❤️ Διεθνής ημέρα της γυναίκας της
υπαίθρου - 15 Οκτωβρίου ❤️
Η 15η Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Αγρότισσας, γνωστή διεθνώς ως Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας της Υπαίθρου (International Day of Rural Women).
Είναι μια ημέρα αφιερωμένη στις γυναίκες που ζουν και εργάζονται στην ύπαιθρο, στις αγρότισσες, στις κτηνοτρόφους και σε όλες όσες συμβάλλουν καθημερινά στην αγροτική παραγωγή, στην επισιτιστική ασφάλεια και στη διατήρηση της ζωής στην ελληνική ύπαιθρο.
Η γυναίκα της υπαίθρου με δύναμη, υπομονή και αγάπη καλλιεργεί τη γη, φροντίζει την οικογένεια και κρατά ζωντανή την παράδοση του τόπου μας.
Σήμερα τιμούμε την αγρότισσα, τη γυναίκα της υπαίθρου, που με τον καθημερινό της αγώνα προσφέρει στην κοινωνία, στην παραγωγή και στο μέλλον της ελληνικής γης.
❤️🌹Χρόνια πολλά χρόνια ευλογημένα σε όλες τις γυναίκες της υπαίθρου!
Η προσφορά σας αξίζει αναγνώριση, σεβασμό και ουσιαστική στήριξη. ❤️🌹
🌾💚
❤️Μάνα αγρότισσα ❤️
Μάνα αγρότισσα, απ' το Θεό γυναίκα ευλογημένη,
μες στους αγρούς και στους καημούς αναθρεμμένη.
Με ρόζους στα χέρια σου και με ήλιο στο κορμί,
έσπερνες την αγάπη σου σε κάθε μέρα και στιγμή .
Με το λυχνάρι συντροφιά, τις νύχτες κεντούσες,
κι όταν κοιμόταν το χωριό, εσύ ακόμα ξενυχτούσες.
Προικιά για τις θυγατέρες σου, όνειρα υφασμένα,
με δάκρυα και υπομονή, με κόπο ποτισμένα.
Πριν λαλήσει ο πετεινός, σηκωνόσουν πάλι,
να ζυμώσεις το ψωμί, να ανάψεις το μαγκάλι.
Να φροντίσεις τα παιδιά, τα ζώα, το χωράφι,
η κάθε σταγόνα ιδρώτα γινόταν ευχή κι αγάπη.
Στην ποδιά σου είχες ψωμί, στην αγκαλιά σου ελπίδα,
κι ας γνώρισες σ' αυτή τη γη μπόρα και καταιγίδα
Με το μωρό στην κούνια του ή πλάι σου στο χώμα,
δεν άφηνες τον μόχθο σου να σε λυγίσει ακόμα.
Έσπερνες σιτάρι στη γη, μα θέριζες αγάπη,
κι έκανες το λίγο σου περίσσευμα στο πιάτο.
Για όλους είχες μια μπουκιά, για όλους μια κουβέντα,
μα για τον εαυτό σου, είχες το βλέμμα κάτω
Κι όταν τα χρόνια πέρασαν κι άσπρισαν τα μαλλιά σου,
βαθιές αυλάκωσαν γραμμές το μέτωπο, την όψη, την καρδιά σου.
Μα κάθε στάχυ που λυγά, κάθε ελιά που ανθίζει,
τη δύναμη και την ψυχή τη δική σου μας θυμίζει.
Μάνα γλυκιά, αγρότισσα, του μόχθου η λεβεντιά
εσύ με τον ιδρώτα σου στη γη δίνεις ομορφιά
κανένα μάρμαρο ακριβό δεν δείχνει τι αξίζεις
γιατί ολόκληρη ζωή για όλους μας πασχίζεις
Κι αν κάποτε αναπαυτείς στου κάμπου τη γαλήνη,
θα μείνει η ευχή σου ζωντανή, παρηγοριά κι ευθύνη.
Γιατί οι μανάδες σαν κι εσέ δεν χάνονται στον χρόνο,
γίνονται στάχυ, γίνονται γη, γίνονται φως στον δρόμο.
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
Μαρία Τριγώνη Πληροφοριοδότης
No comments:
Post a Comment