Μ Ε Ε Ξ Ο Υ Σ Ι Α Ζ Ε Ι Σ, Π Ο Ι Η Σ Η…

Μ Ε  Ε Ξ Ο Υ Σ Ι Α Ζ Ε Ι Σ,   Π Ο Ι Η Σ Η…

Με κυριεύεις, ποίηση… Γίνεσαι η σιωπή μου όταν οι λέξεις περισσεύουν, η κραυγή μου όταν η ψυχή ασφυκτιά, η ανάσα μου όταν όλα γύρω μοιάζουν ακίνητα.

 Μέσα από σένα λυτρώνομαι, παρασύρομαι, ονειρεύομαι, ερωτεύομαι ξανά τη ζωή.

 Ακουμπώ στα βάθη της ψυχής μου και συναντώ εκείνη την εκδοχή του εαυτού μου που άλλοτε κρύβεται κι άλλοτε διψά να φανερωθεί.

Με το μελάνι σου ξεκλειδώνω μνήμες, ξεφυλλίζω ανείπωτες επιθυμίες, αγγίζω πληγές που δεν έκλεισαν και χαμόγελα που ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει.

 Ξαναπερπατώ σε δρόμους παλιούς, στέκομαι σε βλέμματα που με σημάδεψαν, επιστρέφω σε στιγμές που εξακολουθούν να χτυπούν μέσα μου σαν δεύτερη καρδιά.

Οι λέξεις γίνονται πινέλα και η ψυχή μου ένας απέραντος καμβάς. 

Τις βάφω με το κόκκινο του πάθους, το γκρίζο της νοσταλγίας, το γαλάζιο της προσμονής, το χρυσό της ελπίδας. 

Κι ένα ατέλειωτο ποτάμι συναισθημάτων ξεχειλίζει από μέσα μου, παρασύροντας σκέψεις, εικόνες, όνειρα και όσα δεν τόλμησα ποτέ να ομολογήσω.

Με οδηγείς σε κόσμους που δεν υπάρχουν στους χάρτες. 

Στα μονοπάτια του νου μου, στις μυστικές γωνιές της καρδιάς μου, εκεί όπου οι πόθοι αποκτούν φωνή και τα ανεκπλήρωτα βρίσκουν χώρο να ανθίσουν.

 Εκεί ξαναφορώ τα χρώματα της νιότης, αφήνω την καρδιά να χορέψει στους ρυθμούς της επιθυμίας και γεύομαι την ακαταμάχητη μέθη του να αισθάνομαι.

Κι άλλοτε με ταξιδεύεις στον έρωτα… 

Εκεί όπου δυο μάτια γίνονται ολόκληρος ουρανός,

 ένα χαμόγελο μετατρέπεται σε καταφύγιο

 και μια αγκαλιά σε υπόσχεση αιωνιότητας.

 Με αφήνεις να χαθώ σε αγγίγματα που ίσως υπήρξαν, σε φιλιά που ίσως ονειρεύτηκα, 

σε αγάπες που άφησαν το αποτύπωμά τους ακόμη 

κι όταν απομακρύνθηκαν. 

Με κάνεις να λαχταρώ μια καινούργια αρχή, 

να αναζητώ το φως ακόμη και μέσα στα σκοτάδια, να προχωρώ χωρίς δισταγμό εκεί όπου με καλεί 

η ψυχή μου.

Κι όταν οι νύχτες βαραίνουν και η βροχή χτυπά 

τα τζάμια, γίνεσαι η μυστική μου απόδραση. Απομακρύνεις για λίγο την πραγματικότητα 

και μου χαρίζεις έναν κόσμο πλασμένο

 από όσα αισθάνομαι, από όσα ποθώ, από όσα δεν έπαψα ποτέ να περιμένω. 

Εκεί δεν υπάρχουν όρια, ούτε τέλος. 

Μόνο η ελευθερία να υπάρχω όπως ακριβώς 

με ονειρεύτηκα.

Με μεταμορφώνεις, ποίηση… 

Κάθε φορά που σε αγγίζω, κάτι μέσα μου ξαναγεννιέται. Δεν γράφω απλώς στίχους· καταθέτω κομμάτια της ύπαρξής μου. 

Δεν συνθέτω μονάχα λέξεις· ξεδιπλώνω

 την αλήθεια μου, ακόμη κι εκείνη που φοβάμαι να αντικρίσω.

Κι όσο κι αν προσπαθώ να σου ξεφύγω, 

επιστρέφω πάντα σε σένα. 

Γιατί είσαι η φυγή μου και η επιστροφή μου, 

η ελευθερία μου και η γλυκιά μου αιχμαλωσία.

Με εξουσιάζεις, ποίηση…

Γιατί δεν είσαι απλώς η πένα που κρατώ 

στα χέρια μου. 

Είσαι η φωνή που κατοικεί μέσα μου, 

ο παλμός που αρνείται να σιωπήσει, 

το αόρατο νήμα που ενώνει όσα έζησα

 με όσα ακόμη ονειρεύομαι.

Είσαι ο δρόμος που με οδηγεί διαρκώς

 σε μένα. 

Και κάθε φορά που πιστεύω πως σε έχω

 ανακαλύψει, μου αποκαλύπτεις έναν ακόμη

 ανεξερεύνητο κόσμο της ψυχής μου.

Γιατί η ποίηση δεν έχει προορισμό.

 Είναι ένα αέναο ταξίδι αυτογνωσίας, 

μια αδιάκοπη αναγέννηση, μια απέραντη

 ερωτική περιπλάνηση με την ίδια τη ζωή.

Κι εγώ… θα συνεχίσω 

ν α  σ ο υ  π α ρ α δ ί ν ο μ α ι.

© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου 

7-11-2020