.
Και οι άνθρωποι έμαθαν τότε κάτι δύσκολο και αληθινό:
Ότι η δικαίωση δεν φωνάζει μόνο.
Χτίζεται.
Και αν η φωνή δεν συνοδεύεται από σχέδιο και προγραμματισμό για αλλαγή στις ράγες,
τότε όσο δυνατή κι αν είναι,
τα τραίνα θα ξανασυναντηθούν.

Στο ίδιο σημείο.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου 
@highlight

Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου

 

"Ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη τον έβγαλαμε".

 Αυτό το είχε πει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης όταν τον κάλεσαν να βαπτίσει ένα παιδί, πριν ακόμη γεννηθεί. 

🏵️Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου. 🏵️

Μετά την ανακοίνωση ίδρυσης του Νέου πολιτικού φορέα από την κ. Καρυστιανου  πολλές αναρτήσεις βλέπουμε  να κυκλοφορούν, στα social media για το θέμα αυτό. .

Όπως  διαπιστώνουμε,   μια μεγάλη μάζα ανθρώπων να κινείται υπέρ της ίδρυσης του κόμματος  πολιτικού φορέα από την κ. Καρυστιανου, χωρίς να γίνει γνωστό το καταστατικό ίδρυσης , τον σκοπό και το πρόγραμμα και να την ονομάζουν Σωτήρα της Ελλάδας, μόνο και μόνο γιατί βαρέθηκαν το σημερινό κυβερνών κόμμα και αντιπολίτευση . 

Με δημοσκοπήσεις μάλιστα,  της δίδουν και το ρόλο του πρωθυπουργού με αποτέλεσμα να προκαλούν δυσαρέσκεια και διχασμό,  με σχόλια κι αναρτήσεις  διχόνοιας και μίσους, σε άλλη μάζα  ατόμων που δεν την στηρίζουν για τους δικούς τους λόγους, όπως το ποιος  θα κυβερνά της Έλλάδα , ορίζεται από εξωτερικούς παράγοντες, και κανένας δεν μπορεί να κάνει τίποτε και άλλα πολλά . 

ΑΛΉΘΕΙΑ !!!!

Γιατί να ξοδεύουμε τόση ενέργεια σε διχόνοια, μίσος και καυγάδες στα social media;

Η ίδρυση ενός κόμματος ή οι πολιτικές κινήσεις ενός προσώπου δεν είναι πιο σημαντικές από τα καθημερινά προβλήματα που μας αφορούν όλους — οικονομία, παιδεία, υγεία, μετανάστευση, εξωτερική πολιτική  , αγροτικά ζητήματα  και γενικά η επιβίωση μεγάλης μάζας Ελλήνων  πολιτών , που δεν έχουν  αναγκαία αγαθά για να ζήσουν. 

Το πάθος και η ένταση είναι φυσικά, αλλά ας μην αφήνουμε τη συζήτηση να μας αποσπά από όσα πραγματικά μετρούν.

Ας σκεφτόμαστε ψύχραιμα,  ποιοι ωφελούνται από τον διχασμό και ας δίνουμε ενέργεια σε δράσεις που πραγματικά φέρνουν αποτέλεσμα.

Το κυριότερο,  ας μην ξεχνάμε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τροφοδοτούν:

-🔷τη Διχόνοια και πόλωση, γιατί οι συζητήσεις γίνονται γρήγορα και με έντονα συναισθήματα.

--🔷Το μίσος και αλληλοκατηγορίες, γιατί η ανωνυμία και η αμεσότητα επιτρέπουν υπερβολές.

-🔷Την απόσπαση της προσοχής από ουσιαστικά προβλήματα, αφού το "σόου" και η ένταση κερδίζουν χώρο στη δημόσια συζήτηση.

Το πρόβλημα είναι όταν η ενέργεια αυτή μετατρέπεται σε διχασμό και χάνεται σε μάταιες αντιπαραθέσεις αντί για ουσιαστική δράση.

Ο διχασμός τι κάνει στην ουσία :

👉Διχάζει τους πολίτες και αποδυναμώνει την κοινωνική ενότητα . 

👉Ωφελεί λίγους: πολιτικές ή κοινωνικές ομάδες που μπορούν να εκμεταλλευτούν την πόλωση για προσωπικό ή πολιτικό όφελος.

 Οι υπόλοιποι, οι πολίτες και οι συλλογικότητες, συνήθως χάνουν.

Πώς μπορεί να αποφευχθεί ο διχασμός:

🔷Διαφάνεια: Κάθε νέα πρωτοβουλία πρέπει να παρουσιάζει πρόγραμμα, στόχους και πλαίσιο λειτουργίας.

🔷Διάλογος: Να δίνονται ευκαιρίες συζήτησης με όλους τους ενδιαφερόμενους πριν τη λήψη αποφάσεων.

🔷Εστίαση στην ουσία, όχι στα πρόσωπα: Να συζητιούνται οι στόχοι και οι αξίες, όχι οι προσδοκίες ή οι φόβοι για το άτομο που ανακοινώνει.

🔷Σταθερές αρχές και αξίες: Συμφωνία σε βασικές αρχές που ενώνουν, ώστε οι διαφορές να μην προκαλούν διάσπαση.

🔷Αποφυγή δημόσιων εντάσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Ο διάλογος πρέπει να γίνεται σε πλαίσια που προάγουν κατανόηση και όχι σύγκρουση.

Φυσικά δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αυτό, 

η ένταση της αντίδρασης στους πολιτικούς 

" ήρωες" δείχνει το πάθος του ελληνικού χαρακτήρα. 

Γιατί  η Ελλάδα έχει έντονη παράδοση πολιτικής συμμετοχής και δημόσιας συζήτησης, που συχνά εκδηλώνεται με πάθος.

Το πάθος αυτό μπορεί να γίνει διχαστικό όταν λείπει η ψύχραιμη ενημέρωση και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Στην ουσία, κάθε κοινωνία με έντονο ενδιαφέρον για πολιτικά ζητήματα μπορεί να εμφανίζει παρόμοιες τάσεις, ειδικά στα social media.

Το ουσιαστικό  είναι ότι η Ελλάδα χρειάζεται ενότητα, δράση και κριτική σκέψη, όχι ατελείωτες διαδικτυακές αντιπαραθέσεις.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου

Η αλήθεια της φύσης

 

Καλημέρα ψυχές μου αγαπημένες  , 

με υγεία στο σώμα,

αισιοδοξία στη σκέψη, 

γαλήνη στην καρδιά 

αγάπη παντού και για όλα 

και χαμόγελα πολλά κι αληθινά  

🏵️Η αλήθεια της φύσης 🏵️

Υπάρχει μια ιστορία για μια μέλισσα και μια μύγα που βρέθηκαν κάποια στιγμή παγιδευμένες σε ένα μπουκάλι.

 Η όμορφη και ξύπνια μέλισσα πάλευε με τις ώρες να βρει την έξοδο, πετώντας ξανά και ξανά προς τον πάτο του μπουκαλιού. Στο τέλος, εξασθενημένη και απογοητευμένη, μάζεψε τα φτερά της κι αφέθηκε στην μοίρα της.

 Η μύγα από την άλλη, μετά από μερικά απανωτά χτυπήματα στα τοιχώματα του πλαστικού μπουκαλιού, αποφάσισε να αλλάξει πορεία. Αντί για τον πάτο, στράφηκε προς την κορυφή, κι έτσι πανηγυρικά βρήκε την έξοδο.

Ίσως το δίδαγμα

να μην είναι να γίνουμε μύγες αντί για μέλισσες,

ούτε να προδώσουμε το φως που μας έμαθε να πετάμε.

Ίσως να είναι

να μάθουμε πότε η επιμονή είναι πίστη

και πότε γίνεται τοίχος.

Πότε οι αξίες μάς κρατούν όρθιους

και πότε μάς κρατούν ακίνητους.

Να κρατάμε τον πυρήνα μας

χωρίς να φυλακιζόμαστε γύρω του.

Να αλλάζουμε κατεύθυνση

χωρίς να χανόμαστε.

Γιατί η μύγα ξέφυγε από το μπουκάλι —

όχι από σοφία,

αλλά από ανάγκη.

Κι όμως, όσο ψηλά κι αν πέταξε,

μύγα έμεινε.

Και η αλήθεια είναι απλή και σκληρή:

μπορείς να αλλάξεις δρόμους,

πρόσωπα, σχήματα, ρόλους.

Μπορείς να μάθεις να επιβιώνεις αλλιώς.

Όχι όμως να γίνεις άλλος.

Η φύση σου δεν αλλάζει.

Σε περιμένει.

Σε ακολουθεί.

Σε καθρεφτίζει όπου κι αν πας.

Το μόνο που μπορείς πραγματικά να μάθεις

είναι πώς να τη χωρέσεις μέσα στη ζωή σου.

Πώς να περπατάς μαζί της

χωρίς να την κουβαλάς σαν βάρος

και χωρίς να την αρνείσαι σαν λάθος.

Ίσως εκεί,

στην εύθραυστη ισορροπία

ανάμεσα στην πίστη και την ευελιξία,

να βρίσκεται η έξοδος.

© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου

Η δύναμη της γυναίκας

Η δύναμη της γυναίκας δεν ρωτά 
αν γεννιέται ή αν αποκτιέται.
Υπάρχει πριν από την ερώτηση.
Γεννιέται σαν ανάσα — αθόρυβη, σχεδόν αόρατη.
Δεν φωνάζει, δεν επιδεικνύεται.

Κρύβεται στο βλέμμα που αντέχει, στα χέρια που φροντίζουν, στη σιωπή που δεν είναι παραίτηση αλλά επιλογή.

Κι έπειτα, η ζωή την δοκιμάζει.

Τη σμιλεύει με απώλειες, με φόβους, με λέξεις που πλήγωσαν και όνειρα που αναβλήθηκαν.

Εκεί δεν δημιουργείται η δύναμη· εκεί θυμάται.
Η γυναίκα δεν γίνεται δυνατή επειδή άντεξε.

Άντεξε επειδή ήταν ήδη δυνατή, ακόμα κι όταν δεν το ήξερε.

Μέσα της, δεν υπάρχει «εγώ» και «εσύ».

Δεν υπάρχουν ρόλοι και τρόποι.

Υπάρχει μόνο η αγάπη —

 που παίζει όλους τους ρόλους

 με όλους τους τρόπους, 

με τη γνώση ότι όλοι 

αυτοί είναι δικές της όψεις, δυνάμεις της απέραντης εσωτερικής της δύναμης.

Κάθε πτώση αφαιρεί ένα πέπλο.
Κάθε πληγή ανοίγει χώρο για φως.
Και κάποια στιγμή — όχι από θρίαμβο, αλλά από αλήθεια — στέκεται ολόκληρη.

Η δύναμή της δεν είναι σκληρή.

Είναι εύκαμπτη σαν το νερό, 

επίμονη σαν τη ρίζα,

 φωτεινή σαν το πρώτο πρωινό φως.

Δεν κατακτά. Δεν κυριαρχεί.
Υπάρχει.
Και όταν επιτέλους το καταλάβει,
δεν αλλάζει τον κόσμο με θόρυβο.
Τον αλλάζει με την παρουσία της.

Όταν αναγνωρίσει το θαύμα που κρύβει 

μέσα της, όταν δεχτεί και εκφράσει 

τη δύναμή της, η γυναίκα γίνεται

 φως που διαρκεί,

 φως που ταξιδεύει πέρα από την ίδια — 
για όλους γύρω της, 
για όλες τις γενιές που έρχονται!