ΣΙΩΠΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ
Βαριά σιωπη σκέπασε
σε γη που αιμορραγεί,
κι ο χρόνος στάθηκε μισός
χωρίς να συγχωρεί.
Στους δρόμους ο άνεμος
σπαράζει δυνατά
κι η νύχτα έφυγε δίχως
της μάνας αγκαλιά
Μάνες με βλέμμα αδειανο
κρατούν φωτογραφίες,
στο στόμα με ένα "γιατί "
εξω από τις εκκλησίες
Χτυπούν οι καρδιές πένθιμα
σαν πένθιμες καμπάνες,
κι ανταμώνουν οι λυγμοί
από παιδιά και μάνες
Ψυχές αθώες χάθηκαν
πριν μάθουν τι θα πει ζωή,
κι άφησαν πίσω ένα "γιατί"
βαρύ σαν προσευχή.
Μένουν κρεβάτια άστρωτα
και φώτα αναμμένα,
μένει το "έλα μανούλα μου"
σε μάτια δακρυσμένα
Θεέ μου, έλα για λίγο εδώ,
κοίτα βαθιά στα μάτια,
και πες μας πώς αντέχεται
η ζωή με αγκαλιά άδεια
Γιατί δεν φεύγουν οι κραυγές,
μονάχα οι ψυχές πετούν ,
κι ο κόσμος μένει πιο φτωχός
κάθε φορά που πενθούν.
© Ελένη Λούκαρη Καλαϊτσίδου
🙏Αιώνια η μνήμη τους σε κήπους παραδείσου 🙏
No comments:
Post a Comment