Tuesday, November 17, 2026

«Ό,τι πέρασε πέρασε σωστά»

 



❤️«Ό,τι πέρασε πέρασε σωστά»❤️
Γιώργος Σεφέρης — «Θερινό ηλιοστάσι», ΙΔ΄

Η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι γεμάτη στιγμές. Άλλες σημαδεμένες από τη λύπη, 
άλλες φωτισμένες από τη χαρά, 
κάποιες από περηφάνια και κάποιες από εκείνη 
τη βαθιά συγκίνηση που αφήνει ανεξίτηλα 
τα ίχνη της στον χρόνο.
Αυτές τις μέρες, η μνήμη γυρίζει πίσω. 
Ξεφυλλίζει σιωπηλά το βιβλίο της ζωής και φέρνει ξανά μπροστά μας στιγμές που δεν έσβησαν ποτέ. Στιγμές που δεν ανήκουν μόνο στο χθες, γιατί εξακολουθούν να ζουν μέσα μας, να μας συγκινούν, να μας προβληματίζουν και να μας θυμίζουν ποιοι υπήρξαμε.
Για μένα, τέτοιες είναι οι ημέρες του Νοέμβρη του 1973. Οι ημέρες του Πολυτεχνείου όπου η νεότητα συναντήθηκε με την Ιστορία και ο φόβος υποχώρησε μπροστά στην ανάγκη για ελευθερία. 
Άνθρωποι νέοι, με όνειρα, αγωνίες και ολόκληρη τη ζωή μπροστά τους, βρήκαν τη δύναμη να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην τυραννία.

Δεν ήμασταν ήρωες. 
Ήμασταν παιδιά μιας δύσκολης εποχής που κάποια στιγμή ένιωσαν πως δεν μπορούσαν πια να σιωπούν. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη εκείνης της εξέγερσης: πως έρχεται κάποτε μια ώρα που η αξιοπρέπεια γίνεται πιο δυνατή από τον φόβο, που το «εμείς» ξεπερνά το «εγώ» και που η ελευθερία παύει να είναι μια όμορφη λέξη και γίνεται ανάγκη ζωής.

Τα χρόνια πέρασαν. 
Οι δρόμοι μας χώρισαν, οι διαδρομές μας διαφορετικές, οι επιλογές μας πολλές φορές αντίθετες.
 Δεν μείναμε όλοι ίδιοι, ούτε δικαιωθήκαμε σε όλα. Κάθε γενιά έχει τις αντιφάσεις, τα λάθη και τις δικές της σκιές. Μα δεν μπορεί κανείς να διαγράψει εκείνη τη στιγμή, ούτε να αφαιρέσει από τη μνήμη μας το μεγαλείο της.

Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια, ούτε συλλογικοί έπαινοι. Χρειάζεται μόνο να θυμόμαστε. 
Να θυμόμαστε πως κάποτε νέοι άνθρωποι 
τόλμησαν να ονειρευτούν έναν κόσμο 
πιο ελεύθερο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο.
 Και πως, ακόμη κι όταν η Ιστορία δεν εκπληρώνει όλες τις υποσχέσεις της, η αξία ενός αγώνα δεν χάνεται.

Το Πολυτεχνείο δεν είναι μια επέτειος για να καταθέτουμε στεφάνια και να επιστρέφουμε αμέριμνοι στην καθημερινότητά μας.
 Είναι μια ανοιχτή πληγή μνήμης, μια διαρκής υπενθύμιση ευθύνης, ένα φως που περνά 
από γενιά σε γενιά.

Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμβιβάζονται με την αδικία, που δεν αποδέχονται τη φίμωση, 
που υπερασπίζονται την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, εκείνο το σύνθημα θα εξακολουθεί να ανασαίνει.

Γιατί το Πολυτεχνείο δεν ανήκει μόνο σε εκείνους που το έζησαν. Ανήκει και σε εκείνους που οφείλουν να κρατήσουν ζωντανό το νόημά του.

Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι η πιο αληθινή δικαίωση μιας γενιάς: να μη ζητά από την Ιστορία 
να την επαινεί, αλλά να εύχεται οι επόμενες γενιές να μη χρειαστεί ποτέ να ξαναζήσουν 
τις δικές της σκοτεινές ημέρες.

© Ελένη Λούκαρη- Καλαϊτσίδου 

Υ.Γ.
Η δεύτερη φωτογραφία είναι από την πορεία των φοιτητών των ΚΑΤΕ Λάρισας, στις 17 Νοεμβρίου 1974. Μια πορεία στην οποία συμμετείχαμε συμφοιτητές και συμφοιτήτριες, άνθρωποι που μοιραστήκαμε τότε τα ίδια όνειρα, τις ίδιες αγωνίες και την ίδια λαχτάρα για ελευθερία.

Ανάμεσά τους βρίσκονται και ο σύζυγός μου, Ηλίας Καλαϊτσίδης, και εγώ. Ο Ηλίας είναι ο τρίτος πίσω, με το περιβραχιόνιο, ως μέλος της ομάδας περιφρούρησης. Εγώ, βέβαια, βρισκόμουν αρκετά πιο πίσω.

Υπάρχει, όμως, και μια λεπτομέρεια που η φωτογραφία δεν μπορεί να αποτυπώσει. 
Τα σώματα ασφαλείας της Αστυνομίας μάς συνόδευαν σε όλη τη διαδρομή, παραταγμένα
 δεξιά κι αριστερά, με τα γκλομπ στα χέρια, 
έτοιμα να επέμβουν σε κάθε μας βήμα. 
Ακόμη κι έναν χρόνο μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο φόβος δεν είχε εξαφανιστεί από τους δρόμους. 
Η δημοκρατία είχε επιστρέψει, αλλά η σκιά της δικτατορίας παρέμενε ακόμη αισθητή.

Σήμερα, κοιτάζοντας αυτή τη φωτογραφία, δεν βλέπω μόνο πρόσωπα μιας παλιάς πορείας. Βλέπω τη νιότη μας, τα χρόνια που πέρασαν, τα όνειρα που μας συντρόφευσαν και μια εποχή που, με όλες τις δυσκολίες της, άφησε μέσα μας ανεξίτηλα σημάδια.

Κάποιοι από εκείνους τους νέους συνεχίζουν να συναντιούνται με τη μνήμη εκείνων των ημερών.
Κάποιοι δεν βρίσκονται μαζί μας στη ζωή .
 Όμως κάποιες στιγμές δεν γερνούν ποτέ. 
Μένουν εκεί, ζωντανές, στην πιο βαθιά γωνιά της μνήμης μας και φωτίζουν την ψυχή μας 









No comments: