Η αγάπη δεν γνωρίζει σύνορα, ούτε πρόσωπα, ούτε αποστάσεις. Δεν ξεχωρίζει τόπους, ιδέες ή καταστάσεις.
Αγγίζει τις ψυχές με τον ίδιο τρόπο και έχει έναν μόνο προορισμό: να σου θυμίζει πως ήρθες στον κόσμο για να ζήσεις αληθινά.
Και δεν μιλώ μόνο για τον έρωτα.
Μπορεί να αγαπήσεις έναν τόπο.
Ένα μικρό κομμάτι γης όπου η ψυχή σου βρίσκει επιτέλους καταφύγιο.
Εκεί όπου ο χρόνος κυλά αθόρυβα και κάθε ανάσα μοιάζει με προσευχή.
Μπορεί να αγαπήσεις μια μελωδία. Λίγες νότες που ξυπνούν αναμνήσεις, σε ταξιδεύουν σε στιγμές που δεν έσβησαν ποτέ και κάνουν την καρδιά να χαμογελά ακόμη.
Μπορεί να αγαπήσεις τη δουλειά σου.
Να της χαρίσεις τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής σου, χωρίς να μετανιώσεις ούτε μια στιγμή. Γιατί η ψυχή δεν λογαριάζει πάντα το κέρδος· αναζητά το νόημα.
Μπορεί να αγαπήσεις ένα μικρό πλάσμα που μπήκε κάποτε στη ζωή σου. Να έγινε οικογένεια, παρηγοριά και σιωπηλός συνοδοιπόρος. Κι όταν φύγει, να συνεχίσει να ζει μέσα σε κάθε γωνιά της καρδιάς σου.
Μπορεί να αγαπήσεις μια φωτογραφία. Όχι για την εικόνα της, αλλά γιατί μέσα της φυλάκισε μια στιγμή που ο χρόνος δεν κατάφερε ποτέ να νικήσει.
Μπορεί να αγαπάς τους φίλους σου. Εκείνους που στάθηκαν δίπλα σου χωρίς θόρυβο, που κέρδισαν την εμπιστοσύνη σου με αλήθεια και αγάπη.
Μην ξεχνάς να τους αγκαλιάζεις.
Μια αγκαλιά μπορεί να γίνει δύναμη, ελπίδα και φως για μια κουρασμένη ψυχή.
Μπορεί να αγαπήσεις έναν άνθρωπο που πέρασε για λίγο από τη ζωή σου. Τόσο λίγο, κι όμως αρκετά ώστε να αφήσει το αποτύπωμά του για πάντα.
Μπορεί να αγαπάς κάποιον που σε δυσκολεύει, που σε θυμώνει, που δεν είναι τέλειος. Γιατί η αγάπη δεν αγαπά την τελειότητα. Αγαπά την αλήθεια.
Μπορεί να αγαπάς κάποιον που βρίσκεται μακριά. Να σου λείπει κάθε μέρα, να μην μπορείς πια να του μιλήσεις, κι όμως να τον συγχωρείς. Να του εύχεσαι γαλήνη και να ελπίζεις πως κάπου, κάποτε, οι δρόμοι σας θα συναντηθούν ξανά.
Μπορεί να αγαπήσεις έναν άνθρωπο που δεν έχεις συναντήσει ποτέ. Κι όμως να τον νιώθεις κοντά, γιατί άνοιξε την ψυχή του χωρίς φόβο και γιατί οι καρδιές μερικές φορές γνωρίζονται πριν ακόμη συναντηθούν.
Μπορεί να αγαπάς έναν άνθρωπο γιατί σε ταξιδεύει. Γιατί σου θυμίζει πως μπορείς ακόμη να ονειρεύεσαι, να γελάς σαν παιδί και να πιστεύεις στα αδύνατα.
Μπορεί να αγαπάς κάποιον που δεν θα το μάθει ποτέ. Που χάθηκε μέσα στο πλήθος χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Κι όμως η αγάπη που ένιωσες δεν πήγε χαμένη. Έγινε φως μέσα σου.
Γιατί η αγάπη δεν ζητά άδεια για να έρθει.
Έρχεται αθόρυβα, σε αλλάζει και, ακόμη κι όταν φύγει, αφήνει πίσω της ένα χαμόγελο που δεν ξεθωριάζει.
Η αληθινή αγάπη δεν φυλακίζει.
Δεν απαιτεί, δεν εξαρτάται, δεν φοβάται.
Χαρίζει ελευθερία, γαλήνη και φως.
Κι όταν χτυπήσει την πόρτα της καρδιάς σου, όλα μέσα σου ανθίζουν.
Τότε σηκώνεις το βλέμμα στον ουρανό, γεμίζεις την ψυχή σου φως και ψιθυρίζεις με όλη τη δύναμη της ύπαρξής σου:
«Ζω... γιατί αγαπώ.
Και όσο αγαπώ, η ζωή ανθίζει μέσα μου.»
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
No comments:
Post a Comment