💢Η κοινωνία ζητά απαντήσεις.
Όχι άλλα μεγάλα λόγια.💢
Η καθημερινότητα σήμερα διασχίζει
έναν δύσβατο δρόμο, σε μια χώρα όπου
οι πολίτες δοκιμάζονται καθημερινά
από την ακρίβεια, την ανασφάλεια
και τη διαρκή απαξίωση της πολιτικής ζωής.
Κάθε μέρα κατακλυζόμαστε από δυσάρεστες ειδήσεις, αποκαλύψεις και σκάνδαλα που γεννούν εύλογα ερωτήματα για τη λειτουργία των θεσμών, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και,
τελικά, την ίδια την ποιότητα
της δημοκρατίας μας.
Οι υποκλοπές, η τραγωδία των Τεμπών, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και συν τοις άλλοις η επικαιρότητα φέρνει στο προσκήνιο νέες σοβαρές υποθέσεις, αυτή τη φορά στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ.
Από τις καταγγελίες για πιθανή παράνομη χρηματοδότηση ομάδας από το εξωτερικό
μέχρι τις δικαστικές εξελίξεις γύρω από καταγγελίες για χειραγώγηση αγώνων, αναδεικνύεται η ανάγκη για πλήρη διαφάνεια
και ουσιαστικό έλεγχο.
Παράλληλα, οι δημόσιες αντιπαραθέσεις και οι πολιτικές συγκρούσεις, με πιο πρόσφατες
εκείνες στις οποίες ενεπλάκη ο Άδωνις Γεωργιάδης, όπως εκείνη της Νάντιας Γιαννακοπούλου με τον Μακάριο Λαζαρίδη, συνθέτουν μια εικόνα που δεν μπορεί να αφήνει
την κοινωνία αδιάφορη, αλλά εντείνουν τον προβληματισμό για το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται
ως μεμονωμένα περιστατικά ούτε να χάνονται
μέσα στον καταιγισμό της καθημερινής επικαιρότητας. .
Οι πολίτες δικαιούνται ξεκάθαρες απαντήσεις, απόδοση ευθυνών και ένα κράτος που λειτουργεί
με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον
Και εδώ αναδεικνύονται οι βαρύτατες πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης.
Όταν μια κυβέρνηση κωφεύει απέναντι στην κοινωνική αγανάκτηση, αποφεύγει να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις και επιχειρεί να καλύψει τα προβλήματα πίσω από μεγαλόστομες διακηρύξεις και επικοινωνιακά τεχνάσματα, τότε δεν πρόκειται απλώς για πρόβλημα πολιτικής διαχείρισης.
Πρόκειται για ζήτημα δημοκρατικής ευθύνης.
Η διακυβέρνηση δεν είναι επικοινωνιακή παράσταση, ούτε η εξουσία λευκή επιταγή.
Η ευθύνη μιας κυβέρνησης δεν εξαντλείται στις δηλώσεις και στις υποσχέσεις της
σε δήθεν επιδοτήσεις κι αυξήσεις μισθών,
αλλά κρίνεται από τις πράξεις της, τη στάση της απέναντι στην αλήθεια και την προθυμία της να λογοδοτήσει.
Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλα μεγάλα λόγια. Χρειάζονται απαντήσεις, δικαιοσύνη,
διαφάνεια και αποτελέσματα.
Την ίδια στιγμή, η ακρίβεια εξαντλεί
τα νοικοκυριά, οι κοινωνικές ανισότητες
επιμένουν και η εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική φθείρεται.
Και ενώ η κοινωνία αναζητά λύσεις, το μεγάλο ζητούμενο παραμένει η ύπαρξη μιας αξιόπιστης πολιτικής εναλλακτικής, ικανής να δώσει προοπτική και ουσιαστικό περιεχόμενο στην αλλαγή.
Η χώρα χρειάζεται θεσμούς που λειτουργούν, πολιτική με ήθος, κοινωνική δικαιοσύνη και μια κυβέρνηση που αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται στην εξουσία για να υπηρετεί τους πολίτες
και όχι για να αποφεύγει την κριτική τους.
Χρειάζεται, όμως, και μια αντιπολίτευση με σοβαρότητα, σαφές πρόγραμμα και πραγματική διάθεση να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης, μακριά από προσωπικές στρατηγικές και κομματικούς ανταγωνισμούς.
Το ζητούμενο, ωστόσο, δεν είναι οι τηλεοπτικοί καβγάδες ούτε η επικοινωνιακή διαχείριση της κάθε υπόθεσης.
Η ουσία είναι : η διαφάνεια, η αξιοπιστία των θεσμών, ο σεβασμός στον πολιτικό αντίλογο
και, πάνω απ' όλα, η ανάληψη των ευθυνών
όπου αυτές αναλογούν.
Όταν η δημόσια συζήτηση εγκλωβίζεται στις προσωπικές επιθέσεις και στα επικοινωνιακά τεχνάσματα, τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών παραμένουν στο περιθώριο.
Και αυτό αποτελεί από μόνο του ένα σοβαρό πολιτικό πρόβλημα.
Γιατί η πολιτική αλλαγή δεν είναι απλώς
αλλαγή προσώπων.
Είναι αλλαγή νοοτροπίας, προτεραιοτήτων και τρόπου άσκησης της εξουσίας.
Είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στη δημοκρατία, η υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος και η απαίτηση να μην υπάρχει κανείς υπεράνω της λογοδοσίας.
Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνο από την κατάχρηση εξουσίας, αλλά και από την ανοχή,
την αδιαφορία και την παραίτηση.
Και η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της.
Χρειάζεται πολιτική βούληση, κοινωνική
συμμετοχή και πολίτες που αρνούνται να αποδεχτούν τη σιωπή, την ατιμωρησία και
την απαξίωση ως κανονικότητα.
Γιατί μια κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει μπροστά όταν εκείνοι που κυβερνούν κρύβονται πίσω από τα λόγια τους και εκείνοι που κυβερνώνται καλούνται απλώς να συνηθίσουν
την πραγματικότητα.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει πολιτικό:
ποιος ελέγχει,
ποιος λογοδοτεί
και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη
όταν προκύπτουν τόσο σοβαρές υποθέσεις;
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από επικοινωνιακές αντιπαραθέσεις και μεγαλόστομες δηλώσεις.
Έχει ανάγκη από θεσμούς που λειτουργούν,
έρευνες που προχωρούν ανεμπόδιστα και απαντήσεις που δεν αφήνουν σκιές.
Η εξουσία οφείλει να λογοδοτεί
και κανείς δεν πρέπει να βρίσκεται
υπεράνω του ελέγχου.
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
Μαρία Τριγώνη Πληροφοριοδότης
