Η δύναμη της γυναίκας

Η δύναμη της γυναίκας δεν ρωτά 
αν γεννιέται ή αν αποκτιέται.
Υπάρχει πριν από την ερώτηση.
Γεννιέται σαν ανάσα — αθόρυβη, σχεδόν αόρατη.
Δεν φωνάζει, δεν επιδεικνύεται.

Κρύβεται στο βλέμμα που αντέχει, στα χέρια που φροντίζουν, στη σιωπή που δεν είναι παραίτηση αλλά επιλογή.

Κι έπειτα, η ζωή την δοκιμάζει.

Τη σμιλεύει με απώλειες, με φόβους, με λέξεις που πλήγωσαν και όνειρα που αναβλήθηκαν.

Εκεί δεν δημιουργείται η δύναμη· εκεί θυμάται.
Η γυναίκα δεν γίνεται δυνατή επειδή άντεξε.

Άντεξε επειδή ήταν ήδη δυνατή, ακόμα κι όταν δεν το ήξερε.

Μέσα της, δεν υπάρχει «εγώ» και «εσύ».

Δεν υπάρχουν ρόλοι και τρόποι.

Υπάρχει μόνο η αγάπη —

 που παίζει όλους τους ρόλους

 με όλους τους τρόπους, 

με τη γνώση ότι όλοι 

αυτοί είναι δικές της όψεις, δυνάμεις της απέραντης εσωτερικής της δύναμης.

Κάθε πτώση αφαιρεί ένα πέπλο.
Κάθε πληγή ανοίγει χώρο για φως.
Και κάποια στιγμή — όχι από θρίαμβο, αλλά από αλήθεια — στέκεται ολόκληρη.

Η δύναμή της δεν είναι σκληρή.

Είναι εύκαμπτη σαν το νερό, 

επίμονη σαν τη ρίζα,

 φωτεινή σαν το πρώτο πρωινό φως.

Δεν κατακτά. Δεν κυριαρχεί.
Υπάρχει.
Και όταν επιτέλους το καταλάβει,
δεν αλλάζει τον κόσμο με θόρυβο.
Τον αλλάζει με την παρουσία της.

Όταν αναγνωρίσει το θαύμα που κρύβει 

μέσα της, όταν δεχτεί και εκφράσει 

τη δύναμή της, η γυναίκα γίνεται

 φως που διαρκεί,

 φως που ταξιδεύει πέρα από την ίδια — 
για όλους γύρω της, 
για όλες τις γενιές που έρχονται!