ΤΑ ΓΗΡΑΤΕΙΆ

 

Τα γηρατειά δεν έρχονται μόνα τους.

Στην αρχή εμφανίζονται οι ρυτίδες, ο ρυθμός του βαδίσματος επιβραδύνεται

και τα μάτια αρχίζουν σιγά σιγά να θαμπώνουν.

Μέρα με τη μέρα, η σιωπή παρασέρνει την ψυχή.

Η μνήμη ταξιδεύει συχνά πίσω, σε ιστορίες

χαραγμένες στην καρδιά και στο σώμα.

Τα χέρια, πάντα ανοιχτά, έχουν μάθει το δόσιμο,

το κράτημα και την απελευθέρωση.

Τα μάτια έχουν βιώσει

τη γέννηση και τον θάνατο της αγάπης,

την άνθιση και τον μαρασμό των ονείρων.

Η σιωπή εκτιμάται περισσότερο από τους ηλικιωμένους.

Δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να ειπωθούν τα ουσιαστικά.

Η καρδιά συγχωρεί πιο εύκολα,

ο θυμός λιγοστεύει

και η αγάπη γίνεται απλούστερη.

Κι αν το σώμα έχει κουραστεί,

η καρδιά που έζησε αληθινά γίνεται σοφότερη.

Τα γηρατειά δεν είναι το τέλος.

Είναι ένας σιωπηλός απολογισμός.

Μια ευκαιρία να κοιτάξεις πίσω

και να ψιθυρίσεις:

«Έζησα» —

κι «ακόμη ζω».

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου 

Καλό Σαββατόβραδο  ! 

Ας κάνουμε και καμμιά προθέρμανση !